Tα 30 επαγγέλματα που θα εξαφανιστούν μέχρι το 2020

Η Σχολή Διοίκησης της Μόσχας στο Σκόλκοβο, αξιολογώντας και μελετώντας τις εξελίξεις στον κοινωνικό και οικονομικό τομέα, συνέταξε έναν πρωτότυπο κατάλογο με τα 100 νέα επαγγέλματα, αλλά και 30 επαγγέλματα που προβλέπεται… η εξαφάνισή τους.

Οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι ορισμένα από αυτά θα εγκαταλείψουν την αγορά υπό την πίεση των αυτοματοποιημένων και ρομποτικών συστημάτων. Ένα άλλο τμήμα θα χαθεί μαζί με τον ίδιο τον κλάδο.

Το Σκόλκοβο «καταδίκασε σε θάνατο» τη βιομηχανία χαρτοπολτού και χαρτιού, τις εκδόσεις, τα αρχεία και τις βιβλιοθήκες, καθώς και τα ταχυδρομεία.

Όπως προβλέπουν οι ειδικοί, ως το 2020 θα εξαφανιστούν από την αγορά ο ταξιδιωτικός πράκτορας, ο κειμενογράφος, ο ομιλητής, ο αρχειοθέτης, ο ράφτης, ο τεχνικός ανελκυστήρων, ο ταχυδρόμος, ο πρακτικός μηχανικός που χειρίζεται ή παρακολουθεί κάποια μηχανή. Μετά το 2020 στα περιττά επαγγέλματα θα συμπεριληφθούν οι θυρωροί και επιστάτες, οι εργοδηγοί, ανθρακωρύχοι, δημοσιογράφοι, λογιστές, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, νομικοί σύμβουλοι, ακόμη και οι τροχονόμοι.

Οι αυτοματοποιήσεις διαδικασιών, η μεταπήδηση σε ειδικότητες που δεν υπήρχαν μέχρι πρόσφατα, οι νέες συνθήκες εργασίας που απαιτούν εκτέλεση εργασίας ποικίλης φύσεως είναι μερικές από τις βασικές αιτίες της εξάλειψης των επαγγελμάτων.

Τι προτείνεται από τους ειδικούς; Αυτό που λέγεται «προσέγγιση του οικοσυστήματος», δηλαδή η δημιουργία ομάδων με διαφορετικούς επαγγελματίες που θα συμπληρώνει ο ένας τη δουλειά του άλλου και θα προσαρμόζουν νέες υπηρεσίες και προϊόντα.
E-radio, Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013 (Tα 30 επαγγέλματα που θα εξαφανιστούν μέχρι το 2020)

Μην κοιτάξετε τον ουρανό σήμερα, θα νομίσετε ότι μας ψεκάζουν…

Βίντεο ντοκουμέντο που καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι οι γραμμές που παραμένουν στον ουρανό μετά από πτήση αεροπλάνων, οφείλονται στα καυσαέρια που δημιουργούνται και ότι η μεγάλη χρονική διάρκεια ύπαρξής τους, ορισμένες φορές, οφείλεται στις καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν. 

Στο βίντεο φαίνονται να πετούν την ίδια χρονική στιγμή 2 αεροπλάνα… το ένα αφήνει γραμμές πολλών χιλιομέτρων ενώ το άλλο αφήνει τις μικρές γραμμές που όλοι μας έχουμε δει και γνωρίζουμε… 
Μπορεί να υπάρξει επιστημονική απάντηση σε αυτό; Η βιντεοσκόπηση έγινε στο ΟΑΚΑ στις 26.9.2013, ώρα 11:50
Βασίλης Νούσης

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..

Στο «Report on Public finances in EMU European Economy 4|2013 Economic and Financial Affairs 2013», ανάμεσα σε άλλα γίνεται και μια αναλυτική παρουσίαση στο Part IV των δαπανών του συστήματος υγείας στις χώρες της Ε.Ε

Τα στοιχεία αυτά συνοψίζονται σε πίνακες όπως αυτός της σελίδας 153 (Table IV.2.1: Past trends in total and public expenditure on health in EU Member States 1980-2012)

Στον εν λόγω πίνακα απεικονίζονται οι δαπάνες δημόσιας και ιδιωτικής υγείας ως ποσοστό επι της % του ΑΕΠ οων των χωρων από το 1980 ως σήμερα..
«Total (public and private) expenditure on health as % of GDP καθώς και Public expenditure on health as % of GDP»

Aπό τα στοιχεία του εν λόγω πίνακα προκύπτει ότι η χώρα μας με δαπάνες δημόσιας υγείας μόλις 5.9 % του ΑΕΠ το 2011, είναι από τις λιγότερο «ακριβές-δαπανηρές» στον χώρο της υγείας….

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος δαπανών υγείας ειναι 7,8 και 7,9 % του ΑΕΠ στην Ε.Ε των 27 και 12 αντίστοιχα…

Δείτε στον πίνακα που ακολουθεί την πρόβλεψη για το 2060, με διάφορα σενάρια περικοπών κοινά για όλες τις χώρες, για την κατάσταση των δαπανών στον χώρο υγείας..

Θα διαπιστώσετε και εδώ ότι η χώρα μας θα εξακολουθεί να είναι απ τις χώρες με το οικονομικότερο σύστημα υγείας..

Αυτό λοιπόν, πάντα με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε, το σύστημα υγείας με τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες, που σίγουρα χρήζει αναδιοργανωσης και μεταρρυθμίσεων ειδικά στις φαρμακευτικές δαπάνες, αντί να το συντηρήσουν το απαξιώνουν και ετοιμάζονται μεθοδευμένα να το διαλύσουν και να το ξεπουλήσουν…

Τυχάιο…;;
Έχω μάτια και βλέπω, Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013 (ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..)

Οι Έλληνες εφοπλιστές, η Χρυσή Αυγή και η τροπολογία στα «μουλωχτά»

Τα «προνόμια» φοροαποφυγής μερίδας εφοπλιστών επεκτείνονται με την
τροπολογία σε πολιτικά πρόσωπα, κρατικούς λειτουργούς, «βαρόνους» των
ΜΜΕ 

 

Με μια τροπολογία, που έχει την «οσμή» της φωτογραφικής, μέσα
στο νομοσχέδιο για τα ΚΤΕΛ, η κυβέρνηση απαλλάσσει όλους όσοι
υποχρεούνται με κατάθεση «Πόθεν Έσχες», να δηλώνουν τις μετοχές σε ναυτιλιακές εταιρείες!

Η κυβέρνηση, που τόσες φορές έχει αποδείξει τη στήριξή της στους Έλληνες εφοπλιστές –όπως και οι προηγούμενες άλλωστε- βρήκε
την ευκαιρία το βράδυ της Παρασκευής και με τον ελληνικό λαό που
υπομένει τα σκληρά μέτρα των μνημονίων, να αγωνιά για τη βία της
φασιστικής Χρυσής Αυγής, να περάσει στα αθόρυβα τη συγκεκριμένη
τροπολογία.

Η τροπολογία αυτή, μεταξύ άλλων, δίνει και τη δυνατότητα σε κάποιους εκλεκτούς που θα την δουν ως ευκαιρία να «ξεπλύνουν» χρήμα το οποίο δεν έχουν δηλώσει, αγοράζοντας μετοχές ναυτιλιακών εταιρειών.
Έτσι τα «προνόμια» της φοροαποφυγής επεκτείνονται πέρα από κάποιους
εφοπλιστές, και σε πολιτικά πρόσωπα, κρατικούς λειτουργούς, «βαρόνους»
των ΜΜΕ, δημοσιογράφους κτλ., δημιουργώντας παράλληλα μία ακόμα πηγή
εσόδων για Έλληνες εφοπλιστές, δίπλα στα υπερβολικά φορολογικά προνόμια
που ήδη απολαμβάνουν.

Κατά τραγική σύμπτωση, η Χρυσή Αυγή προσέφερε μία ακόμα φορά τις «υπηρεσίες» της στους εφοπλιστές, καθώς ενώ όλος ο λαός είχε στραμμένο το βλέμμα του, τη λύπη του και την οργή του στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από ένα μέλος της, βουλευτές μας περνούσαν ένα ακόμα μέτρο προς όφελός τους.

Και αν στην περίπτωση αυτή μιλάμε για σύμπτωση, δεν μπορούμε
να πούμε το ίδιο για τις πρόσφατες ενέργειες των μελών της Χρυσής Αυγής
σε χώρους όπου ζουν και εργάζονται ναυτεργάτες και μεταλλεργάτες της
Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης
, η καθημερινή διαβίωση των οποίων
εξαρτάται από το αν θα δώσουν δουλειά κάποιοι εφοπλιστές. Η Χρυσή Αυγή
λοιπόν εδώ και καιρό καταγγέλλεται ότι προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι
για την ανεργία που πλήττει τη Ζώνη ευθύνονται τα «υψηλά» μεροκάματα
και ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να τα χαμηλώσουν. Τι σύμπτωση
που το ίδιο διάστημα, κάποιοι εφοπλιστές θέλουν να επιβάλουν ατομικές
συμβάσεις με μεγάλες μειώσεις και μηδενικά δικαιώματα, όπως καταγγέλλουν
τα ναυτεργατικά σωματεία. Άλλωστε το ομολογούν και οι ίδιοι, αφού σε
πρόσφατη επίσκεψη κλιμακίου βουλευτών της Χρυσής Αυγής στη
Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος, οι ίδιοι έλεγαν «μαζί με τους εφοπλιστές γιατί από εκεί πέρα εξαρτιόμαστε», σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο.

Η πιθανή συσχέτιση της Χρυσής Αυγής με Έλληνες εφοπλιστές έχει αναφερθεί εδώ και καιρό στο διεθνή Τύπο. Η
βρετανική εφημερίδα «Guardian» συγκεκριμένα είχε κάνει λόγο σε άρθρο
της για τη χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής από εφοπλιστές, για να ανοίξει
γραφεία.
Πολλά ερωτηματικά εγείρονται, αν τούτο επαληθευθεί, για τα κίνητρα της τεράστιας χρηματοδότητης αυτής…

Ακόμα και στα πρόσφατα χτυπήματα που
τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής επέλεξαν να κάνουν, κατά τις
επίσημες καταγγελίες, υπάρχουν «ανεξήγητες» συμπτώσεις: η πρώτη,
στο Πέραμα είχε στόχο εργαζόμενους και συνδικαλιστές της
Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης. Στη δεύτερη, στο Κερατσίνι, ο άνθρωπος ο
οποίος δολοφόνησαν, εκτός από μουσικός, στο παρελθόν ήταν και αυτός
εργάτης της Ζώνης, όπως και η οικογένειά του.

Μερίδα Ελλήνων εφοπλιστών επομένως, κατά έναν τρόπο που χρήζει διερεύνησης βγαίνουν ωφελημένοι, είτε
πρόκειται για επίσημα μέσω της κυβέρνησης και τροπολογιών όπως αυτή,
είτε πρόκειται για τη δράση της Χρυσής Αυγής, και ισχυροποιούν τη θέση
τους σε βάρος των δικών τους εργαζομένων, σε βάρος των εσόδων του
κράτους, σε βάρος τελικά της χώρας.

Newsbomb, Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013 (Οι Έλληνες εφοπλιστές, η Χρυσή Αυγή και η τροπολογία στα «μουλωχτά»)

Γ.Παπακωνσταντίνου: Ε-mail ντοκουμέντο για παραδοχή παραβίασης του Συντάγματος

Ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό email για το πώς μεδοθεύτηκε το δέσιμο της χώρας στα δεσμά του Μνημονίου έρχεται στην δημοσιότητα.

Το e-mail έχει αποστολέα τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ.Παπακωνσταντίνου, έχει ημερομηνία 12 Μαρτίου του 2011 και μέσα σε αυτό παραδέχεται ότι για να υπάρξει το πρώτο «κούρεμα» του Δημοσίου Χρέους (την εποχή που διαρρήγνυε τα ιμάτιά του ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει διαγραφή του χρέους της χώρας προς τους ιδιώτες), δεσμεύθηκε να νομοθετήσει δημοσιονομικούς κανόνες (νόμους δηλαδή) εκτός Συντάγματος!

Δηλαδή να νομοθετήσει πέραν του υπέρτατου νόμου της χώρας που είναι το Σύνταγμα.

Τα όσα ακολούθησαν, απλά επιβεβαίωσαν ότι έλεγε την αλήθεια: Η πλειοψηφία των νομοθετημάτων είναι αντισυνταγματικά 100% και έχουν κριθεί ως τέτοια από δικαστήρια κλπ, αλλά το θέμα είναι πως και η κυβέρνηση Παπαδήμου και η κυβέρνηση Σαμαρά ακολούθησαν ακριβώς αυτή την αντισυνταγματική οδό, αποδεικνύοντας ότι το Σύνταγμα εν τέλει είναι πολύ σχετικό σε μία δημοκρατία σαν την ελληνική για όποιον θέλει να το παραβιάσει…

 Defencenet, Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013 (Γ.Παπακωνσταντίνου: Ε-mail ντοκουμέντο για παραδοχή παραβίασης του Συντάγματος)

Φοίνικας-παγκόσμιο νόμισμα το 2018;

Τον Ιανουάριο του 1988 είχαμε αυτό το πρωτοσέλιδο στο πολύ γνωστό Αμερικάνικο,Οικονομικό περιοδικό “The Economist”.

Στο εξώφυλλο, το χρυσό νόμισμα του «πτηνού», έχει χρονολογία…Αναγράφει 2018.

Εν έτει 2012 και με την κρίση να χτυπάει κατάσαρκα την Ελλάδα, το εξώφυλλο αυτό είναι σοκαριστικό αλλά και επίκαιρο…Aλλωστε και ο «αθλητικός» πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, μίλαγε για μία «παγκόσμια διακυβέρνηση»…

Επειδή λοιπόν συζητούσα με έναν φίλο, για την υπερσυσώρευση κεφαλαίου και τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις και τα κόλπα του «σείχη Γιαμανί» (1973 & 1979), αξίζει να πούμε ότι μετά τη 2η πετρελαϊκή κρίση, άρχισαν τα χρηματιστήρια να γιγαντώνονται,οι «φούσκες» να εξαπλώνονται και να παίζουν ακόμα πιο ενεργό ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι…

Το άρθρο είναι αποκαλυπτικό και χρήσιμο.

Επιχείρησα μία μετάφραση (ελεύθερη) γιατί νομίζω ότι αξίζει.

Απολαύστε το…

Get ready for the phoenix. (government and businessmen are growing tired of floating exchange rates) (editorial)

The Economist (US)

January 9, 1988 | Copyright

THIRTY years from now, Americans, Japanese, Europeans, and people in many other rich countries and some relatively poor ones will probably be paying for their shopping with the same currency. Prices will be quoted not in dollars, yen or D-marks but in, let’s say, the phoenix. The phoenix will be favoured by companies and shoppers because it will be more convenient than today’s national currencies, which by then will seem a quaint cause of much disruption to economic life in the late twentieth century.

At the beginning of 1988 this appears an outlandish prediction. Proposals for eventual monetary union proliferated five and ten years ago, but they hardly envisaged the setbacks of 1987. The governments of the big economies tried to move an inch or two towards a more managed system of exchange rates-a logical preliminary, it might seem, to radical monetary reform. For lack of co-operation in their underlying economic policies they bungled it horribly, and provoked the rise in interest rates that brought on the stockmarket crash of October. These events have chastened exchange-rate reformers. The market crash taught them that the pretence of policy…

«Ετοιμαστείτε για ένα παγκόσμιο νόμισμα»
«Ετοιμαστείτε για τον Φοίνικα»

Economist, 09/01/1988, τεύχος 306, σελ. 9-10

Σε τριάντα χρόνια από τώρα, οι Αμερικανοί, Ιάπωνες, Ευρωπαίοι, και οι άνθρωποι σε πολλές άλλες πλούσιες χώρες, και σε μερικές σχετικά φτωχές μάλλον θα πρέπει να πληρώνουν τα ψώνια τους με το ίδιο νόμισμα. Οι τιμές θα αναφέρονται όχι σε δολάρια, γιεν ή D-σήμα, αλλά ας πούμε, σε φοίνικες. Ο φοίνικας θα ευνοηθεί από εταιρείες και καταναλωτές, διότι θα είναι πιο βολικός από τα εθνικά νομίσματα του σήμερα, τα οποία μέχρι τότε θα φαίνονται μια περίεργη αιτία της μεγάληςαναστάτωσης στην οικονομική ζωή, στα τελειώματα του εικοστού αιώνα.

Στις αρχές του 1988 αυτή φαίνεται μία παράξενη πρόβλεψη.Προτάσεις για την τελική νομισματική ένωση είχαν πολλαπλασιαστεί πέντε και δέκα χρόνια πριν, αλλά δεν προβλέπεται καμία σχεδόν αποτυχία όπως του 1987. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων οικονομιών προσπάθησαν να μετακινήσουν μια ίντσα ή δύο προς ένα πιο διαχειρίσιμο σύστημα των συναλλαγματικών ισοτιμιών – μια λογική προκαταρκτική, και μπορεί να φαίνεται, ριζική νομισματική μεταρρύθμιση.

Η έλλειψη συνεργασίας τους σε βασικές οικονομικές πολιτικές τα έκαναν,φρικτά,θάλασσα, και προκάλεσαν την αύξηση των επιτοκίων που έφερε τοχρηματιστηριακό κραχ του Οκτωβρίου.Αυτά τα γεγονότα έχουν αθωώσει τους μεταρυθμιστές των συναλλαγματικών ισοτιμιών

Η συντριβή της αγοράς τους δίδαξε ότι το πρόσχημα της πολιτικής συνεργασίας μπορεί να είναι χειρότερο από το τίποτα, και ότι μέχρι η πραγματική συνεργασία ναείναι εφικτή (δηλαδή, μέχρι οι κυβερνήσεις να παραδώσουν κάποια οικονομική κυριαρχία) περαιτέρω προσπάθειες για την πρόσδεση των νομισμάτων θα είναι απαραίτητη.

Αλλά παρ ‘όλο τα προβλήματα των κυβερνήσεων στην επίτευξη και (ακόμα πιο δύσκολο) να κολλήσουν με τις διεθνείς συμφωνίες σχετικά με τη μακροοικονομική πολιτική, η πεποίθηση,ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες δεν μπορεί να αφεθούνστους εαυτούς τους είναι αυξανόμενη. Να θυμάστε ότι η συμφωνία του «Λούβρου»και ο προκάτοχός του, η συμφωνία «Πλάζα» του Σεπτεμβρίου του 1985, ήταν τα μέτρα έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση μιας κρίσης της αστάθειας τουνομίσματος. Μεταξύ 1983 και 1985 το δολάριο αυξήθηκε κατά 34% έναντι των νομισμάτων των εμπορικών εταίρων της Αμερικής- από τότε έχει μειωθεί κατά 42%. Τέτοιες αλλαγές έχουν τρελλάνει τον τρόπο διεξαγωγής του διεθνούς συγκριτικούπλεονέκτηματος, πιο δραστικά μέσα σε τέσσερα χρόνια, από ότι βασικές οικονομικέςδυνάμεις που μπορεί να γίνονταν σε μια ολόκληρη γενιά.

Στις προηγούμενες μέρες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου, φοβούμενοι μια άλλη κατάρρευση του δολαρίου, είχαν και πάλι από κοινού παρέμβαση στις αγορές συναλλάγματος (βλ. σελίδα 62). Αγαπημένοι υπουργοί των αγορών όπως της Βρετανίας κ. Nigel Lawson έχει μετατραπεί σε αιτία για την υπόθεση της σταθερότητας των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Ιάπωνες αξιωματούχοι παίρνουν στα σοβαρά την ιδέα όπως του προγράμματος EMS για τις κύριες βιομηχανικές οικονομίες. Ανεξάρτητα από την ενοχλητική έλλειψη του «Λούβρου», παραμένει η πεποίθηση ότι πρέπει να γίνει κάτι σχετικά με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Κάτι θα γίνει, σχεδόν βέβαιο, κατά τη διάρκεια του 1988. Και όχι πολύ καιρό μετά την συμφωνία νομισμάτων που υπογράφηκε, θα πάει με τον ίδιο τρόπο όπως ητελευταία. Θα καταρρεύσει.

Οι κυβερνήσεις δεν είναι έτοιμες να υποτάξουν τους εγχώριους στόχους τους για το στόχο της διεθνούς σταθερότητας. Αρκετά πιο μεγάλες συναλλαγματικές διαταραχές, μερικές ακόμα χρηματιστηριακές συντριβές και πιθανώς μια πτώση ή δύο θα είναι αναγκαίες πριν οι πολιτικοί είναι πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν ξεκάθαρα μέχρι και αυτήν την επιλογή. Αυτό δείχνει μια μπερδεμένη σειρά έκτακτης ανάγκης πουακολουθείται από ένα μπάλωμα ,ακολουθούμενο ξανά από έκτακτη ανάγκη, που εκτείνεται πολύ πιο πέρα από το 2018 – εκτός από δύο πράγματα. Με την πάροδο του χρόνου, η ζημία που προκαλείται από την νομισματική αστάθεια σταδιακά πρόκειται να γιγαντωθεί Και η ίδια η τάση που θα κάνει τη γιγάντωση, είναι να καταστεί η ουτοπία της νομισματικής ένωσης, εφικτή.

Η νέα παγκόσμια οικονομία

Η μεγαλύτερη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 είναι ότι η ροή των χρημάτων έχει αντικαταστήσει το εμπόριο αγαθών, όπως η δύναμη που οδηγεί τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. ως αποτέλεσμα της αμείλικτηςολοκλήρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών του κόσμου, οι διαφορές στις εθνικές οικονομικές πολιτικές μπορούν να διαταράξουν τα επιτόκια (ή τις προσδοκίες των μελλοντικών επιτοκίων) μόνο ελαφρώς, αλλά θα συνεχιστούν τεράστιες μεταφορές των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων από τη μία χώρα στην άλλη.

Οι μεταβιβάσεις αυτές, θα πλημυρίσουν τη ροή των εσόδων του εμπορίου στην επίδρασή τους στην ζήτηση και την προσφορά, για διαφορετικά νομίσματα, και ως εκ τούτου, στην επίδρασή τους στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Καθώς η τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών συνεχίζει να προοδεύει, οι συναλλαγές αυτές θα είναι φθηνότερες και ταχύτερες ακόμα. Με μη συντονισμένες οικονομικές πολιτικές, τα νομίσματα μπορούν να γίνουν μόνο πιο ασταθή.

Παράλληλα με αυτή την τάση είναι μια άλλη – του ολοένα και διευρύνοντας τις ευκαιρίες για το διεθνές εμπόριο. Αυτό είναι το δώρο της αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Η μείωση των εξόδων μεταφοράς θα είναι πιο εύκολη για τις χώρες καιθα ανταγωνίζονται από χιλιάδες μίλια μακριά τις ξένες αγορές.Ο νόμος της μίας τιμής (ότι μια καλή θα πρέπει να κοστίζει το ίδιο παντού, όταν οι τιμές θα μετατρέπονται σε ένα ενιαίο νόμισμα) θα τον διεκδικούν από μόνες τους όλο και περισσότερο.

Οι πολιτικοί που θα επιτρέπουν, οι εθνικές οικονομίες να ακολουθήσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές τους – θα γίνονται όλο και πιο ανοικτές προς τον έξω κόσμο. Αυτό θα ισχύσει και για την εργασία όσο και για τα εμπορεύματα, που εν μέρει εις βάθος της μετανάστευσης, αλλά και μέσω της ικανότητας της τεχνολογίας, ώστε να διαχωρίζει την ικανότητα του εργαζόμενου από το σημείο στο οποίο θα παραδίδει την εργασία του. Ινδοί χειριστές ηλεκτρονικών υπολογιστών, θα χειρίζονται τα paychecks των Νεοϋορκέζων

Ολοι αυτοί οι εθνικά οικονομικοί δρόμοι σιγά-σιγά διαλύονται. Καθώς η τάση αυτή συνεχίζεται, η προσφυγή μιας νομισματικής ένωσης σε όλες τουλάχιστον τις κύριες βιομηχανικές χώρες θα φαίνεται ακαταμάχητη σε όλους, εκτός από τους traders στα συναλλάγματα και τις κυβερνήσεις. Στη ζώνη του Φοίνικα, η προσαρμογή της οικονομίας σε αλλαγές στις σχετικές τιμές θα συμβεί ομαλά και αυτόματα, αλλά όπως συμβαίνει σήμερα μεταξύ των διαφόρων περιφερειών στο πλαίσιο των μεγάλων οικονομιών (μια σύντομη περιγραφή στις σελίδες 74-75 εξηγεί τον τρόπο.) Η απουσία κάθε νομισματικού κινδύνου θα τονώσει το εμπόριο , τις επενδύσεις και τηναπασχόληση.

Η ζώνη του Phoenix θα επιβάλει αυστηρούς περιορισμούς στις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν θα υπάρχει,για παράδειγμα, αυτό που λέμε εθνική νομισματική πολιτική. Στο κόσμο του Φοίνικα η προσφορά θα καθοριστεί με μια νέα κεντρική τράπεζα, ίσωςαπό το ΔΝΤ. Ο ρυθμός πληθωρισμού του κόσμου – και ως εκ τούτου, μέσα σε στενά περιθώρια, κάθε εθνικό ποσοστό του πληθωρισμού-θα είναι υπεύθυνος αυτού. Κάθε χώρα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους φόρους και τις δημόσιες δαπάνες για την αντιστάθμιση στην προσωρινή μείωση της ζήτησης, αλλά θα πρέπει να δανειζότανχρήματα και όχι να εκτυπώσει για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της.

Χωρίς να μπορούν να προσφύγουν στη φορολογική του πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις και οι πιστωτές τους θα αναγκαστούν να κρίνουν το δανεισμό τους και τα σχέδια δανεισμού με μεγαλύτερη προσοχή από ό, τι σήμερα. Αυτό σημαίνει μια μεγάλη απώλεια της οικονομικής εθνικής κυριαρχίας, αλλά οι τάσεις που κάνουν τον Φοίνικα τόσο ελκυστικό είναι αυτή που διώχνει αυτή την εθνική κυριαρχία μακριά, σε κάθε περίπτωση. Ακόμη και σε έναν κόσμο περισσότερο ή λιγότερο κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, αυτόνομες κυβερνήσεις θα δούν την ανεξάρτητη πολιτικής τους να ελέγχεται από τον μη-φιλικό έξω κόσμο.

Καθώς πλησιάζει ο επόμενος αιώνας, οι φυσικές δυνάμεις που ωθούν τον κόσμο προς την οικονομική ολοκλήρωση θα προσφέρουν στις κυβερνήσεις μια ευρεία επιλογή. Μπορούν να πάνε με τη ροή, ή μπορούν να χτίσουν οδοφράγματα. Προετοιμάζοντας το έδαφος για τον Φοίνικα θα σημάνει λιγότερες προσποιητές συμφωνίες σχετικά μετην πολιτική και περισσότερες πραγματικές Θα σημάνει ότι επιτρέπει και στη συνέχεια να προάγει ενεργά στον ιδιωτικό τομέα, τη δημιουργία ενός διεθνούς χρήματος παράλληλα με τα υφιστάμενα εθνικά χρήματα.

Αυτό θα κάνει τους ανθρώπους να ψηφίζουν με το πορτοφόλι τους για την ενδεχόμενη μετάβαση σε πλήρη νομισματική ένωση.Ο Φοίνικας θα μπορούσε πιθανότατα να ξεκινήσει ως ένα κοκτέιλ από εθνικά νομίσματα, όπως είναι σήμερατα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (SDRs) Με τον καιρό, όμως,με την αξία του έναντι των εθνικών νομισμάτων θα έπαυε να έχει σημασία, επειδή οι άνθρωποι θα το επιλέξουν για τη διευκόλυνσή τους και τη σταθερότητα της αγοραστικής του δύναμης.

Η εναλλακτική λύση – η διατήρηση της χάραξης πολιτικής αυτονομίας, συνεπάγεται μια νέα εξάπλωση των αληθινά δρακόντειων ελέγχων για το εμπόριο και τις ροές κεφαλαίων. Το μάθημα αυτό προσφέρει στις κυβερνήσεις έναν υπέροχο χρόνο. Θα μπορούσαν να διαχειριστούν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, την ανάπτυξη νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτική, χωρίς αναστολή, και την αντιμετώπιση τους με αποτέλεσμα εκρήξεις του πληθωρισμού, με τις τιμές και τα εισοδήματα των πολιτικών αυτών . Πρόκειται για μια αυξητική-ακρωτηριαστικήπροοπτική.

«Μολύβι για το Φοίνικα», περίπου στο 2018, και το καλωσορίζω όταν θα έρθει.

Ελεύθερη μετάφραση: «Αμετανόητος»

——————————————————————————————————————–

http://www.highbeam.com/doc/1G1-6359751.html

http://feltor.wordpress.com/2011/06/01/get-ready-for-a-world-currency/economist-1988/

http://websgglfr.blogspot.com/p/global-currency-in-post-dollar-era.html

———————————————————————————————————————

Τα λόγια είναι περιττά.

Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτού του blog ας κρατήσουν στο αρχείο τους αυτό το άρθρο.

To μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν μου αρέσει.Ούτε κάν, αυτό το παρόν…

Εάν και σε εσάς δεν αρέσει, δράστε και αντιδράστε.

Ας χαλάσουμε τα σχέδια σε αυτούς που τα ετοιμάζουν…

Θα μου πείτε όμως «πως» ? Υπάρχουν τρόποι ? Υπάρχουν…

Ενας, είναι οι εκλογές στις 17 Ιούνη του 2012 στην Ελλάδα.

Σκεφτείτε κι άλλους.

Θα επανέλθουμε.

Αμετανόητος
Ολυμπιάδα, Κυριακή, 20 Μαΐου 2012 (Φοίνικας-παγκόσμιο νόμισμα το 2018 ?) 

Το καθεστώς της Λιτότητας και το μέλλον της Δημοκρατίας

Στο κείμενο που ακολουθεί, οι Armin Schafer και Wolfgang Streeck επιχειρούν να κωδικοποιήσουν σε εννέα σημεία τις πιθανές συνέπειες ενός μόνιμου καθεστώτος δημοσιονομικής λιτότητας για τη λειτουργία της Δημοκρατίας.

Το κείμενο αποτελεί το τελευταίο κομμάτι της εισαγωγής των δύο συγγραφέων στην έκδοση που κυκλοφόρησε πρόσφατα, σε δική τους επιμέλεια, από τις εκδόσεις Polity με τίτλο Politics in the age of Austerity.


Των Armin Schafer και Wolfgang Streeck

Οι συζητήσεις που έχουν ανοίξει στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία, και στις οποίες κατά τα φαινόμενα εμπλέκονται εκτός από τις εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ, συνιστούν μία ματιά μέσα από τη δημοσιονομική κλειδαρότρυπα στο μέλλον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Τα μηνύματα που εκπέμπονται προς τις χώρες-οφειλέτες είναι ξεκάθαρα. Τα μέτρα λιτότητας δεν έχουν έκτακτο χαρακτήρα, ούτε αποτελούν αναπτυξιακούς μοχλούς. Πρόκειται για ένα μόνιμο καθεστώς που ήρθε για να μείνει στις δημοκρατίες της Ευρώπης, γενικά, και του Νότου ειδικότερα. Η Ελλάδα συνιστά και σε αυτή την περίπτωση το χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι στόχοι του προγράμματος λιτότητας έχουν αποτύχει, ενώ μέσα στο 2014 αυτό θα απολέσει τον «προσωρινό» χαρακτήρα του και θα μετατραπεί σε ένα μόνιμο καθεστώς που σίγουρα θα εξαντλήσει την επόμενη δεκαετία. Σε αυτό το σημείο γεννιέται μία σειρά ερωτημάτων. Θα μπορέσουν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί στην υπηρεσία των πιστωτών να πείσουν τους πολίτες για την αναγκαιότητα μίας μακροχρόνιας λιτότητας δίχως αναπτυξιακή προοπτική; Σε ποίο βαθμό η εγκαθίδρυση ενός μόνιμου καθεστώτος λιτότητας πρόκειται να ανασυντάξει τον χάρτη των ταξικών συμφερόντων, να μεταβάλει τις δομές του κράτους και τελικά να αλλάξει τη φύση της Δημοκρατίας; Στο κείμενο που ακολουθεί, οι Armin Schafer και Wolfgang Streeck επιχειρούν να κωδικοποιήσουν σε εννέα σημεία τις πιθανές συνέπειες ενός μόνιμου καθεστώτος δημοσιονομικής λιτότητας για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Το κείμενο αποτελεί το τελευταίο κομμάτι της εισαγωγής των δύο συγγραφέων στην έκδοση που κυκλοφόρησε πρόσφατα, σε δική τους επιμέλεια, από τις εκδόσεις Polity με τίτλο Politics in the age of Austerity. Ο τίτλος του μεταφρασμένου κομματιού που παρουσιάζεται εδώ είναι επιλογή του μεταφραστή.

Με ποιον τρόπο θα μπορούσε η επιδείνωση των δημοσιονομικών μεγεθών, που διακρίνει τις πλούσιες δημοκρατίες της μεταπολεμικής περιόδου, να υποσκάψει τη δημοκρατική συμμετοχή, και σε ένα γενικότερο επίπεδο, την ίδια τη δημοκρατική φύση της πολιτικής; Με ποιον τρόπο η τωρινή μετάβαση από ένα κράτος-οφειλέτη σε ένα κράτος λιτότητας θα μπορούσε να επηρεάσει περαιτέρω τον δημοκρατικό χαρακτήρα της κυβέρνησης; Δεν υπάρχει καμία εύκολη απάντηση σε αυτά τα δύο ερωτήματα, καθώς δεν υφίσταται ιστορικό προηγούμενο από το οποίο θα μπορούσαμε να αντλήσουμε ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές ανάλυσης.

Μέχρι την εμφάνιση της σημερινής κρίσης, η συσσώρευση χρέους, αρχικά δημόσιου και στη συνέχεια ιδιωτικού, συνεισέφερε στη διατήρηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας αποζημιώνοντας τους πολίτες απέναντι στη χαμηλή ανάπτυξη, στη δομική ανεργία, στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στη στασιμότητα και πτώση των μισθών και, τέλος, στην ολοένα διευρυνόμενη ανισότητα. Η δημοσιονομική κρίση του κράτους και η παγκόσμια οικονομική κρίση που τη συνόδευσε στη συνέχεια, συνιστούν το τίμημα που κατέβαλαν οι κυβερνήσεις είτε για την ανικανότητά τους να αποτρέψουν την πλήρη φιλελευθεροποίηση των αγορών, είτε για τη συνέργειά τους σε αυτή την κατεύθυνση. Από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις παραιτήθηκαν σταδιακά από τον δημοκρατικό έλεγχο της καπιταλιστικής οικονομίας, και η τελευταία απαγκιστρώθηκε από τις δημόσιες δεσμεύσεις της, οι πολίτες συμφιλιώθηκαν με την υποχώρηση της δημοκρατικής πολιτικής από τις ζωές τους μέσα από έναν μηχανισμό που άκουγε στο όνομα «εκδημοκρατισμός του δανεισμού». Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός έφτασε στο τέλος του από τη στιγμή που η χρηματοδότηση των δημόσιων παροχών και της ιδιωτικής ευημερίας μέσα από τον δανεισμό πλησίασε το σημείο όπου οι δανειστές έπαψαν πια να πιστεύουν ότι οι συσσωρευμένες υποσχέσεις περί εξόφλησης θα γίνουν κάποτε πραγματικότητα.

Όταν ο εύκολος δανεισμός έπαψε να αποτελεί το φάρμακο απέναντι στη φιλελευθεροποίηση και τη δημοκρατική ύφεση που τη συνόδευε, η ατζέντα της εσωτερικής, αλλά και της διεθνούς πολιτικής, στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές δημοκρατίες άλλαξε. Το ζητούμενο, πλέον, ήταν η δημοσιονομική σταθεροποίηση μέσα από τη θεσμοθέτηση μακροπρόθεσμων πολιτικών λιτότητας. Μόνο υποθέσεις μπορεί κανείς να κάνει για τον τρόπο με τον οποίο αυτό το δημοκρατικό κράτος λιτότητας θα λειτουργήσει στο μέλλον. Ωστόσο, ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά του διαφαίνονται στον ορίζοντα. Στο κείμενο που ακολουθεί κωδικοποιούμε σε εννέα σημεία τους που θεωρούμε πιο πιθανούς να ακολουθήσει η σχέση ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη δημοκρατική διακυβέρνηση, και πιο συγκεκριμένα η σχέση ανάμεσα στον δημοσιονομικό περιορισμό των δημοκρατικών πολιτικών και τη φύση καθώς επίσης και την έκταση της πολιτικής συμμετοχής.

1.Η φιλελευθεροποίηση των κεφαλαιαγορών, σε παγκόσμιο επίπεδο, καθιστά εξαιρετικά απίθανο το ενδεχόμενο οι δημοκρατίες να επιτύχουν, έστω και μερικώς, τον περιορισμό του κενού που υπάρχει ανάμεσα στα δημόσια έσοδα και στις δημόσιες δαπάνες μέσα από τη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων και των εταιρικών κερδών. Σε ένα πλαίσιο ολοσχερούς φορολογικού ανταγωνισμού, η δημοσιονομική σταθεροποίηση αναγκαστικά προωθείται μέσα από τον περιορισμό των δαπανών και δευτερευόντως από την επιβολή υψηλότερης φορολογίας στην κατανάλωση και στα χαμηλά εισοδήματα. Η συγκεκριμένη μέθοδος σταθεροποίησης πρόκειται να επιφέρει μία τάση μεταβολής στη διάρθρωση των δημοσιών δαπανών. Οι τελευταίες θα ξεφύγουν από μία λογική « κοινωνικής επένδυσης» (Morel et al. 2012) που στοχεύει στην αναδιανομή του αρχικού εισοδήματος που διανέμεται άνισα από τον ανταγωνισμό της αγοράς και θα κινηθούν προς μία κατεύθυνση δαπανών περιοριζόμενων στα απολύτως αναγκαία.

2 Όσο αυτή η μέθοδος δημοσιονομικής πειθαρχίας θα περιορίζει τη διορθωτική παρέμβαση των δημόσιων δαπανών πάνω στις αγορές, τόσο η δημοκρατία θα τείνει – σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι το έπραττε τις δύο τελευταίες δεκαετίες-προς ένα «μεταδημοκρατικό» καθεστώς (Crouch 2004), όπου η συλλογική δράση για την προώθηση συλλογικών αξιών και συμφερόντων θα αντικατασταθεί από τα δημόσια θεάματα. Με την προσφορά του άρτου ολοένα μειούμενη το κενό πρέπει να καλυφθεί από ακόμη πιο εντυπωσιακά θεάματα

3.Στο πλαίσιο της θεσμοποιημένης λιτότητας θα συνεχιστεί η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών που είχε ξεκινήσει ήδη τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Η ιδιωτικοποίηση οδηγεί τους πολίτες να αγοράζουν τις υπηρεσίες που άλλοτε τους προσέφερε το κράτος από την αγορά, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να στηρίζονται στο δικό τους εισόδημα και όχι στις κρατικές παροχές. Το άμεσο αποτέλεσμα είναι η ανισότητα στην πρόσβαση υπηρεσιών, όπως είναι η υγεία και η παιδεία. Μία άλλη εξίσου σημαντική συνέπεια είναι η ενίσχυση της αντίστασης των μεσαίων και υψηλών εισοδημάτων απέναντι στη φορολογία, καθώς αυτά δεν είναι διατεθειμένα την ίδια στιγμή να αγοράζουν τις υπηρεσίες τους στην αγορά αλλά και να πληρώνουν υποχρεωτικά για κρατικές υπηρεσίες που όμως δεν χρησιμοποιούν. Όλα τα παραπάνω, τέλος, οδηγούν στην πολιτική απάθεια. Όσοι διαθετούν υψηλά εισοδήματα έχουν στην ουσία «αποχωρήσει» από την κοινότητα οπότε δεν χρειάζεται πλέον να διαμαρτυρηθούν. (Hirschman 1970). Όσοι βρίσκονται στις χαμηλές θέσεις της εισοδηματικής κλίμακας αδυνατούν να διεκδικήσουν με τη ψήφο τους καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, με δεδομένο τον δημοσιονομικό περιορισμό που υπάρχει.

4.Η επίτευξη της δημοσιονομικής σταθεροποίησης, σε ένα καθεστώς θεσμοποιημένης λιτότητας και με έναν προϋπολογισμό πρωτογενώς ισοσκελισμένο, ή και πλεονασματικό, δεν σημαίνει ότι τα κράτη δεν θα έχουν πλέον ανάγκη την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Με δεδομένο τον τεράστιο όγκο του συσσωρευμένου χρέους, οι κυβερνήσεις θα αναγκάζονται, για πολύ καιρό, να συνάπτουν νέα δάνεια για να ξεπληρώσουν τα παλιά. Έτσι, η αγορά κρατικού χρέους θα παραμείνει μία επικερδής επένδυση για όσους έχουν αρκούντως υψηλά εισοδήματα σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορούν να αποταμιεύουν. Όσο, λοιπόν, τα κράτη επιλέγουν να χρηματοδοτούν τις υποχρεώσεις τους με δανεισμό και όχι με φορολογία, ευνοούν τους εισοδηματικά ισχυρούς πολίτες τους. Όχι μόνο δεν τους φορολογούν, αλλά τους προσφέρουν επενδυτικές ευκαιρίες, καταβάλλοντας τόκο επί των κρατικών χρεογράφων που εκείνοι κατέχουν, αντί να εξαναγκάσουν τη συνεισφορά τους στον κρατικό κορβανά. Από τη στιγμή που το χρηματικό κεφάλαιο που έχει επενδυθεί σε δημόσιο χρέος δύναται να κληροδοτηθεί στην επόμενη γενιά, ακόμη και με το επιτόκιο που ήδη έχει κερδίσει στο μεταξύ, η χρηματοδότηση του χρέους των δημοκρατικών χωρών μέσα από τον δανεισμό ενισχύει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες στην κοινωνία πολιτών.

5.Όσο τα κράτη θα συνεχίσουν να χρειάζονται δάνεια, οι χρηματαγορές με τη σειρά τους θα τα κρατάνε υπό επιτήρηση, ακόμη και ύστερα από τη θεσμοποίηση της πολιτικής δέσμευσης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μείωση του χρέους. Η πιο σημαντική πρόκληση για τη δημοκρατική θεωρία στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, είναι να συνειδητοποιήσει, με συστηματικό τρόπο, ότι το κράτος λιτότητας υπό τον έλεγχο του οποίου τέθηκε ο δημοκρατικός καπιταλισμός λογοδοτεί σε δύο πολιτικά σώματα αντί ενός- εκτός από τον λαό του καλείται να αντιμετωπίσει τις «αγορές» και τις συγκεκριμένες απαιτήσεις που αυτές εγείρουν στη δημόσια πολιτική. Είναι γνωστό ήδη από παλιά ότι για να είναι οι κυβερνήσεις επιτυχημένες οφείλουν να δώσουν τη δέουσα προσοχή στα συμφέροντα της καπιταλιστικής οικονομίας (Dahl 1969). Η άνοδος των χρηματαγορών, ωστόσο, ανέδειξε τις αγορές σε παράγοντα πίεσης εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο, με τους πολίτες πάνω στην καθημερινή πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Έτσι, θα ήταν καλό η δημοκρατική θεωρία να πειραματιστεί στη βάση ενός μοντέλου ανάλυσης των σύγχρονων δημοκρατικών καπιταλιστικών πολιτικών, το οποίο θα αντιμετωπίζει τους λαούς και τις αγορές ως δύο ξεχωριστά πολιτικά σώματα που διέπονται από δύο διαφορετικές «λογικές» δράσης- προσωρινά θα μπορούσαμε να τις αποκαλέσουμε, αντίστοιχα, «κοινωνική δικαιοσύνη» και «δικαιοσύνη της αγοράς».

Οι λαοί και οι αγορές διαφέρουν σε αρκετές πλευρές καθιστώντας δυσχερές, μερικές φορές αδύνατο, το έργο της κυβέρνησης να ικανοποιήσει τα αιτήματα αμφότερων την ίδια στιγμή. Οι πολίτες ενός κράτους είναι οργανωμένοι σε εθνικό επίπεδο, τη στιγμή που οι χρηματαγορές είναι παγκόσμιες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι πρώτοι κατοικούν στη χώρα και τυπικά αδυνατούν ή δεν θέλουν να προσχωρήσουν σε μία ανταγωνιστική χώρα, ενώ οι επενδυτές μπορούν να αποχωρήσουν με ευκολία από αυτήν, και το πράττουν. Οι πολίτες «πιστώνουν» μία κυβέρνηση με την ψήφο τους, ενώ οι πιστωτές μπορούν να επιλέξουν αν θα την πιστώσουν με τα χρήματά τους ή όχι. Τα δικαιώματα των πολιτών θεμελιώνονται στο δημόσιο δίκαιο, ενώ οι απαιτήσεις των πιστωτών ρυθμίζονται από το αστικό ή το εμπορικό δίκαιο. Η γνώμη των πολιτών για τις κυβερνήσεις τους εκφράζεται περιοδικά μέσω εκλογών, η γνώμη των «αγορών» εκφράζεται κάθε στιγμή μέσα από τις αγοραπωλησίες. Ο «λαός» αρθρώνει τη γνώμη του μέσα στη δημόσια σφαίρα, ενώ οι «αγορές» εκφράζονται με το ύψος των επιτοκίων που χρεώνουν. Υπάρχει η προσδοκία ότι οι πολίτες θα διατηρήσουν τη νομιμοφροσύνη τους απέναντι στη χώρα τους, ενώ αντίθετα από την πλευρά των πιστωτών υπάρχει η απλή ελπίδα ότι οι τελευταίοι θα δείξουν «εμπιστοσύνη» στην κυβέρνηση της χώρας και δεν θα αποσύρουν αυτή την εμπιστοσύνη επειδή θα αισθανθούν «απαισιόδοξοι» ή «πανικοβλημένοι». Τέλος, ενώ από τους πολίτες απαιτείται να προσφέρουν κάποιου είδους δημόσια υπηρεσία, αλλά και να χρησιμοποιήσουν τις δημόσιες υπηρεσίες, οι «αγορές» ενδιαφέρονται μόνο για μία υπηρεσία- την εξυπηρέτηση του χρέους.

Το νέο είδος πολιτικής που αναπτύσσεται, τη στιγμή που τα κράτη και οι κυβερνήσεις προσπαθούν να συμβιβάσουν τα αλληλοσυγκρουόμενα αιτήματα των δύο πολιτικών σωμάτων όπως αυτά αναπτύχθηκαν παραπάνω, μένει ακόμη να μελετηθεί. Ερχόμενα αντιμέτωπα με τους διεθνείς επενδυτές, οι οποίοι επιβάλλουν ασταμάτητα πολιτικές δεσμεύσεις στις πολιτικές λιτότητας χρησιμοποιώντας –αν χρειαστεί- την αύξηση των επιτοκίων στα νέα δάνεια ως εργαλείο πειθούς, τα κράτη προσομοιάζουν πλέον με Ανώνυμες Εταιρείες σε έναν κόσμο όπου «η μεγιστοποίηση της απόδοσης μετοχών» είναι πλέον ο κανόνας. Όπως συμβαίνει και στην περίπτωση των διευθυντών στις μεγάλες Ανώνυμες Εταιρείες, έτσι και οι κυβερνήσεις πιέζονται ολοένα και περισσότερο από ακτιβιστές προμηθευτές κεφαλαίων να εξασφαλίσουν τη μέγιστη απόδοση των ομολόγων που εκδίδουν. Για να εξασφαλιστεί αυτή η μέγιστη απόδοση, οι κυβερνήσεις πρέπει να μετατρέψουν τους πολίτες τους σε ένα πειθαρχημένο ήμι-εργατικό δυναμικό, το οποίο θα παράγει πειθήνια τις αποδόσεις του κεφαλαίου, μετριάζοντας, παράλληλα, τα αιτήματα του για «κοινωνικό μισθό» και αυξάνοντας την παραγωγικότητα του. Το υπέρ-προϊον που προκύπτει από την παραγωγή των πολιτών θα μεταφέρεται σε εκείνα τα κράτη που προσφέρουν το κεφάλαιο για την παραγωγική διαδικασία, τη στιγμή που η οικεία κυβέρνηση δεν το διαθέτει εφόσον αδυνατεί να το αντλήσει από τους πλούσιους πολίτες.

6. Οι νέες εντάσεις που προκύπτουν από τη σχέση ανάμεσα στα κοινωνικά δικαιώματα που συνδέονται με την ιδιότητα του πολίτη και στα εμπορικά δικαιώματα που προκύπτουν από την ατομική ιδιοκτησία χρηματιστικών αξιών, οξύνονται όχι μόνο στο επίπεδο της εθνικής πολιτικής, αλλά και σε αυτό της διεθνούς πολιτικής. Εκεί, οι «χρηματαγορές», οργανωμένες σε παγκόσμιο επίπεδο, διαθέτουν ένα σοβαρό πλεονέκτημα σε βάρος των συσσωματώσεων πολιτών που οργανώνονται σε εθνικό επίπεδο, καθώς οι πρώτες σε αντίθεση με τους δεύτερους είναι σε θέση να καταλάβουν τους διεθνείς οργανισμούς και να τους μετατρέψουν σε όργανα υλοποίησης των συμφερόντων της αγοράς. Το σημαντικότερο από αυτά τα συμφέροντα επιτάσσει την αποθάρρυνση των μεμονωμένων κυβερνήσεων να προβαίνουν μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους τους ή σε κήρυξη πτώχευσης. Οι δανειστές είναι σε θέση να επιστρατεύσουν για την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού τη βοήθεια της «διεθνούς κοινότητας» κρατών χρησιμοποιώντας την απειλή ότι η πρόκληση ενός «πιστωτικού γεγονότος» σε μία χώρα, αφενός, θα οδηγούσε σε άνοδο τα επιτόκια του χρέους των υπολοίπων χωρών και, αφετέρου, θα ανάγκαζε τις κυβερνήσεις να διασώσουν από τη χρεωκοπία χρηματοπιστωτικές εταιρείες που ενδεχομένως να επηρεάζονταν από το γεγονός και είναι « πολύ μεγάλες για να αφεθούν στην τύχη τους». Έτσι, οι «χρηματαγορές» αναγορεύονται στους σημαντικότερους υπερασπιστές της «διεθνούς αλληλεγγύης», με την έννοια ότι παρέχουν στους επενδυτές μία συλλογική εγγύηση που εξασφαλίζεται από την οικογένεια των καπιταλιστικών κρατών στο σύνολό της- εγγύηση την οποία οι ειδικοί των δημοσιών σχέσεων ονομάζουν «τείχος προστασίας» ή «μπαζούκα»- εκμηδενίζοντας πρακτικά το ρίσκο που παίρνουν οι δανειστές.

Διευκολύνοντας τις εργασίες της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», τα διεθνή κεντρικά πιστωτικά ιδρύματα διαθέτουν στη διακριτική τους ευχέρεια μία σειρά εργαλείων, η χρήση των οποίων κάνει την ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας –όταν αυτή δεν παραμένει αόρατη- να μοιάζει με βοήθεια στα φτωχά κράτη και στους φτωχοποιημένους πληθυσμούς τους. Η νομισματική πολιτική παραμένει για την πλειονότητα των ανθρώπων, αυτών που συνήθως καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα. επτασφράγιστο μυστικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστούν τα δάνεια που σύναψε η ΕΚΤ, υπό την προεδρία του Μάριο Ντράγκι παλιού στελέχους της Goldman Sachs, στα τέλη του 2011, αποκλειστικά σε τράπεζες με επιτόκιο 1%. Σχεδόν κανένας δεν έχει κατανοήσει τις επιπτώσεις που αυτά τα δάνεια θα έχουν στους εργαζόμενους και τους φορολογούμενους της Ευρώπης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος των εθνικών κυβερνήσεων, των οποίων οι υπουργοί είναι μάλλον απίθανο ότι καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει, είναι να πλασάρουν στους λαούς τα εφευρήματα των τεχνοκρατών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και τους συμβιβασμούς που προκύπτουν από τη χρηματοπιστωτική διπλωματία. Αν οι κυβερνήσεις δεν τα καταφέρουν, τότε έρχονται στο προσκήνιο οι «ειδικοί» στα χρηματοοικονομικά, οι οποίοι προσπαθούν να κρύψουν, όσο γίνεται περισσότερο, το μέγεθος των τεράστιων απωλειών που υφίστανται οι πολίτες από την ευημερία τους για να ωφεληθούν οι κάτοχοι κεφαλαίου και οι διαχειριστές του χρήματος που πληρώνονται με μπόνους.

7.Η λαϊκή δυσαρέσκεια που εγείρει η διεθνής πολιτική του δημόσιου χρέους, εκφράζεται με όρους έθνους εναντίον έθνους και όχι με όρους λαών εναντίων χρηματαγορών. Στην αριστερή της εκδοχή, ή για να το θέσουμε καλύτερα στη σοσιαλδημοκρατική της εκδοχή, η πολιτική του δημόσιου χρέους θεματοποιείται με όρους αλληλέγγυας διεθνούς αναδιανομής, όπου τα πλούσια έθνη έχουν καθήκον να ενισχύσουν τα πιο φτωχά. Από τη σκοπιά της Δεξιάς, οι χώρες που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους παρουσιάζονται συλλήβδην ως αμαρτωλές που δρουν ενάντια στην οικονομική λογική και τη δημοσιονομική σωφροσύνη, ενώ είναι απαραίτητο να πάρουν ένα καλό μάθημα και να υποφέρουν εφόσον δεν είναι τόσο φιλόπονες όσο οι χώρες που είναι πλούσιες γιατί το αξίζουν. Αμφότερες οι οπτικές εστιάζουν στο εθνικό επίπεδο. Αντιλαμβάνονται τις χώρες σαν ενιαίες κοινότητες με συλλογικές οικονομικές υποχρεώσεις και δικαιώματα, όπου οι διανεμητικές συγκρούσεις και οι διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και σε διαφορετικούς οικονομικούς τομείς δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Επιπλέον, και οι δύο οπτικές συγκλίνουν στην πολιτική τους πρακτική, καθώς θέτουν το αίτημα αυστηρότερου διεθνούς ελέγχου της εσωτερικής πολιτικής των χρεωμένων κρατών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον περιορισμό της οικονομικής και δημοσιονομικής τους «κυριαρχίας»-αίτημα που μοιράζονται εξίσου και οι «αγορές».

Όταν το σύνθετο πλαίσιο της διεθνούς δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής εκφυλίζεται σε μία σύγκρουση ανάμεσα σε κράτη που διακρίνονται από οικονομική σύνεση και σε κράτη που είναι ασύνετα, τότε το πεδίο είναι ανοιχτό για την ανάδυση ενός ρεπερτορίου δράσης πλούσιου σε συμβολική πολιτική. Λαϊκιστικού χαρακτήρα ψευδοδιενέξεις σχετικά με τα οικονομικά και τα ηθικά προσόντα των «Ελλήνων», των «Ιρλανδών», για να μην αναφερθούμε στους «Γερμανούς», υφαίνουν ένα αδιαφανές πέπλο μνησικακίας και αρνητικών συναισθημάτων που επιτρέπει στους «τεχνοκράτες» ακόλουθους που βρίσκονται μέσα στις τράπεζες και στα γραφεία δημοσίων σχέσεων να διεκπεραιώνουν τη δουλειά τους δίχως να ενοχλούνται από λαϊκές παρεμβάσεις. Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, μπορεί να είμαστε σε θέση, στο εγγύς μέλλον, να καταλάβουμε τι σημαίνει η δημοκρατική πολιτική να παραχωρεί τη θέση της σε, περισσότερο ή λιγότερο, εξελιγμένες κοινωνικές τεχνολογίες απόσπασης μαζικής αποδοχής αποφάσεων για τις οποίες « Δεν Υπάρχει Άλλος Δρόμος»- τουλάχιστον όχι υπό τις ευλογίες της υφιστάμενης κατανομής προνομίων και εξουσίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

8.Μία άλλη επιπλοκή για τις πολιτικές της δημοσιονομικής σταθεροποίησης προκύπτει από το γεγονός ότι ορισμένοι δανειστές είναι την ίδια στιγμή και πολίτες, ιδιαίτερα μετά από τις «μεταρρυθμίσεις» στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης που επιχειρήθηκαν από το 2000 και ύστερα εισάγοντας σχεδόν σε όλες τις χώρες ιδιωτική συνταξιοδοτική ασφάλιση με στόχο την αποφόρτιση των υπερχρεωμένων δημόσιων συστημάτων συνταξιοδότησης. Από τη στιγμή που οι συγκεκριμένες ιδιωτικές εταιρίες ασφάλισης επένδυσαν μεγάλα ποσά στο δημόσιο χρέος, οι πελάτες τους, των οποίων οι συντάξεις εξαρτώνται από αυτές τις επενδυτικές επιλογές, έχουν συμφέρον, πλέον, να υποστηρίξουν «υπεύθυνες» δημοσιονομικές πολιτικές διασφαλίζοντας, έτσι, την ικανότητα του κράτους να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, αυτοί οι πολίτες-δανειστές συνεχίζουν να χρειάζονται και να επιμένουν στην παροχή κρατικών υπηρεσιών και επιδομάτων, καθώς επίσης και στη χαμηλή φορολόγηση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων. Έτσι, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι τοποθετούνται ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές της διαιρετική τομής που έχει προκύψει από τις πολιτικές δημοσιονομικής σταθεροποίησης του κράτους-οφειλέτη. Από τη μία πλευρά, η εξέλιξη αυτή αφήνει ελεύθερο χώρο για πολιτικούς ελιγμούς σε αυτούς που σχεδιάζουν τις πολιτικές αφού τους παρέχει τη δυνατότητα να αποσπάσουν την υποστήριξη πολιτών που θίγονται άμεσα από τα μέτρα λιτότητας, τα οποία οι πρώτοι σχεδιάζουν. Από την άλλη πλευρά, η χρηματοδότηση των ιδιωτικών συντάξεων, μέσα από τις περικοπές στις συντάξεις του δημόσιου συστήματος δεν είναι και τόσο συμφέρουσα συμφωνία για τους πολίτες, ενώ η επιβολή της μπορεί να υπομονεύσει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική υποστήριξη των προγραμμάτων ιδιωτικοποίησης.

9.Ίσως, όμως, το σημαντικότερο όλων είναι ότι εκτός από τους πολίτες, τα συμφέροντα των ίδιων των «χρηματαγορών» χαρακτηρίζονται από σοβαρές εσωτερικές αντιφάσεις. Οι κάτοχοι των κρατικών ομολόγων απαιτούν σήμερα τη θεσμοποίηση των πολιτικών λιτότητας, ώστε να εξασφαλίσουν την προτεραιότητα των απαιτήσεων τους- έναντι αυτών που εγείρουν οι πολίτες – στα υπερχρεωμένα και σχεδόν χρεωκοπημένα κράτη. Ωστόσο, από μόνη της η λιτότητα δεν πρόκειται να μειώσει το βάρος του δημόσιου χρέους σε τέτοιο βαθμό ώστε να το καταστήσει βιώσιμο. Όλοι συμφωνούν στην αναγκαιότητα της οικονομικής ανάπτυξης, κανείς όμως δεν εξηγεί πώς αυτή θα έρθει με περικοπές δημοσίων δαπανών, υψηλότερους φόρους, πάγωμα μισθών και καλπάζουσα ανεργία. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ο φόβος ότι η παρατεταμένη λιτότητα θα οδηγήσει τις χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα σε μία μακροπρόθεσμη ύφεση, η οποία ουσιαστικά θα διευρύνει αντί να μειώσει το μέγεθος του συσσωρευμένου χρέους σε σχέση με την οικονομία τους, παρόλο ( ή ακριβώς επειδή) θα έχουν προβεί σε περικοπές δαπανών.

Ο τρόπος με τον οποίο η ανάπτυξη θα συνδυαστεί με τη λιτότητα παραμένει ένα μυστήριο γνωστό μονάχα στους φανατικά πιστούς των οικονομικών της προσφοράς και όχι στους σοσιαλδημοκράτες πολιτικούς της Βόρειας Ευρώπης, οι οποίοι δεν έχουν σταματήσει να ζητούν ένα «αναπτυξιακό σχέδιο» ή ένα «Σχέδιο Μάρσαλ» για τα μεσογειακά κράτη-μέλη της ΟΝΕ. Οι ενδείξεις, από την άλλη πλευρά, δείχνουν ότι ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός εκείνων που δραστηριοποιούνται στις «αγορές» και στους διεθνείς οργανισμούς, υιοθετεί τη Θατσερική πεποίθηση ότι η οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται στη βάση δύο λογιών «εργασιακών κινήτρων»: Ακόμη υψηλότερα μπόνους και κέρδη για τους πλούσιους- επενδυτές και μάνατζερς- συνδυασμένα με ακόμη χαμηλότερους μισθούς και χαμηλότερα επιδόματα κοινωνικής πολιτικής για τους φτωχούς. Το αποτέλεσμα, διόλου αθέλητο, θα είναι μία περαιτέρω αύξηση της ανισότητας ανάμεσα στα υψηλότερα και τα χαμηλότερα εισοδήματα μέσα στις δημοκρατικές κοινωνίες. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με εγκυρότητα αυτήν τη στιγμή αν η συγκεκριμένη εξέλιξη θα είναι πολιτικά βιώσιμη. Από την πλευρά μας θεωρούμε ότι το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι, αυτή τη φορά, μία ακόμη ενίσχυση της πολιτικής απάθειας, όπως συμβαίνει τα τελευταία 25 χρόνια, αλλά μία αναστροφή αυτής της κυρίαρχης τάσης στην κατεύθυνση της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης.

Κλείνουμε αυτό το κείμενο επαναλαμβάνοντας πως επειδή δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς πώς θα διαμορφωθεί η πολιτική σε ένα δημοκρατικό καθεστώς με μόνιμη λιτότητα στα (προς το παρόν) πλούσια δημοκρατικά καπιταλιστικά κράτη που συγκυβερνούμενα από τις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίων. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί προβλέπονται, πλέον, συνταγματικά στις Ευρωπαϊκές δημοκρατίες κατόπιν διεθνούς συμφωνίας, ή στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου επιβάλλονται από την εθνική κυβερνητική πολιτική. Σε λίγα χρόνια, οι ΗΠΑ ίσως είναι το μοναδικό κράτος στον Δυτικό Κόσμο που θα εξακολουθεί να σωρεύει δημόσιο χρέος. Οι συνέπειες που θα έχει αυτή η κατάσταση στις διεθνείς σχέσεις, στην εσωτερική πολιτική και στα οικονομικά της Ευρώπης και των ΗΠΑ, είναι πολύ νωρίς ακόμη να συνυπολογιστούν.

Βιβλιογραφία

Crouch, C.(2004) Post-Democracy, Cambridge: Polity [Κόλιν Κράουτς,(2006), Μεταδημοκρατία, Αθήνα: Εκκρεμές, σε μετάφραση Αλέξανδρου Κιουπκιολή]

Dahl,R. (1969) Pluralist Democracy in the United States. Chicago: McNally.

Hirschman, A.O.(1970) Exit, Voice and Loyalty, Cambridge: Cambridge University Press. [Hirschman, A.O.(2002) Αποχώρηση, Διαφωνία, Αφοσίωση, Αθήνα: Παπαζήση, σε μετάφραση Τίνας Πλυτά]

Morel et.al.(2012) Towards a Social Investment Welfare State?, Bristol: Policy Press

Μετάφραση: Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος
Rednotebook, Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013 (Το καθεστώς της Λιτότητας και το μέλλον της Δημοκρατίας)

ΕΙΔΗΣΗ ΒΟΜΒΑ: «ΠΡΙΝ ΠΑΩ ΣΤΗ Χ.Α ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΚΚΕ»-ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΟΚ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ-ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΚΚΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΕΑΝ Ο ΦΟΝΙΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ;

Η είδηση είναι απολύτως διασταυρωμένη και προκύπτει σύμφωνα με τις πληροφορίες του ΜΑΚΕΛΕΙΟ από αστυνομικές πηγές.

Σε απολογητική του κατάθεση ο κατηγορούμενος για την δολοφονία του αριστερού ακτιβιστή φέρεται να λέει σε μια αποστροφή του…:

«Τσακωθήκαμε στην καφετέρια για τον ποδοσφαιριστή του
Ολυμπιακού Μπόνγκ….Εγώ ανήκα στο ΚΚΕ και κάποια στιγμή αναγκάστηκα για
να βγάζω ένα χαρτζιλίκι να πάω στη Χρυσή Αυγή της Νίκαιας λόγω και
γνωριμιών…».
 


Ερώτημα: Θα μπορούσαν οι αριστεροί πολίτες του ΚΚΕ-ειδικά
όσοι φύλαγαν το Κοινοβούλιο στα επεισόδια των αγανακτισμένων- να μας
πουν εαν ο Ρουπακιάς μετείχε και στην ομάδα περιφρούρησης της Βουλής
το 2011, όταν ο Πουλικόγιαννης και η παρέα του, τσαλαπατούσαν όσους
πήγαν να «πάρουν» το Κοινοβούλιο;

Αυτά μέχρι ώρας. Το θέμα δεν μπορεί να έχει μόνον μία διάσταση. Έτσι δεν είναι κύριοι του Περισσού;
Μακελειό, Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013 (ΕΙΔΗΣΗ ΒΟΜΒΑ: «ΠΡΙΝ ΠΑΩ ΣΤΗ Χ.Α ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΚΚΕ»-ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΟΚ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ-ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΚΚΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΕΑΝ Ο ΦΟΝΙΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ;) 

Ηθικούς ενδοιασμούς, ασφαλώς δεν έχουν, οι Μακιαβέληδες!

34 χρονών νεκρός!

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι είναι αυγουλοκέφαλο το κάθαρμα που μαχαίρωσε δυο φόρες το θύμα του και…. που τη δεύτερη, όπως τονίζουν με έμφαση τα βοθροκάναλα, έστριψε και
τη λάμα του μαχαιριού μέσα στο στήθος του αδικοσκοτωμένου συνανθρώπου
μας.

Πρώτα από όλα, ας μη μας διαφεύγει το προφανές, το γεγονός δηλαδή ότι
όλη αυτή η αναμπουμπούλα δημιουργεί βολικό θόρυβο που σκεπάζει για
λίγο, για αύριο, τις πομπές της κυβέρνησης των Ολετήρων∙ για μεθαύριο
έχει ο Βερζεβούλης.

Δε θα μου έκανε καθόλου εντύπωση αν μάθαινα ότι ο φονιάς δεν
πληρώθηκε από τα ταμεία των Αυγουλοκέφαλων, αλλά από άλλους που
κινούνται με φαεινές ιδέες εκπορευόμενες από τα υπόγεια του Μεγάρου της
Αλήθειας εκείνων που κυβερνούν.

Μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά τα σκοτεινά μυαλά, ένθεν κι ένθεν, έχουν
διαθέσιμα ταμεία γεμάτα λεφτά από τους φόρους μας και μπορούν να
πληρώνουν τους φονιάδες! Ηθικούς ενδοιασμούς, ασφαλώς δεν έχουν, οι
Μακιαβέληδες!

Εξάλλου, όσο θα βαθαίνει ετούτη η κρίση, τόσο φτηνότερη θα γίνεται
και η ανθρώπινη ζωή∙ αναλόγως φθηνότερη κι η κάθε λογής προβοκάτσια.

Είναι λογικό, δε λέω -και βολικό από μια μεριά, θα συμπλήρωνα- να
πιστεύει κανείς ότι ο φονιάς ήταν αυγουλοκέφαλος, αφού μάλιστα
εντοπίστηκε και αποδεικτικό υλικό: μαζί με τα φονικά σύνεργα, βρέθηκε
και προκήρυξη των Αυγουλοκέφαλων στο σπίτι του φονιά, ίσως δίπλα στο
κομοδίνο του, για να τον παίρνει ευκολότερα τα βράδια ο ύπνος, για να
πηγαίνει γρηγορότερα να κάνει παρέα με τις Ερινύες του, το κάθαρμα.

Αλλά θα ήταν εξίσου λογικό να έχει μεθοδευθεί ετούτη η ειδεχθής πράξη
από άλλα κέντρα, αφού μια χαρά βολεύεται η κυβέρνηση των Ολετήρων από
την φρίκη που σκορπά η είδηση του μαχαιρώματος στους ξεπεσμένους
νοικοκυραίους που κάποτε τους υποστήριζαν, αλλά τώρα, καθώς γυρνάνε
σιγά-σιγά, από την ιταλική παντόφλα στην κινέζικη σαγιονάρα, μαζί
γυρνάνε και την πλάτη στους Ολετήρες, ζητώντας αίμα και τιμή -και τις
ιταλικές τους παντόφλες πίσω.

Συντρέχουν, λοιπόν, κι άλλοι λόγοι που ευνοούν το δίδυμο της συμφοράς
που μας κυβερνά. Αυτό το κακέκτυπο του Χοντρού και του Λιγνού και της
κουστωδίας τους, που με την απάθειά μας τους επιτρέπομε να μας κυβερνούν
ακόμα –για να το πω σωστότερα.

Ας το πάρουμε απόφαση, βρισκόμαστε μπροστά στην αναίσχυντη δράση
μεταξύ παρακρατικών εγκληματικών οργανώσεων. Όποιος κι αν είναι ο ηθικός
αυτουργός αυτού του εγκλήματος, ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ατέλειωτη
κατάπτωση αυτής της κοινωνίας, η κατρακύλα, δε φτάνει να έχει τέλος κι
ας έχει αρχίσει να γίνεται αφόρητη και στους πιο χοντρόπετσους η
σημερινή κατάσταση και να θυμίζει ιστορικά αναγνώσματα εποχών που κανείς
νεότερος άνθρωπος δεν θέλει να ζήσει κι ο ίδιος.

Το μόνο που θα μπορούσε να ευχηθεί κανείς αυτή τη στιγμή, θα ήταν να
μη βρεθούν τίποτα θερμοκέφαλοι επαναστάτες να πάνε να ξεκοιλιάσουν
κανέναν ανεγκέφαλο, αυγουλοκέφαλο, δίκην αντιποίνων.

Μόνο οι βεντέτες μας έλειπαν ετούτες τις ώρες…

Ετούτες τις ώρες, πρέπει να μείνομε προσηλωμένοι στη σύνταξη ενός
χάρτη εξόδου από ετούτον τον εφιάλτη που ζούμε κι όχι να κάνομε τον
κοινωνικό μας περίγυρο ακόμα πιο τρομακτικό, ακόμα χειρότερο.

Εξάλλου ακριβώς σε κάτι τέτοιες αντιδράσεις ποντάρουν και οι Ολετήρες.

Όπως μπουκάρανε οι αστυνόμοι του κράτους τους χθες στα γραφεία των
Αυγουλοκέφαλων, αλλά έφυγαν άπρακτοι, έτσι θα βρουν αφορμή –πάντα με
εισαγγελέα- για να αρχίσουν να μπουκάρουν στις καταλήψεις που έχουν
απομείνει και στους άλλους χώρους κοινωνικής αντίστασης. Για να βρουν
ενόχους. Για να βρουν αποδεικτικά στοιχεία. Για να φυτέψουν, αν
χρειαστεί, αποδεικτικά στοιχεία. Αλλά από εκεί δε θα φύγουν άπρακτοι.
Εκεί θα καρφώσουν τα παράθυρα και θα χτίσουν τις πόρτες πριν φύγουν.

Γι’ αυτό, προσοχή ρεμάλια, μην τσιμπήσετε το δόλωμα…

Αλέξανδρος Raskolnick
Τρελλό κουνέλι, Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013 (Ηθικούς ενδοιασμούς, ασφαλώς δεν έχουν, οι Μακιαβέληδες!) 

Πέντε ερωτήματα του ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση της ΕΛ.ΑΣ. έναντι της Χρυσής Αυγής

Απαντήσεις σε πέντε ερωτήματα, σχετικά με τη στάση της αστυνομίας σε
συγκεκριμένα περισταστικά των τελευταίων ημερών με πρωταγωνιστή τη Χρυσή
Αυγή, ζητά ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος του Τομέα
Δημόσιας… Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Δημήτρης Τσουκαλάς.

Ο Τσουκαλάς τονίζει ότι κάποιες περίεργες καταστάσεις «νωθρότητας»
της αστυνομίας στην αντιμετώπιση της φασιστικής και νεοναζιστικής
θηριωδίας, προβληματίζουν κάθε δημοκρατικό πολίτη. Ειδικότερα, σημειώνει
ότι πριν από τη δολοφονική επίθεση στην Αμφιάλη, υπάρχει πληθώρα
«μεμονωμένων περιστατικών» ρατσιστικής, κοινωνικής και πολιτικής βίας
των οπαδών και μελών της «Χρυσής Αυγής». Το ερώτημα, προσθέτει, είναι αν
η αστυνομία δεν μπορεί ή δεν θέλει να ανακόψει τη δράση των φασιστών,
που βυσσοδομούν ασχημονώντας εδώ και χρόνια σε βάρος των αδύνατων, των
διαφορετικών και των πολιτικών εχθρών τους.

Όσον αφορά τα πρόσφατα γεγονότα, ο Τσουκαλάς θέτει τα ερωτήματα:

α) Η καθυστερημένη επέμβαση για την αποτροπή της επίθεσης σε μέλη του
ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα και η άκαρπη παρέλευση της αυτόφωρου
διαδικασίας.

β) Η στάση «απάθειας» στελεχών της αστυνομίας στην αντιμετώπιση της
επίθεσης Ρουπακιά στην Αμφιάλη ενάντια στον Παύλο Φύσσα, μεταλλεργάτη
μέλος του σωματείου Μετάλλου, αριστερό ενεργό πολίτη και μουσικό.

γ) Η εκδοχή της αστυνομίας περί προσέλευσης των αστυνομικών την
τελευταία στιγμή και ενώ είχε ήδη συντελεστεί το έγκλημα, αποδομήθηκε
πλήρως από τις μαρτυρίες αυτοπτών. Ρωτάμε, θα διενεργηθεί ΕΔΕ για την
απόδοση ευθυνών για τη μη έγκαιρη επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων,
καίτοι ήταν παρούσες κατά τη διάρκεια του συμβάντος;

δ) Τα ανακλαστικά της αστυνομίας αντίθετα, ήταν εξαιρετικά οξυμένα
όσον αφορά την «υπερβολική» αντιμετώπιση των διαδηλωτών της Αμφιάλης. Η
καταστολή ήταν ακραία και οι βιοπραγίες στην ημερήσια διάταξη.

ε) Η εμφάνιση «αγανακτισμένων πολιτών» οι οποίοι πετροβολούσαν
ανενόχλητοι τους διαδηλωτές πίσω από τις γραμμές των ανδρών της ΥΑΤ,
γεννά συνειρμούς για την αναβίωση του παρακράτους.

Η Αστυνομία πρέπει να απαντήσει στα ερωτήματα, γιατί είναι πολλαπλώς εκτεθειμένη, καταλήγει ο Τσουκαλάς.
Τρελλό κουνέλι, Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013 (Πέντε ερωτήματα του ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση της ΕΛ.ΑΣ. έναντι της Χρυσής Αυγής)