Αίτηση διορισμού στο δημόσιο

Ο Κώστας Καρυωτάκης κάνει αίτηση διορισμού στο δημόσιο. Απόσπασμα από
την τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ για την ζωή του μεγάλου ποιητή (2009).

Υποσχέθηκαν 10.712.000 θεσεις Εργασίας Σαμαρας Παπανδρέου Βενιζέλος !

Μάθε τα δικαιώματα σου ως ταξιδιώτης

Ποια είναι τα δικαιώματα του ταξιδιώτη, όταν ξεκινώντας το ταξίδι του με πλοίο διαπιστώνει ότι η καμπίνα που τού διατίθεται δεν είναι αυτή για την οποία έχει πληρώσει; Τι συμβαίνει όταν ένα καράβι καθυστερήσει πάνω από τέσσερις ώρες ν” αποπλεύσει ή όταν ο καταναλωτής δεν μπορεί να ταξιδέψει για λόγους ανωτέρας βίας;

Μερικά μόνο παραδείγματα από καταστάσεις τις οποίες κάποιοι έχουν βιώσει, όλοι μας μπορούμε να βιώσουμε κάποια στιγμή και επιβάλλεται να γνωρίζουμε πως τις αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τα δικαιώματα μας.

Τι μπορεί λοιπόν να διεκδικήσει ένας επιβάτης αν ματαιωθεί μια πτήση ή αν χαθούν/καταστραφούν οι αποσκευές του; Σε ποια περίπτωση ο επιβάτης που ταξιδεύει με αεροπλάνο δικαιούται δωρεάν διανυκτέρευση ακόμη και στο εξωτερικό;

Ο απαντήσεις σε όλα αυτά αλλά και άλλα ερωτήματα, σε σχέση με τα δικαιώματα των ταξιδιωτών, δίνει το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ).

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με όσους ταξιδεύουν με πλοίο.

-Τι γίνεται αν η καμπίνα μου ή η θέση μου στο πλοίο δεν είναι αυτά που αναγράφονται στο εισιτήριο;

Ο επιβάτης έχει τέσσερις επιλογές: πρώτον, ν” ακυρώσει το εισιτήριο. Εάν επιλέξει την ακύρωση, δικαιούται επιστροφή του μισού ναύλου και όλων των κρατήσεων, υπέρ τρίτων και του Φ.Π.Α. αν η ακύρωση γίνει 12 ώρες πριν τον προγραμματισμένο απόπλου. Η επιστροφή αυξάνεται στο 75%, αν η ακύρωση γίνει επτά μέρες πριν και στο 100% αν γίνει 14 ημέρες πριν. Ο επιβάτης δικαιούται τα ίδια, ανεξάρτητα από τον χρόνο ακύρωσης, όταν υπάρχουν λόγοι ανωτέρας βίας ή υγείας, οι οποίοι αποδεικνύονται, εγγράφως.

Η δεύτερη επιλογή του επιβάτη είναι να ταξιδέψει σε θέση κατώτερη από αυτήν που πλήρωσε, λαμβάνοντας αποζημίωση το διπλάσιο της διαφοράς των δυο ναύλων.

Η τρίτη είναι να ζητήσει να ταξιδέψει σε θέση ανώτερη από αυτή που πλήρωσε, καταβάλλοντας το μισό της διαφοράς των δύο ναύλων (εάν όμως ο μεταφορέας από μόνος του προτείνει την ανώτερη θέση, ο επιβάτης δεν δικαιούται να εισπράξει τη διαφορά).

Η τέταρτη επιλογή είναι να τροποποιήσει το εισιτήριο, για το ίδιο ή άλλο δρομολόγιο, εφόσον υπάρχουν θέσεις, χωρίς όμως να δικαιούται επιστροφή τυχόν διαφοράς ναύλων, εφόσον ζητήσει την αλλαγή 48 ώρες πριν τον απόπλου. Για να ισχύσουν τα παραπάνω, πρέπει να ενημερώσει, γραπτά, τον εκδότη των εισιτηρίων. Για να επιστρέψει/ αλλάξει το εισιτήριο, πρέπει να απευθυνθεί στον εκδότη ή στον ναυτικό πράκτορα του μεταφορέα ή στον εκπρόσωπο του.

-Σε ποια περίπτωση ευθύνεται ο μεταφορέας, εν οι αποσκευές μου χαθούν ή υποστούν ζημία στο πλοίο;

Ο μεταφορέας ευθύνεται για τυχόν φθορά/απώλεια των αποσκευών, μόνο εάν ο ταξιδιώτης τις έχει παραδώσει για φύλαξη και έχει λάβει τη σχετική απόδειξη.

-Το πλοίο καθυστερεί να αποπλεύσει λόγω βλάβης.

Αν η καθυστέρηση είναι πάνω από 90 λεπτά, ο ταξιδιώτης δικαιούται ή ν” ακυρώσει το εισιτήριο και να τού επιστραφεί όλο το αντίτιμο ή να μείνει στο πλοίο και να ταξιδέψει αργότερα, είτε με το ίδιο ή με άλλο, με έξοδα και μέριμνα του μεταφορέα. Δικαιούται επίσης ελαφρά γεύματα/αναψυκτικά.

Αν η καθυστέρηση είναι μεγαλύτερη από τέσσερις ώρες, η εταιρεία πρέπει να παράσχει στους ταξιδιώτες γεύμα και κατάλυμα, στο πλοίο ή σε ξενοδοχείο, εφόσον είναι αυτό εφικτό και αναγκαίο. Η μεταφορά του επιβάτη, από το λιμάνι στο ξενοδοχείο και το αντίστροφο γίνεται με έξοδα του μεταφορέα. Ο ανώτατος αριθμός διανυκτερεύσεων ορίζεται σε τρεις, ανώτατου κόστους 80 ευρώ έκαστη.

Το δικαίωμα αποζημίωσης ασκείται στο λιμάνι αναχώρησης, ή άφιξης του πλοίου. Εάν, 24 ώρες, από την ώρα του προγραμματισμένου απόπλου, ο ταξιδιώτης δεν έχει προωθηθεί στον προορισμό του με μέριμνα του μεταφορέα, δικαιούται αποζημίωση το διπλάσιο του ναύλου του επιβάτη και επιστροφή του ναύλου για το όχημά του.

-Το πλοίο σταμάτησε λόγω βλάβης σε ενδιάμεσο λιμάνι και ο μεταφορέας δεν με προωθεί στον τελικό μου προορισμό, με ευθύνη/δαπάνη του.

Ο ταξιδιώτης δικαιούται δωρεάν τροφή για όλο το διάστημα, μέχρι να συνεχίσει το ταξίδι του, κατάλυμα στο πλοίο ή σε ξενοδοχείο, εφόσον αυτό είναι εφικτό και αναγκαίο, δωρεάν μεταφορά, προς/από το ξενοδοχείο. Η άσκηση των δικαιωμάτων τού καταναλωτή για καθυστέρηση ή ακύρωση του ταξιδιού σε ενδιάμεσο λιμάνι, γίνεται μέσω συμπλήρωσης εγγράφου, που υποχρεούται να δώσει η εταιρεία.

-Επρόκειτο να ταξιδέψω με ανταπόκριση, αλλά έχασα το πλοίο προς τον τελικό προορισμό μου, εξαιτίας καθυστέρησης ή διακοπής προηγούμενου δρομολόγιου. Το εισιτήριο το έχω στα χέρια μου. Τι ισχύει σε αυτή την περίπτωση;

Ο ταξιδιώτης πρέπει να ενημερώσει το μεταφορέα, ο οποίος πρέπει να τον προωθήσει στον τελικό προορισμό του, με δικά του έξοδα/μέριμνα. Δικαιούται, επίσης, γεύματα και κατάλυμα, με τις προϋποθέσεις, που ισχύουν για τη διακοπή ταξιδιού σε ενδιάμεσο λιμάνι.

-Αν απαγορευτεί ο απόπλους λόγω καιρού;

Ο ταξιδιώτης μπορεί είτε να μείνει στο πλοίο (εφόσον οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν) είτε να ακυρώσει το ταξίδι και να λάβει επιστροφή του ανάλογου ναύλου είτε ν” αλλάξει την ημερομηνία ταξιδιού.

-Αν για την ακύρωση του ταξιδιού ευθύνεται η ακτοπλοϊκή εταιρεία;

Ο επιβάτης μπορεί να ζητήσει αποζημίωση, που θα καλύπτει κάθε ενδεχόμενη ζημία. Εάν ο μεταφορέας δεν συμφωνεί στο ύψος της αποζημίωσης, τη διαφορά λύνουν τα δικαστήρια της έδρας του μεταφορέα. Ο επιβάτης δεν δικαιούται αποζημίωση, αν ο μεταφορέας τον ενημερώσει 12 ώρες πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση και τον προωθήσει στον προορισμό του με άλλο μέσο, το οποίο θα αναχωρεί το πολύ 12 ώρες, μετά την προγραμματισμένη αναχώρηση. Επίσης, αν ενημερώσει τον επιβάτη μια βδομάδα πριν την αναχώρηση και τού επιστρέψει το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Και πάμε τώρα στο ταξίδι με αεροπλάνο.

-’Οταν στο αεροπλάνο υπάρχει υπερπληρότητα (έχει γίνει «overbooking»), ποια είναι τα δικαιώματά μου;

Όταν ο αριθμός των επιβατών υπερβαίνει τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων, η αεροπορική εταιρεία πρέπει, καταρχάς, να ζητήσει εθελοντές για να παραιτηθούν, από τις θέσεις τους, προσφέροντάς τους άλλα οφέλη. Εάν ο επιβάτης δεν θέλει να παραιτηθεί εθελοντικά, η αεροπορική εταιρεία οφείλει να τού εξασφαλίσει την επιστροφή του αντίτιμου του εισιτηρίου του και την επιστροφή του με δωρεάν πτήση, στο αρχικό σημείο αναχώρησης ή τη δυνατότητα μεταφοράς στον τελικό του προορισμό.

-Ποιες αποζημιώσεις δικαιούμαι σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης λόγω overbooking;

Aποζημίωση 250 ευρώ για πτήσεις κάτω από 1500 χλμ., 400 ευρώ για πτήσεις μεγαλύτερης απόστασης εντός Ε.Ε., επίσης 400 ευρώ για πτήσεις 1500 χλμ-3000 χλμ., εκτός Ε.Ε. και 600 ευρώ για πτήσεις πάνω από 3500 χλμ., εκτός Ε.Ε.

-Τι γίνεται όταν η πτώση ακυρωθεί;

Η αεροπορική εταιρεία οφείλει να επιστρέψει στον επιβάτη το αντίτιμο του εισιτηρίου και να εξασφαλίσει είτε τη δωρεάν επιστροφή του στο αρχικό σημείο αναχώρησης ή τη δωρεάν μεταφορά στον τελικό του προορισμό. Επίσης, ο επιβάτης δικαιούται γεύματα και αναψυκτικά, κατάλυμα σε ξενοδοχείο, όπου αυτό είναι απαραίτητο (συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς) και επικοινωνιακές διευκολύνσεις. Ο αερομεταφορέας οφείλει να αποζημιώσει τον επιβάτη με τα ποσά, που αναφέρονται για την άρνηση επιβίβασης. Το δικαίωμα της αποζημίωσης δεν ισχύει υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, πχ, όταν ο αερομεταφορέας ειδοποιήσει για τη ματαίωση τουλάχιστον δύο εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση ή σε περίπτωση απεργίας εργαζομένων. Οι αποζημιώσεις/επιστροφές πρέπει να καταβληθούν εντός 7ημέρου.

-Τι συμβαίνει εάν η πτήση καθυστερήσει πολύ;

Εάν υπάρξει μεγάλη καθυστέρηση πτήσης (π.χ., άνω των δύο ωρών για πτήσεις κάτω των 1500 χλμ), ο αερομεταφορέας οφείλει να παράσχει γεύματα/αναψυκτικά/επικοινωνιακές διευκολύνσεις. Εάν η αναχώρηση αναμένεται να πραγματοποιηθεί την επομένη, ο επιβάτης δικαιούται διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο, για μία ή περισσότερες νύχτες και δωρεάν μεταφορά του στο κατάλυμα. Εάν η καθυστέρηση είναι μεγαλύτερη των πέντε ωρών, ο αερομεταφορέας υποχρεούται να προσφέρει τη δυνατότητα επιστροφής του αντιτίμου του εισιτηρίου, για το μέρος του ταξιδιού, που δεν πραγματοποιήθηκε.

-Τι γίνεται αν οι αποσκευές μου χαθούν ή υποστούν ζημίες;

Ο επιβάτης πρέπει να κάνει γραπτή καταγγελία, το συντομότερο δυνατόν. Σε περίπτωση φθοράς και εφόσον έχει παραδώσει τις αποσκευές του κατά τον έλεγχο των εισιτηρίων, πρέπει να κάνουμε γραπτή καταγγελία, εντός επταημέρου. Στην περίπτωση καθυστέρησης, η καταγγελία πρέπει να γίνει εντός 21 ημερών. Το ανώτατο ποσό, που μπορεί να λάβει, ως αποζημίωση, για ζημία αποσκευών είναι περίπου 1.300 ευρώ. Οι αποζημιώσεις ή οι επιστροφές πρέπει να καταβληθούν, εντός επταημέρου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξεβρακώνει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με ονοματα και στοιχεια!

EIΔΗΣΗ ΣΟΚ! «Τα λεφτά μας πίσω από το χαράτσι της ΔΕΗ» σύμφωνα με δικαστική απόφαση

Η ΔΕΗ πλέον δε μπορεί να εισπράττει το ειδικό τέλος ακίνητης περιουσίας, το περιβόητο χαράτσι, σύμφωνα με δικαστική απόφαση που εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Η απόφαση, η οποία είναι αποτέλεσμα συλλογικής αγωγής από οργανώσεις και ομοσπονδίες καταναλωτών και έχει καθαρογραφεί, είναι προσωρινά εκτελεστή και πλέον υποχρεώνει τη ΔΕΗ να μην εισπράττει το χαράτσι.

Ο δικηγόρος Γιάννης Μυταλούλης, εκπρόσωπος των ομοσπονδιών και ενώσεων καταναλωτών που κατέθεσαν τη συλλογική αγωγή, δήλωσε ότι:

«η απόφαση είναι προσωρινά εκτελεστή και δεν χρειάζεται να περιμένουμε την τελεσιδικία της. Ουσιαστικά η απόφαση αυτή απαγορεύει την είσπραξη ενός αντισυνταγματικού φόρου και λειτουργεί προς όφελος όλων των πολιτών της Ελλάδας. Εφόσον συνεχίζεται η είσπραξη, ο καταναλωτής μπορεί να ζητήσει αποζημίωση αφού η ΔΕΗ πλέον δρα παράνομα. Η απόφαση του ΣτΕ μιλούσε για αντισυνταγματικότητα του τέλους ακινήτων αλλά δεν διασφάλιζε την νομική υπεράσπιση του καταναλωτή, εν αντιθέσει με την απόφαση που καθαρογράφηκε».

Σύμφωνα με τον κ. Μυταλούλη, η απόφαση αυτή είναι προάγγελος και για άλλες τέτοιες αποφάσεις που θα προκύψουν και σε φορολογικά θέματα που στηρίζονται στα νέα μέτρα που επιβάλλει η ελληνική κυβέρνηση.
Τροκτικό, Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013 (EIΔΗΣΗ ΣΟΚ! «Τα λεφτά μας πίσω από το χαράτσι της ΔΕΗ» σύμφωνα με δικαστική απόφαση) 

Barnaby Jack, Hacker Who Made ATMs Spit Out Cash, Dies in California

SAN FRANCISCO (AP) — A prominent hacker who discovered a way to have ATMs spit out cash and was set to deliver a talk about hacking pacemakers and other wireless implantable medical devices has died in San Francisco, authorities and his employer said.

Barnaby Jack died at his home in San Francisco Thursday, although the cause of death is still under investigation, San Francisco Deputy Coroner Kris Barbrich said.

Jack, who was in his mid-30s, was scheduled to speak on Aug. 1 at the Black Hat security conference in Las Vegas. The headline of his talk was, “Implantable Medical Devices: Hacking Humans,” according to a synopsis on the Black Hat conference website.

Jack planned to reveal software that uses a common transmitter to scan for and “interrogate” individual medical implants, the website said.

The topic is reminiscent of the second season of the TV drama “Homeland,” when terrorists kill the vice president by hacking into his heart device. Jack planned to discuss ways manufacturers could improve the security of the devices.

Jennifer Steffens, the CEO of computer security firm IOActive, Inc., where Jack worked, called Jack one of the most accomplished security researchers. He dedicated his career to exploiting weaknesses in onboard computers in cars, automated teller machines and other so-called “embedded devices” so that they can be better protected.

“A truly visionary man in many ways, Barnaby’s recent critical research into the safety of medical devices such as pacemakers leaves behind a legacy that will never be forgotten,” Steffens said in a statement. “IOActive will be working with the industry as a whole to ensure the advancements Barnaby started in this field will continue saving lives for years to come.”

Jack made headlines at the Black Hat conference in 2010 when he demonstrated, his ability to hack stand-alone ATMs. He was able to hack them in two ways – remotely and using physical keys that come with the machines.

He had spent years tinkering with ATMs he bought online and found that the keys that came with his machines were the same for all ATMs of that type made by that manufacturer. He used his key to unlock a compartment in the ATM, and then used a USB slot to insert a program that commanded the ATM to dump its vaults.

In the second method, he exploited weaknesses in the way ATM makers communicate with the machines over the Internet.

During his talk entitled “Jackpotting ATMs,” he didn’t go into detail about how he hacked the machines remotely, saying his goal was not to teach people how to hack ATMs but to get manufacturers to be proactive about implementing fixes.

“Barnaby had the ability to take complex technology and intricate research and make it tangible and accessible for everyone to learn and grow from,” Black Hat said in a statement.

The conference said it will not replace Jack’s talk, but instead leave the slot open so people can commemorate his life and work.

He was survived by his mother and sister in New Zealand and girlfriend in California.
Time Tech, Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013 (Barnaby Jack, Hacker Who Made ATMs Spit Out Cash, Dies in California) 

Όταν η ιδιοτέλεια σε σπρώχνει να ξεχνάς ακόμη και τα πιο προφανή…

Το να κάνεις προτάσεις για την κρίση και μάλιστα της
ευρωζώνης, προϋποθέτει ότι, αφενός, γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα και,
αφετέρου, είσαι σοβαρός σ’ αυτά που προτείνεις. Το κατά πόσο είναι ορθά αυτά ή
όχι, κρίνεται εκ των υστέρων. Τα λέμε αυτά γιατί οι περίφημες 4 προτάσεις των
Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και Χόλαντ στερούνται και σοβαρότητας και γνώσης του
προβλήματος.
Μάλιστα, ως προς τον χαρακτήρα τους, είναι τόσο προκλητικά υπέρ
της κερδοσκοπίας στις διεθνείς αγορές χρέους και νομίσματος, που λες και τους
έβαλαν να τις κάνουν οι πιο αδίστακτοι κερδοσκόποι σαν τον Σόρος.
Καταρχάς, οι επιφανείς αυτοί οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα σε
τι πράγμα αναφέρονται. Για τους κυρίους αυτούς η κρίση της ευρωζώνης δεν
υπάρχει. Ναι, καλά ακούσατε δεν υπάρχει. Απαρτίζεται από τέσσερεις
διαπλεγμένες, άλλες, διακριτές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν κατά λάθος, ή
εξεπίτηδες, δεν έχει καμιά σημασία. Αυτές είναι μια «τραπεζική κρίση», μια
«κρίση χρέους», μια «κρίση επενδύσεων» και μια «κοινωνική κρίση». Καμιά από
αυτές – ως δια μαγείας – δεν έχει σχέση με το ευρώ. Και καμιά από αυτές – πάλι
ως δια μαγείας – δεν είναι συστημική, δηλαδή δεν αφορά στον τρόπο λειτουργίας
του παγκόσμιου συστήματος των αγορών. Είναι κάτι που απλά συνέβη.
Εδώ που τα λέμε καμιά τους δεν έχει σχέση με τίποτε απ’ ότι
έχει συμβεί τις τελευταίες δυο….
δεκαετίες στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου.
Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζουν τα πράγματα οι επιφανείς οικονομολόγοι. Ούτε
με την υπερδιόγκωση και τον υδροκεφαλισμό των αγορών κεφαλαίου, που έχει σαν
αποτέλεσμα τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται
στα 206 τρις δολ. το 2007, ήτοι στο 355% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ούτε με το γεγονός
ότι αυτή η ιστορικά πρωτοφανής συγκέντρωση χρηματοπιστωτικών περιουσιακών
στοιχείων γέννησε διεθνείς τράπεζες τέρατα που ξεπερνούν σε μέγεθος ακόμη και
τα μεγαλύτερα κράτη της υφηλίου. Και προκειμένου να αναχρηματοδοτούνται αυτές
οι τερατογεννέσεις δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αγορά παραγώγων ονομαστικής
αξίας 596 τρις δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2007, η οποία τον Δεκέμβριο του 2012
έφτασε τα 632 τρις δολάρια, αλλά και μια διεθνής αγορά συναλλάγματος με
ημερήσιο τζίρο το 2007 της τάξης των 3,3 τρις δολαρίων και το 2010 της τάξης
των 4,0 τρις δολαρίων.
Αυτή η τερατογέννεση έκανε ακόμη και τον Λορέντζο Μπίνι
Σμάγκι, παλιό μέλος της διοικούσας της ΕΚΤ, να αναρωτηθεί στις 15/4/2010:
«Μήπως ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει μεγαλώσει υπερβολικά;» Η απάντηση ήταν
ναι. Κι αυτή η τερατογέννεση δεν βρήκε πουθενά αλλού πιο γόνιμο έδαφος από την
ευρωζώνη όπου το κοινό νόμισμα σχεδιάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, δηλαδή
να δώσει την δυνατότητα στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ελέγξουν απόλυτα – όσο
πουθενά αλλού στον πλανήτη – τη νομισματική και πιστωτική κυκλοφορία όλων των
κρατών μελών,  των νοικοκυριών και των
επιχειρήσεων της ευρωζώνης. Έτσι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ εξαρτήθηκε από την
γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης, αλλά και από την
δυνατότητά του να παίζει έναν διεθνή ρόλο αντίστοιχο με εκείνον του δολαρίου
στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου και συναλλαγών.
ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ
Το γιατί έγιναν όλα αυτά, μην το ψάχνετε. Ούτε οι επιφανείς
οικονομολόγοι το ψάχνουν, δεν τους απασχολεί. Ούτε εμείς θα κάτσουμε να
εξηγήσουμε ότι όλα αυτά είναι ιστορικά προϊόντα μιας πρωτοφανούς
υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Όχι μόνο γιατί οι επιφανείς οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν ούτε
καν τι σημαίνει «συσσώρευση του κεφαλαίου», αλλά γιατί δεν είναι ανάγκη να
αντιλαμβάνεται κανείς σε βάθος τις αιτίες ενός φαινομένου, για να διαπιστώσει
κάτι τόσο προφανές όπως τον τρομακτικό υδροκεφαλισμό των χρηματαγορών και των
τραπεζών που κυριολεκτικά πνίγει τη σημερινή οικονομία και κοινωνία. Δεν
χρειάζεται να γνωρίζεις την γεωλογική σύσταση ενός τεράστιου βράχου, ή τι έγινε
και έπεσε, για να διαπιστώσεις ότι έχει κυλίσει και σου έχει ισοπεδώσει το
σπίτι. Αρκεί το προφανές.
Οι επιφανείς οικονομολόγοι όμως ούτε καν το προφανές δεν
διαπιστώνουν. Το γεγονός δηλαδή ότι οι τερατογενέσεις αυτές αντιστοιχούν σε
τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής ισχύος, ούτε που τους
περνά από το μυαλό. Όπως και το γεγονός ότι η ίδια η λογική αυτής της
συγκέντρωσης δεν τους επιτρέπει να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, μπροστά σε
κανένα έγκλημα, σε καμιά απάτη, σε κανενός είδους κοινωνική, ή άλλη ευαισθησία
προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραπέρα επέκτασή τους σε βάρος της πραγματικής
οικονομίας και της ζωντανής εργασίας, επίσης δεν τους απασχολεί. Αυτή είναι η
χαρά του να είσαι διαπρεπής ακαδημαϊκός οικονομολόγος. Μπορείς να αγνοείς με
τον πιο προκλητικό τρόπο τα πιο προφανή κι έπειτα να έχεις το θράσος να
καταθέτεις προτάσεις που θα πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν στα σοβαρά. 
Ποια ήταν η κυρίαρχη τάση στην αντιμετώπιση της κρίσης σε
ΗΠΑ και Ευρώπη μετά το κραχ του 2008; Το σύνολο των πόρων της πραγματικής
οικονομίας, είτε με την μορφή χρήματος, είτε με την μορφή εισοδημάτων και
εργασίας, τέθηκαν στη διάθεση των κεφαλαιαγορών προκειμένου να συνεχίσουν να
μεγεθύνονται με ακόμη πιο εκτρωματικό τρόπο. Και μαζί μ’ αυτές οι τραπεζικοί
κολοσσοί. Τα κράτη και οι διεθνείς μηχανισμοί ταυτίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε με
αυτές τις τερατογενέσεις της χρηματαγοράς και λειτούργησαν ως μεσίτες, ως
μηχανισμοί βίαιης αναδιανομής σε βάρος της κοινωνίας και της πραγματικής
οικονομίας προκαλώντας μια «ανθρωπιστική κρίση» πρωτοφανών διαστάσεων ακόμη και
στην καρδιά του πάλαι ποτέ ανεπτυγμένου κόσμου.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ας δούμε τι συνέβη με τα παγκόσμια
χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, που περιλαμβάνουν την αξία
κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων, τα κρατικά και επιχειρηματικά ομόλογα,
καθώς και τα δάνεια. Το 1980 αυτά τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά
στοιχεία ανέρχονταν γύρω στα 12 τρις δολάρια ήτοι το 120% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε
τρέχουσες τιμές. Μέσα σε μια δεκαετία, δηλαδή έως το 1990, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά
περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν στα 56 τρις δολάρια, ήτοι στο 263% του παγκόσμιου
ΑΕΠ. Η μέση ετήσια άνοδος αυτών των περιουσιακών στοιχείων τη δεκαετία 1980-90
ήταν 16,7%. Η εκτίναξη αυτή ήταν προϊόν της βαθύτερης έως τότε μεταπολεμικής
ύφεσης, που συνοδεύτηκε από τη γενικευμένη «κοινωνική ρεβάνς» του Θατσερισμού
και του Ρηγκανισμού παγκόσμια, καθώς και το άνοιγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού»
στις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς.
Ως το 2000 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά
στοιχεία είχαν ανέλθει στα 119 τρις δολάρια, ήτοι στο 310% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Στη δεκαετία 1990-2000 η μέση ετήσια άνοδός τους ήταν 7,8% και συνοδεύτηκε με
την ανατροφοδότηση του χρέους των εξαρτημένων χωρών και κυρίως του λεγόμενου
«τρίτου κόσμου», που συνοδεύτηκε με την επιβολή άγριων πολιτικών
ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών παντού, την ολοκληρωτική και δόλια
κατάρρευση των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ώστε να χρησιμοποιηθούν
από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ως σύγχρονο Ελντοράντο για τους πιο αδίστακτους
τραπεζίτες και επενδυτές. Την δεκαετία αυτή είχαμε ένα κύμα χρεοκοπιών στη
Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη με πρώτη και κύρια την
Ρωσία, που αντί να τιθασεύσουν την διόγκωση των αγορών κεφαλαίου πυροδότησαν
ένα νέο τσουνάμι δανεισμού και χρηματοπιστωτικής επέκτασης διεθνώς.
Το 2007 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία
έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους πριν το κραχ του φθινοπώρου του 2008. Το
2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων
ανερχόταν σε 8,1%. Η εκτίναξη αυτή πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα όλων των κρουνών
χρήματος που ακολούθησε το κραχ του 2001 και την κήρυξη του «πολέμου κατά της
τρομοκρατίας», μαζί με την τρομακτική πιστωτική επέκταση που ακολούθησε την
εισαγωγή του ευρώ όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και διεθνώς.
Το κραχ του 2008 εξανέμισε 28 τρις δολάρια από τις
κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα
τεράστιο πρόβλημα επενδύσεων κυρίως στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις που δεν έχει
ακόμη ξεπεραστεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών περιουσιακών
στοιχείων γνώρισαν αύξηση κατά 11 τρις δολάρια μέσα στην ίδια χρονιά. Έτσι το
σύνολο των κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, προκειμένου τα
κράτη να φορτωθούν ζημιές των τραπεζών και της αγοράς. Τα ομόλογα
χρηματοδότησης του χρηματοπιστωτικού τομέα αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, για
να αναπληρώσουν μέρος της χασούρας του χρηματιστηρίου. Τα τιτλοποιημένα δάνεια
αυξήθηκαν διεθνώς κατά 1 τρις δολάρια, ενώ τα μη τιτλοποιημένα κατά 4 τρις
δολάρια. 
Το 2008 τελικά, λόγω του κραχ, τα παγκόσμια
χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία υπέστησαν μια καθίζηση της τάξης του
-8,3% και έπεσαν στα 189 τρις δολάρια, ήτοι στο 307% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Προκειμένου να μην συνεχιστεί αυτή η πτώση δαπανήθηκαν δεκάδες τρις δολάρια από
τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς, που αντλήθηκαν από την πραγματική
οικονομία, τα εισοδήματα των εργαζομένων και την παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν
το 2009 να επανέλθουν τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία στα
206 τρις δολάρια, ήτοι στο 339% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010 ανέβηκαν στα 219
τρις δολάρια, ήτοι στο 335% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2011 υπέστησαν μια
ελαφρά μείωση πέφτοντας στα 218 τρις δολάρια, ήτοι στο 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Το 2012 όμως ξεπέρασαν τα 225 τρις δολάρια, ήτοι το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Η μεγάλη αγωνία ολόκληρου του συστήματος, από τα επιτελεία
της ευρωζώνης, έως τα επιτελεία της Ουάσινγκτον έγκειται στο γεγονός ότι, παρά
την τρομακτική υποτίμηση της πραγματικής οικονομίας και των εργαζομένων υπέρ
των χρηματαγορών και των τραπεζικών κολοσσών, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά
περιουσιακά στοιχεία δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανόδου προ του
2007. Έτσι από το 2008 έως το 2012 η μέση ετήσια αύξησή τους ήταν της τάξης του
4,7%.
ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ
ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ;
Γιατί όμως η επέκταση αυτού του υδροκέφαλου τέρατος είναι
τόσο ζωτικής σημασίας για το κυρίαρχο σύστημα;
Πρώτο, γιατί από την επέκτασή του εξαρτώνται οι μεγαλύτερες
περιουσίες του πλανήτη. Οι μεγάλες περιουσίες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από
χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από άυλα περιουσιακά στοιχεία
που αντλούν αξία από μια συμβατική ή χρεωστική απαίτηση. Όπως π.χ. είναι οι
τραπεζικές καταθέσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές. Η εκρηκτική άνοδος των
χρηματαγορών έδωσαν την δυνατότητα στις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη να
μετατοπιστούν σε περισσότερο ρευστά περιουσιακά στοιχεία, από την γη, τα
ακίνητα και άλλες μορφές ενσώματων πάγιων στοιχείων. Κι επομένως η διατήρηση,
αλλά και η αύξηση αυτών των περιουσιών εξαρτάται από την δυναμική των
χρηματαγορών. Όσο περισσότεροι άυλοι τίτλοι και χρεωστικές απαιτήσεις
συσσωρεύονται στις ήδη εκρηκτικά διογκωμένες αγορές χρήματος και πίστης, τόσο
καλύτερα για τις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη.
Πόσες είναι αυτές; Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση με τίτλο
World Wealth Report από την Cap Gemini και την RBC Wealth Management, ο αριθμός
για το 2012 των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη με πάνω από 1 εκατομμύριο
δολάρια προσωπική περιουσία ανήλθε στα 12 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή μόλις το
0,017% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική αξία του πλούτου που κατέχουν αυτά
τα άτομα ανερχόταν την ίδια χρονιά στα 46,2 τρις δολάρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι
το 2012 το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ήταν 71,7 τρις δολάρια, τότε οι
περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων της ίδιας χρονιάς αντιστοιχούσαν στο 64,4%
του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ποια είναι η σύνθεση αυτών των περιουσιών; Σύμφωνα με την
έκθεση, το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του
πλανήτη αποτελούνταν κατά 28,2% μετρητά και καταθέσεις, 26,1% μετοχές, 20,0% γη
και ακίνητα, 15,7 επενδύσεις σταθερού εισοδήματος (κυρίως ομόλογα κρατικά και
επιχειρήσεων) και 10,1% από εναλλακτικές επενδύσεις (δομημένα προϊόντα, hedge
funds, παράγωγα, FOREX, εμπορεύματα, ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια). Το 2007 οι
περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη ανέρχονταν συνολικά σε αξία
στα 40,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων το 33% ήταν μετοχές, το 27% επενδύσεις
σταθερού εισοδήματος, το 17% μετρητά και καταθέσεις, το 14% σε γη και ακίνητα,
ενώ το 9% σε εναλλακτικές επενδύσεις.  
Το 2007 εκτιμούσε η τότε έκθεση ότι, με βάση τους ρυθμούς
επέκτασης της διεθνούς χρηματαγοράς, οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων
του πλανήτη θα έφταναν αισίως το 2012 στα 59,1 τρις δολάρια συνολική αξία. Το
κραχ του 2008 τίναξε στον αέρα την πρόβλεψη εκείνη και σήμερα εκτιμάται ότι αν
επιτευχθεί μια μέση ετήσια αύξηση της τάξης του 6,5% οι περιουσίες αυτές θα
φτάσουν σε συνολική αξία το 2015 στα 55,8 τρις δολάρια. Για να επιτευχθεί κάτι
τέτοιο δεν εξαρτάται τόσο από την επέκταση της πραγματικής οικονομίας, ούτε του
ΑΕΠ. Ούτε καν από την παραδοσιακή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Εξαρτάται
πρωτίστως από τον ρυθμό επέκτασης της χρηματαγοράς, από τον ρυθμό αύξησης των
παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Και κυρίως από την
παραπέρα διόγκωση των χρεωστικών απαιτήσεων σε βάρος κρατών, επιχειρήσεων και
νοικοκυριών. Συνεπώς από την ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση των επενδυτικών
κεφαλαίων και των μεγάλων διεθνών τραπεζών.
Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ
ΣΥΝΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ

Δεύτερο, από τον υδροκεφαλισμό των διεθνών χρηματαγορών
εξαρτάται και η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου, η οποία περιλαμβάνει τον
δανεισμό, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις αγορές μετοχών και ομολόγων άλλων
χωρών. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου αποτελεί την βασική κινητήρια δύναμη της
παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των οικονομιών παγκόσμια στις δυνάμεις της
διεθνούς αγοράς. Από 0,5 τρις δολάρια το 1980, ήτοι το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ,
έφτασε έως το 2000 στα 4,9 τρις δολάρια, ήτοι στο 13% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το
2007 κορυφώθηκε στα 11,8 τρις δολάρια, ήτοι στο 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να
πέσει την επόμενη χρονιά στα 2,2 τρις δολάρια και το 2009 στα 1,7 τρις δολάρια.
Το 2010 ανάκαμψε στα 6,1 τρις δολάρια για να πέσει στα επόμενα δυο χρόνια στα
5,3 τρις δολάρια το 2011, δηλαδή στο 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στα 4,6 τρις
δολάρια το 2012, ήτοι στο 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Συνολική πτώση από την εποχή
της κορύφωσης το 2007 της τάξης άνω του 60%.
Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης και του κοινού
νομίσματος διευκόλυνε όσο δεν έπαιρνε το άνοιγμα των οικονομιών στην
χρηματιστική παγκοσμιοποίηση. Κύριος μοχλός τα διασυνοριακά δάνεια που στην
ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 19% την περίοδο 2000-07. Ποσοστό ρεκόρ παγκόσμια.
Μεγάλος κερδισμένος το ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ με επικεφαλής την ΕΚΤ, το οποίο
επεκτάθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς τόσο εντός της ευρωζώνης, όσο και εκτός,
διαμέσου κυρίως του διατραπεζικού δανεισμού, τον απευθείας δανεισμό σε ξένους
δανειολήπτες και της αγοράς ξένων ομολόγων και μετοχών. Η συνολική αξία των
διασυνοριακών απαιτήσεων σε εκκρεμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών ανήλθε από 8,1
τρις δολάρια το 2000 σε 20,7 τρις δολάρια το 2007.
Αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης
το 2007 ανερχόταν σε 15,7 τρις δολάρια από 10,6 τρις δολάρια το 2000,
αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις επέκτασης του ευρωπαϊκού τραπεζικού
καρτέλ. Έως το 2007 οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 74% του συνόλου όλων των
διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων που προέρχονταν από τις ανεπτυγμένες
οικονομίες. Το τσουνάμι αυτό τραπεζικής επέκτασης διευκόλυνε την επέκταση των
μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτών. Οι ετήσιες άμεσες
ξένες επενδύσεις από Ευρωπαίους επενδυτές αυξήθηκαν από 1,1 τρις δολάρια το
2000 στα 1,6 τρις δολάρια το 2007, ενώ οι διασυνοριακές επενδύσεις χαρτοφυλακίου
(ομόλογα και μετοχές) αυξήθηκαν από 1,2 σε 1,4 τρις δολάρια την ίδια περίοδο.
Το 60% αυτών των επενδύσεων ήταν ενδοευρωπαϊκές.
ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Η ΜΕΡΙΔΑ
ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ
Η Γερμανία απέσπασε την μερίδα του λέοντος. Χάρις κυρίως
στην ευρωζώνη μετατράπηκε σε μια από τις κυρίαρχες οικονομίες στην εξαγωγή
κεφαλαίου στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από 3,3% του ΑΕΠ της που ήταν το 2000 η
καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Γερμανίας, εκτινάχθηκε στο 26,5% το 2007 για
να φτάσει το 2012 στο 40,4%. Δηλαδή το 2012 η Γερμανία εξήγαγε σε καθαρή βάση
(δηλαδή μείον το κεφάλαιο που εισήχθη στην Γερμανία) κεφάλαιο αξίας κοντά στο
1,1 τρις ευρώ. Περί τα 100 δις λιγότερο απ’ όσο εισήγαγε καθαρά το σύνολο των
χωρών της ευρωζώνης την ίδια χρονιά.
Το 2001 η Γερμανία αντιπροσώπευε λιγότερο από το 2,4% του
συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια. Την επόμενη ακριβώς χρονιά η Γερμανία
ανεβαίνει ορμητικά στο 9,2% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια και
κατακτά την 2η θέση ανάμεσα στις χώρες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη την
Ιαπωνία (20,9%). Το 2007 η Γερμανία κατείχε το 14,5% της παγκόσμιας εξαγωγής
κεφαλαίου με πρώτη αυτή την φορά την Κίνα (21,3%) και τρίτη την Ιαπωνία
(12,1%). Το 2012 η Γερμανία κατείχε το 14,8% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου
και ήταν πρώτη ανάμεσα στις χώρες που εξήγαν κεφάλαιο στην παγκόσμια οικονομία
με δεύτερη την Κίνα (13,3%).    
Ο αγώνας της Γερμανίας είναι να κρατήσει πάση θυσία αυτή την
δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγή κεφαλαίου παγκόσμια. Ωστόσο, η εξαγωγική δυναμική
της Γερμανίας εξαρτάται πρώτα και κύρια από το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα των
υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης ως οικονομίες καθαρής υποδοχής κεφαλαίου. Έστω κι
αν χρειαστεί να τους επιβληθεί με την πιο απροκάλυπτη βία, καθώς η διασυνοριακή
επέκταση του τραπεζικού καρτέλ που το εξασφάλιζε μέχρι πριν 2-3 χρόνια έχει
υποστεί καθίζηση. Από το τέλος του 2007 οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μειώσει
τον διασυνοριακό δανεισμό και τις άλλες απαιτήσεις τους κατά 3,7 τρις δολάρια,
εκ των οποίων τα 2,8 τρις δολάρια προέρχονται από ενδοευρωπαϊκές απαιτήσεις. Το
50% περίπου αυτής της μείωσης προέρχεται από τον διασυνοριακό διατραπεζικό δανεισμό.
Το υπόλοιπο αποδίδεται σε πωλήσεις επιχειρηματικών και κρατικών ομολόγων, καθώς
και μετοχών άλλων χωρών.
Προκειμένου να διασωθεί το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης οι
κυβερνήσεις, η ΕΚΤ και τα επιτελεία του ευρώ έστησαν ολόκληρο μηχανισμό με
στόχο να αντισταθμίσουν την χασούρα των τραπεζών. Οι ενισχύσεις που εισέπραξε
και εξακολουθεί να εισπράττει το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης, το βοήθησε να
αντισταθμίσει την πτώση στις διασυνοριακές απαιτήσεις του με την αύξηση της
πιστωτικής εκμετάλλευσης της εγχώριας αγοράς. Έτσι ο εγχώριος δανεισμός και οι
αγορές εγχώριων ομολόγων στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 3,8 τρις δολάρια από τα
τέλη του 2007. Το αποτέλεσμα ήταν σε 11 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης τα
ενεργητικά των τραπεζών να αυξηθούν αντί να συρρικνωθούν.
ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Αυτή είναι η πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη και όχι
η διαπλοκή των τεσσάρων κρίσεων που μας επικαλούνται οι επιφανείς
οικονομολόγοι. Επομένως, το πρώτο και βασικό ερώτημα που προκύπτει αβίαστα
είναι το εξής: Είναι βιώσιμο αυτό το «μοντέλο» χρηματοπιστωτικής επέκτασης με
τους τραπεζικούς κολοσσούς από την σκοπιά της πραγματικής οικονομίας και της
κοινωνίας; Ούτε κατά διάνοια. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η
χρηματιστική επέκταση και μάλιστα με όρους νομισματικής ένωσης που μας έχει
οδηγήσει στην κρίση που βιώνει με πρωτοφανή τρόπο κάθε λαϊκό νοικοκυριό; Γιατί
θα πρέπει να ενισχυθούν οι τράπεζες με ρευστότητα και ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί
να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν προκειμένου να «κουρευτεί» δραστικά η εκτρωματική
διόγκωση της χρηματαγοράς που σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα παρασιτεί πάνω στην
πραγματική οικονομία;
Ο λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την
κρίση, ούτε με την ανάκαμψη. Όπως κι αν την βλέπει κανείς. Η λογική που
προτάσσει την ενίσχυση και τη διάσωση της χρηματαγοράς και των τερατογεννέσεών
της έχει σαν αφετηρία την διασφάλιση των συμφερόντων των μεγάλων περιουσιών. Κι
όντως. Αν αφεθούν οι διεθνείς τράπεζες και οι χρηματαγορές να πέσουν, να
χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ανοικοδομηθούν από την αρχή, από μηδενικής βάσης
και μάλιστα με όρους εγχώριων αναγκών κάθε μιας εθνικής οικονομίας, τότε θα
συντριβούν οι μεγάλες περιουσίες και θα καταρρεύσει η χρηματιστική
αρχιτεκτονική της παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την εσαεί μεγέθυνσή τους. Βέβαια,
σε μια τέτοια περίπτωση η ζωντανή εργασία και το προϊόν που παράγει θα
απαλλαχθεί από το καθεστώς δουλοπαροικίας χρέους που της επιβάλλουν οι διεθνείς
χρηματαγορές κι έτσι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους
ζωής και εργασίας, ενώ η οικονομία θα ανασάνει.
Τι έρχονται λοιπόν και προτείνουν οι επιφανείς
οικονομολόγοι; «Ούτε μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις νέες προτάσεις για την επίλυση
της κρίσης στην Ευρωζώνη,» όπως μας πληροφορούν οι δημοσιογράφοι της πλάκας, ή
της διατεταγμένης υπηρεσίας.
Η πρώτη πρόταση αναφέρει ότι «οι τράπεζες οι οποίες έχουν
ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης από το ESM να απευθύνονται απευθείας Ταμείο, αντί να
υποχρεώνεται η κάθε κυβέρνηση να δανείζεται για λογαριασμό της τράπεζας.» Εδώ
μένει κανείς άναυδος. Δεν ξέρουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι ο Ευρωπαϊκός
Μηχανισμός Σταθερότητας δανείζει με εγγύηση των κρατών της ευρωζώνης, δηλαδή με
εγγύηση των ευρωπαίων φορολογουμένων; Δεν ξέρουν ότι κάθε δανεισμός από τον ESM
συνοδεύεται αναγκαστικά με μνημόνιο εφαρμοζόμενης πολιτικής, είτε πρόκειται για
δανεισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, ή απευθείας κάποιου κράτους-μέλους; Δεν
ξέρουν, ή το κάνουν γαργάρα;
Επίσης, επισημαίνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι οι
κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραιτούνται από την εποπτεία και
την επίλυση των παθογενειών μιας προβληματικής τράπεζας, με αποτέλεσμα οι
μετοχές να περάσουν στο ESM και την ΕΚΤ. Κι έτσι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σε μια
τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στις ατασθαλίες, τις απάτες
και τις λοβιτούρες των τραπεζιτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι ομότιμοί
τους στον ESM και την ΕΚΤ θα ασκήσουν πραγματικό έλεγχο. Με την κάλυψη των
θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης θα μπορέσει να συγκαλυφθεί η λεηλασία του
δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος από τις τράπεζες, αλλά και τις χρηματαγορές,
για να μείνουν μόνο τα τραπεζικά χρέη και οι μαύρες τρύπες που θα πρέπει να
εγγυηθούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό
το νόημα έχει και η Τραπεζική Ένωση που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη.
Οι πιο κερδισμένοι απ’ όλους θα είναι οι κερδοσκόποι
ομολόγων και συναλλάγματος. Όπως ο Σόρος. Γιατί; Διότι πολύ απλά θα έχουν
καταφέρει να κερδοσκοπήσουν με τον δανεισμό της ευρωζώνης υπό την εγγύηση όχι
καθενός ξεχωριστά από τα κράτη μέλη, αλλά όλων των κρατών μελών μαζί. Το πιο
τρελό τους όνειρο βγαίνει αληθινό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να τους
κάνει κανείς μετά το β(ευ)ρωομόλογο.
Η δεύτερη πρόταση αναφέρει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ,
επιτρέπει σε κάθε μέλος-κράτος της Ε.Ε. να εξυπηρετεί εθνικό χρέος μέχρι το 60%
του Α.Ε.Π.. Από την αρχή της κρίσης το 2008, τα περισσότερα μέλη της Ευρωζώνης
έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Προτείνουμε να δώσει η ΕΚΤ στα κράτη-μέλη την
ευκαιρία να μετατρέψουν το χρέος τους με την σύμβαση του Μάαστριχτ, ενώ τα
εθνικά μερίδια από το χρέος που θα μετατραπεί, θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται
από το κάθε κράτος μέλος». Η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν μειώνει το χρέος του
κράτους οφειλέτη, αλλά μετατρέπει την ΕΚΤ σε εγγυητή της πληρωμής του έναντι
των δανειστών. Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για τους κερδοσκόπους που θέλουν
να παίξουν παιχνίδια με τα υποτιμημένα κρατικά ομολόγα της ευρωζώνης; Και
μάλιστα υπό την εγγύηση της ΕΚΤ.
Η τρίτη πρόταση κάνει λόγο για ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα
με το οποίο θα καταπολεμηθεί δήθεν η ύφεση. «Η Ε.Ε. έχει ήδη μια στρατηγική
ανάκαμψης και επαναφοράς στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάκαμψης για το 2020, το
οποίο στην ουσία έχει «συρρικνωθεί» από την λιτότητα. Προτείνουμε να ξεκινήσει
η Ε.Ε. ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα για να καταπολεμηθεί η ύφεση, να ενισχυθεί
η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ιδιωτικό τομέα και
να ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις της Συνθήκης της Ρώμης, για την αναβάθμιση του
επίπεδου ζωής.»
Στην πραγματικότητα προτείνουν την επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού
Προγράμματος Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο σκόνταψε όχι στην λιτότητα, όπως
λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι, αλλά στην κατάρρευση της διασυνοριακής ροής
κεφαλαίου εντός της ευρωζώνης και εκτός. Να μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο
Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα στην ουσία του προωθείται με τα μνημόνια και το νέο Σύμφωνο
Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ και στερεί ακόμη και την
σύνταξη του προϋπολογισμού από τις αρμοδιότητες των κρατών μελών.
Η τέταρτη πρόταση αφορά τη δημιουργία ενός «εκτάκτου
προγράμματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το οποίο θα εγγυηθεί την πρόσβαση στη
διατροφή και στις βασικές ενεργειακές ανάγκες όλων των Ευρωπαίων, μέσω της
δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Τροφίμων, και θα ακολουθεί το μοντέλο του
αντίστοιχου προγράμματος των ΗΠΑ και ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ελάχιστης
Ενέργειας. Αυτά τα προγράμματα θα χρηματοδοτηθούν από την Κομισιόν». Με άλλα
λόγια η κρίση της κοινωνίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με προγράμματα
φιλανθρωπίας και κουπόνια σίτισης. Και μάλιστα για τους αναξιοπαθούντες.
Μάλιστα η πρότασή τους προβλέπει χρηματοδότηση από την κομισιόν, αλλά δεν κάνει
λόγο ούτε καν για την αποκατάσταση των κρατικών συστημάτων κοινωνικής μέριμνας
και πρόνοιας που σφαγιάζονται από την ευρωζώνη.
Βλέπετε οι μεγάλοι κερδοσκόποι διεθνώς έχουν ανακαλύψει ότι
η φιλανθρωπία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες στον κόσμο.
Ιδίως για τα επόμενα χρόνια, όπου η καταστροφή της κοινωνίας θα γενικευτεί
προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και οι χρηματαγορές. Κι έτσι το μόνο που
χρειάζονται είναι επιφανείς οικονομολόγους που, γεμάτοι ηθική αγανάκτηση, να
προτείνουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα φιλανθρωπίας προς εκμετάλλευση των
ιδιωτικών κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και φυσικά των γνωστών και μη εξαιρετέων ΜΚΟ,
που συνήθως αποτελούν το alter ego των πιο μεγάλων και των πιο αδίστακτων
κερδοσκόπων παγκοσμίως. Βλέπε πάλι Σόρος. 
Η πρόταση αυτή χαρακτηρίζει το ήθος, το επίπεδο και τον
χαρακτήρα εκείνων που την προτείνουν. Λίγο ακόμη και θα κλείνουν τους
αναξιοπαθούντες σε ευρωπαϊκά εργασιακά κάτεργα, όπως τα βρετανικά workhouses
της εποχής του Ντίκενς, ή τα άσυλα για απόρους που λειτουργούν κατά χιλιάδες
στις ΗΠΑ και φροντίζουν να διαχειρίζονται και να στιγματίζουν τα εκατομμύρια
των δικαιούχων τους ως φύσει και θέσει απόβλητα της ζωής. Αλλά μην ανησυχείτε.
Αυτή την φορά θα έχουν λευκούς τοίχους – όπως τα ψυχιατρεία – μεγάλες
τηλεοράσεις και ιντερνέτ για να χαζεύουν οι έγκλειστοι ωφελούμενοι τους
επιφανείς οικονομολόγους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή
κοινωνική κρίση. Αληθινά, άξιος ο μισθός τους!
Δημήτρης Καζάκης
Το Χωνί, 21/7/2013

Πρωτοφανές τραπεζικό σκάνδαλο με στεγαστικά “δάνεια” σε αλλοδαπούς! Κύκλωμα ντόπιων τραπεζιτών και δουλεμπόρων θησαύρισε στις πλάτες μας…

ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΛΥΠΤΑΝ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ…

Ακόμα ένα τραπεζικό σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων έρχεται στην δημοσιότητα μετά από καταγγελία κατοίκων του κέντρου.

Το “κόλπο” ήταν απλό: Κύκλωμα τραπεζιτών έδινε “στεγαστικά” δάνεια
σε μετανάστες με άδεια παραμονής, ακόμα και για … 40 χρόνια! Δηλαδή ένας
άνθρωπος που δεν γνώριζε εάν θα μπορούσε να παραμείνει στην χώρα το
επόμενο εξάμηνο, θεωρούταν φερέγγυος για δεκαετίες, ώστε να εκταμιευθούν
τεράστια ποσά στο όνομα του! Ποσά που δεν θα μπορούσε να πάρει
“ντόπιος” ούτε στον ύπνο του.

Τι συνέβαινε; Κύκλωμα τραπεζιτών σε συνεργασία με τους ιδιοκτήτες
ακινήτων και δουλέμπορούς (κυρίως Πακιστανούς), έβρισκαν “μπροστινούς”
αλλοδαπούς ώστε να συνάπτουν στεγαστικά δάνεια. Μέσω των υπερεκτιμήσεων των ακινήτων, μεγάλα ποσά έπεφταν στα χέρια των επιτηδείων οι οποίοι τα μοιράζονταν.

Ενδείκτικά, σε μία μόνο περίπτωση, “Πακιστανός” κατάφερε και πήρε
δάνεια ύψους… 10 εκατομμυρίων Ευρώ! Την ίδια στιγμή που παραγωγικές
επιχειρήσεις κλείνουν επειδή δεν μπορούν να πάρουν κεφάλαιο κίνησης 10
χιλιάδων Ευρώ!

Είναι προφανές πως αυτά τα δάνεια στο σύνολο τους σήμερα είναι
“κόκκινα” και ο Έλληνας πολίτης καλείται να τα χρηματοδοτήσει χρεώνοντας
τις επόμενες γενιές.

Θεωρείται επιβεβλημένο πως το θέμα πρέπει να φτάσει στην βουλή και
να δοθούν απαντήσεις από την τράπεζα της Ελλάδος για το συνολικό ύψος
των δανείων και πόσα από αυτά θεωρούνται πλέον επισφαλή.

Εννοείται ότι αυτοί που τα έδιναν πρέπει να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη μαζί με τις ελεγκτικές αρχές που έκλειναν τα μάτια.

Αναμένουμε λοιπόν. Διαβάστε την καταγγελία.

Ποιοί έδιναν δάνεια σε “Ασιάτες” για να αγοράσουν σπίτια στο κέντρο και να το εποικίσουν;

Το 2011 είχαμε καταγγείλει αγορές διαμερισμάτων από Ασιάτες στο 6ο
διαμέρισμα, τα οποία τα είχαν μετατρέψει σε ξενοδοχεία λαθρομεταναστών.
Η αλήθεια είναι πως είχαμε αναρωτηθεί για την προέλευση των χρημάτων
της αγοράς, το εάν είχε εφαρμοστεί πόθεν έσχες, καθώς όπως προέκυπτε οι
νέοι ιδιοκτήτες ήταν υπήκοοι τρίτων χωρών.

Λύσαμε την απορία μας όταν έφτασαν στα χέρια μας στοιχεία για σύναψη στεγαστικού δανείου Ασιατών με την Εθνική Τράπεζα διάρκειας……….ως το 2049.
Καλά διαβάζετε….Εδωσαν δάνειο σε Ασιάτη, τα οποίο λήγει το 2049. Ο
κύριο αυτός Μ.Τ.Η. αγόρασε διαμέρισμα 49 τ.μ. στην οδό Αριστομένους,
στον Αγιο Παντελεήμονα για 46229 ευρώ. Ετερος αλλοδαπός Μ.Α. πήρε δάνειο
ως το 2048 για αγορά στην οδό Αχαρνών, στον Αγιο Παντελέημονα πάλι,
διαμερίσματος 76 τ.μ. για 71440 ευρώ.

Και οι δύο έχουν πάρει δάνεια από την Εθνική, άγνωστο μέχρι ποιό
ποσό. Πιθανόν να έχουν πάρει και το 100% της αξίας του διαμερίσματος.
Πώς πληρώνουν τις δόσεις και βάσει ποιών εισοδημάτων και ποιών
νομιμοποιητικών εγγράφων η Εθνική έδωσε το δάνειο; Τα εισοδήματα που
δήλωσαν στην τράπεζα δικαιολογούνται από νόμιμα έσοδα; Πώς εξασφάλισαν
τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αποπληρωμής όντας υπήκοοι τρίτων χωρών;
 Είναι δυνατόν να δίνουν δυνατότητα αποπληρωμής 40 χρόνια σε αλλοδαπό με
άδεια διαμονής;

Δεν μας έφτανε που κατέφθαναν σε στίφη οι λαθρομετανάστες είχαν
αποφασίσει να τους δώσουν και ιδιοκτησίες με τα χρήματα μας, για να
διευκολύνουν τον εποικισμό.

Πώς έφτασαν στα χέρια μας τα στοιχεία. Οι κύριοι αυτοί είχαν δηλώσει
ως διεύθυνση κατοικίας κάποιες από τις πολυκατοικίες της περιοχής,
χωρίς να διαμένουν σε αυτές. Ούτε καν επαλήθευση διεύθυνσης δεν είχε
κάνει Η Εθνική Τράπεζα. Οταν λοιπόν άρχισαν να έρχονται τα χαρτιά,
ουδείς τα παραλάμβανε. Μαζί με τα στεγαστικά έρχονταν και οφειλές από
καταναλωτικά δάνεια. Χιλιάδες ευρώ σε δάνεια Ασιατών. Ποιοί έδιναν
θαλασσοδάνεια σε αλλοδαπούς, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν θα τα
πληρώσουν ποτέ και ότι αυτοί μπορούν να εξαφανιστούν πολύ εύκολα;

Πέρυσι στην Εθνική της Αγίου Μελετίου κάποιος Μπαγκλαντεσιάνος είχε
κληθεί από την τράπεζα για ρύθμιση του στεγαστικού του. Ακούγοντας τί
έλεγε στον δικηγόρο του μάθαμε ότι αυτός είχε υπογράψει το δάνειο, το
οποίο είπε πως το πήρε η αδελφή του, που έμενε σε αυτό το σπίτι. Είχαν
πληρώσει δόσεις για ένα χρόνο (400 ευρώ τον μήνα) και φοβόταν όχι για το
σπίτι, που δεν έμενε, αλλά μήπως η τράπεζα του πάρει τα κομπιούτερ από
το μαγαζί Ιντερνετ που είχε. Πασιφανές πως άλλοι τον έβαλαν να υπογράψει
το δάνειο, άλλοι πήραν το σπίτι, προφανώς άλλοι πήραν και τα λεφτά και
σε αυτόν είπαν «δεν χρειάζεται να πληρώσεις τίποτα, μην ανησυχείς». Θα
πήρε και το κατιτίς του.

Πέρυσι επίσης διαβάσαμε στο Ιντερνετ πως κάποιοι υπάλληλοι σε
επαρχιακό υποκατάστημα μεγάλης τράπεζας είχαν στήσει κομπίνα δίνοντας σε
έναν Πακιστανό στεγαστικά δάνεια αξίας 400 και 500 χιλιάδων ευρώ,
παρουσιάζοντας τον με διαφορετικά ονόματα. 10.000.000 ευρώ δάνεια είχαν
χορηγήσει εικονικά στο άτομο αυτό. Η είδηση πέρασε στα ψιλά φυσικά.

Οντας μάρτυρες στο πάρτυ που στήθηκε με την ίδρυση εκατοντάδων καταστημάτων αλλοδαπών στο 6ο
Δ.Δ., στην ασυδοσία των κυκλωμάτων λαθρομεταναστών και στην ευκολία με
την οποία μίσθωναν διαμερίσματα και μέσω μεσιτικών, με την συνεργασία
μηχανικών, δικηγόρων και λογιστών θεωρούμε ότι πίσω από όλα είναι
συγκεκριμένο κύκλωμα.

Να ξετινάξουν όλα τα στεγαστικά και άλλα δάνεια σε αλλοδαπούς. Να
δουν ποιοί τα υπέγραψαν. Να μας πουν πόσα λεφτά είναι αυτά που
πληρώνουμε για να καλύψουμε τα θαλασσοδάνεια. Και να πάνε μέσα τον όποιο
υπεύθυνο χάρισε τα χρήματα του κόσμου, ξεπούλησε τις γειτονιές μας και
βοήθησε τον εποικισμό προσφέροντας απλόχερα και ιδιοκτησίες, αγορασμένες
με τα λεφτά μας.

Τα στοιχεία είναι στην διάθεση όποιου επιθυμεί να κάνει έρευνα σε
βάθος για τη νομιμότητα των ενεργειών. Το ΣΔΟΕ και λοιποί αδιαφόρησαν
προκλητικά όταν καταθέσαμε τα στοιχεία πριν δύο χρόνια.

Κάτοικοι και Επαγγελματίες 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος

Ολυμπιάδα, Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013 (Πρωτοφανές τραπεζικό σκάνδαλο με στεγαστικά “δάνεια” σε αλλοδαπούς! Κύκλωμα ντόπιων τραπεζιτών και δουλεμπόρων θησαύρισε στις πλάτες μας…) 

Οι 17 Έλληνες ολιγάρχες που χρωστούν €10.6 δις — Αν προσθέσεις τις αλυσίδες πολυκαταστημάτων και τις τράπεζες …ξοφλήσαμε!!!

Δείτε το Mega και άλλους 17 Ολιγάρχες που χρωστούν 10.6 δις (και είναι ανέγγιχτοι)

Σ.Σ. Πλήρωνε κορόϊδο το… σώσιμο των τραπεζών από τους πολιτικούς εγκληματίες που ψηφίζεις. Πλήρωνε δίποδο για την ανακεφαλοποίηση ούτως ώστε να σωθούν οι τραπεζίτες και οι ολιγάρχες. Τρέχα ζώο και … χειροκρότα τους ΣαμαροΒενιζέλους. Μα πόσο ζώα έγιναν οι Έλληνες Θεέ μου.

H υπερχρέωση των Ελλήνων πολιτών στις τράπεζες, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας…

Ποιος θα το περίμενε όμως, ότι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, βαριά ονόματα της ολιγαρχίας του πλούτου στη χώρα μας, θα ήταν κυριολεκτικά βουτηγμένοι στα χρέη; Αρκετοί από αυτούς μάλιστα, βρίσκονται σε άσχημη οικονομική θέση, καθώς οι επίτροποι, που έχουν τοποθετηθεί στις τράπεζες, κατ’ εντολή της τρόικας, έχουν «παγώσει» προς το παρόν, τις αναχρηματοδοτήσεις δανείων.

Χωρίς πολλά λόγια, δείτε τι αποκαλύπτουν οι ισολογισμοί, για τα… «θαλασσοδάνεια» μερικών εκπροσώπων του επιχειρηματικού κατεστημένου της χώρας μας. Έχουμε και λέμε:

  • AXON HOLDINGS: Το επιχειρηματικό όχημα του Θωμά Λιακουνάκου. Το 2012 παρουσίαζε τραπεζικό δανεισμό 447.200.000 εκατ. Ευρώ. Μόνο η θυγατρική του ομίλου EUROMEDICA, έχει χρέη προς τις τράπεζες, που ξεπερνούν τα 372. 700.000 Ευρώ.
  • ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ: Δηλαδή με άλλα λόγια, MEGA CHANNEL, το…μεγάλο κανάλι, των τριών.. ισχυρών, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Βαρδινογιάννη. Το 2012, λοιπόν, ο τραπεζικός δανεισμός έφτασε τα 123.500.000 ευρώ περίπου, μαζί και με το νέο δάνειο των 98.000.000 ευρώ, που προκάλεσε την παρέμβαση των οικονομικώνεισαγγελέων. 
  • ΟΜΙΛΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ: Το δίκτυο των επιχειρήσεων που ελέγχει ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, έχει χρέη ύψους 861.300.000 ευρώ. Εδώ υπάρχει και το εξής ενδιαφέρον. Η Korinthoς Power, μια εταιρία στην οποία συμμετέχουν, κατά 65% ο Όμιλος Μυτιληναίου, και κατά 35% ο Όμιλος Βαρδινογιάννη, χρωστάει στις τράπεζες 172.500.000 ευρώ
  • INTRACOM: Εδώ τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Intracom ίσον Σωκράτης Κόκκαλης. Ο όμιλος, από ομολογιακά και τραπεζικά δάνεια, χρωστάει 315.700.000 ευρώ. 
  • ΌΜΙΛΟΣ ΠΗΓΑΣΟΥ: Η εκδοτική… «αυτοκρατορία» της οικογένειας Μπόμπολα έχει χρέη προς τις τράπεζες 164.300.000 ευρώ.
  • ΕΛΛΑΚΤΩΡ: Ο κατασκευαστικός όμιλος της οικογένειας Μπόμπολα. Δηλαδή βασικά, όπου δημόσια έργα, βλέπε Ελλάκτωρ. Και όμως, τα τραπεζικά δάνεια που έχει. 
  • ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ: Μετά τον αείμνηστο Λαμπράκη, ισχυρός άνδρας του ομίλου είναι πλέον ο Σταύρος Ψυχάρης. Ο τραπεζικός δανεισμός αγγίζει τα 134.000.000 ευρώ.
  • ΜΟΤΟR OIL: Έχουμε ήδη αναφερθεί στην οικογένεια Βαρδινογιάννη. Πάμε να δούμε τι χρωστάει η πετρελαϊκή «ναυαρχίδα» της οικογένειας στις τράπεζες. 1.200.000.000 ευρώ περίπου.
  • ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ: Οικογένεια Στέγγου, Πόρτο Καρράς, σκάνδαλο στην Χαλκιδική, και πάει λεγοντας. Εδώ ο ισολογισμός μας δείχνει τραπεζικό δανεισμό μόλις 22.900.000 ευρώ.
  • STAR CHANNEL: Πάλι οι Βαρδινογιάννηδες. Ο τηλεοπτικός σταθμός έχει τραπεζικά χρέη 58.100.000 ευρώ.
  • ΟΜΙΛΟΣ ANT1: Το δημιούργημα του Μίνωα Κυριακού, το οποίο πλέον κατευθύνει ο υιός, Θεόδωρος Κυριακού. Τα δάνεια από τις τράπεζες ξεπερνούν τα 170.000.000 ευρώ.
  • ALPHA TV: Στον τηλεοπτικό σταθμό, κυρίως μέσω της INTERTECH, μεγαλομέτοχος είναι ο Δημήτρης Κοντομηνάς. Τραπεζικός δανεισμός; 58 .000.000 ευρώ.
  • J&P ΑΒΑΞ: Ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστικούς ομίλους της χώρας, με τραπεζικό δανεισμό 268.900.000 ευρώ.
  • MARFIN INVESTMENT GROUP: Ο όμιλος, που μας έχει…ταλαιπωρήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια με διάφορες υποθέσεις, όπως ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Λαϊκη Τράπεζα κ.α., και δημιούργημα του Ανδρέα Βγενόπουλου. Τα χρέη προς τις τράπεζες ξεπερνούν τα 2.000.000.000 ευρώ.
  • ΒΙΟΧΑΛΚΟ: Μια παραδοσιακή δύναμη, στο χώρο των μετάλλων. Ο όμιλος έχει τραπεζικά ανοίγματα 1.100.000.000 ευρώ.
  • ΤΙΤΑΝ: Σχεδόν μονοπώλιο στο χώρο των τσιμέντων, και με τραπεζικό δανεισμό, που φάνει το 1.000.000.000 ευρώ περίπου.
  • FORTHNET: Ο τηλεπικοινωνιακός όμιλος που κατέχει το συνδρομητικό κανάλι NOVA, έμφανίζει τραπεζικό δανεισμό 331.000.000 ευρώ.
  • MINOAN LINES: Μεγάλη ιστορία. Πρώην Μινωϊκές Γραμμές, ναυάγιο ΕΧΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ, αυτοκτονία Παντελή Σφηνιά. Και χρέη 270.100.000 ευρώ.

Το σύνολο του τραπεζικού δανεισμού αυτών και μόνο των επιχειρήσεων, ξεπερνάει τα 10,6 δις ευρώ. Και είναι ενδεικτικά παραδείγματα, του πόσο «φεσωμένοι» στις τράπεζες είναι οι περισσότεροι από τους ολιγάρχες του χρήματος στη χώρα μας. Για αυτό, όταν μιλάμε για «θαλασσοδάνεια», ας μην αναφερόμαστε μόνο στα δάνεια των πολιτικών κομμάτων!
Anti-ntp, Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013 ( Οι 17 Έλληνες ολιγάρχες που χρωστούν €10.6 δις — Αν προσθέσεις τις αλυσίδες πολυκαταστημάτων και τις τράπεζες …ξοφλήσαμε!!! )