Ἡ μεγαλυτέρα ἀναδιανομὴ πλούτου ὅλων τῶν ἐποχῶν…

Αν δεν είσαι δημόσιος υπάλληλος, συνταξιούχος ή ολιγάρχης, η περιουσία σου θα δημευτεί. 
 

Ψηφίζουν την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών.

Η κατάργηση της προστασίας της πρώτης
κατοικίας εν μέσω κρίσεως (συσσωρευμένη απώλεια επάνω από 27% του ΑΕΠ
από το 2008), ήταν το Ισοδύναμο που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ για την
μη-κατάργηση: 

– των 700 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως επιχορήγηση του ταμείου συντάξεων της ΔΕΗ, 
– των 535 εκατομμυρίων ετησίως επιχορήγηση του ταμείου συντάξεων του ΟΤΕ, 
– των καθαριστριών που την δουλειά τους κάνουν ιδιωτικοί εργολάβοι και μετατίθενται στο δικαστικό σώμα, 
– των 3-6 ΕΡΤ, 
– των υπέρογκων μισθών της ΔΕΗ και των
διπλασίων των απαιτουμένων υπαλλήλων της που φέρνουν την τιμή του
ρεύματος στο διπλάσιο της τιμής της Γερμανίας, προκαλώντας την
αποβιομηχάνιση και αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, 
– των 34 δημοσίων υπαλλήλων στην Λάρισσα
που έλλειπαν από την υπηρεσία τους εν ώρα εργασίας εκ των 38 συνολικών,
αλλά η προϊσταμένη τους απεκάλυψε ότι με 4 άτομα η δουλειά του τμήματος
γίνεται μια χαρά!

…και χιλιάδων άλλων καθημερινών παραδειγμάτων, πάλι εν μέσω κρίσεως.

Θυμίζω πως η Ύφεση και η Ανεργία που
προκαλούνται από την υπερφορολόγηση, προκειμένου να πληρώνονται τα
«δωράκια» από το κράτος στους προνομιούχους, είναι η βασική αιτία των
κόκκινων στεγαστικών και των κόκκινων επαγγελματικών και των κόκκινων
καταναλωτικών δανείων!

Η υπερφορολόγηση όμως συνεχίζει
ενισχυόμενη, ενώ ισοδύναμα κρίνονται η θήρευση των εξαθλιωμένων, χωρίς
νομικό πλαίσιο για ελάφρυνση των χρεών όσων δεν είναι είτε δημόσιοι
υπάλληλοι, είτε άνεργοι χωρίς καμμία ιδιοκτησία στο όνομά τους!

Συμφώνησαν και θα βγάλουν στο σφυρί το 75% των σπιτιών όσων χρωστούν στις τράπεζες.

Αυτό σημαίνει πως αποφάνθηκαν ότι το
75% όσων Ελλήνων χρωστούν καθυστερημένες οφειλές στις τράπεζες, είναι
μπαταχτσήδες, δόλιοι και απατεώνες. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη
όπου οι «δόλιοι» υπολογίστηκαν στατιστικά στο 4%-5%!

Αν το 75% λέει κάποιος ότι είναι δόλιοι
δανειολήπτες, τότε λέει πως οι Έλληνες είναι κατά 75% απατεώνες! Την
ίδια στιγμή που εκκρεμούν 250.000 καταγγελίες για διαφθορά στο Δημόσιο,
στην Αρχή Καταπολεμἠσεως της Διαφθοράς!

Αλλιώς δεν γίνεται να πάρουν το σχεδόν
εξοφλημένο διαμερισματάκι του ανέργου με τα τρία παιδιά, όταν μάλιστα
προκάλεσαν αύξηση της ανεργίας και ύφεση σε 7 μόλις μήνες.

Το 75% των Ελλήνων μπαταχτσήδες!

Μάλιστα, η κυβέρνηση αψηφώντας την
απόφαση Νοεμβρίου 2014 από το ΣτΕ, για αναπροσαρμογή των αντικειμενικών
αξιών έως τον Μάιο του 2015 (που πέρασε προ εξαμήνου), συνεχίζει και
βεβαιώνει αντισυνταγματικούς φόρους ΕΝΦΙΑ σε πλασματικές τιμές.

Πλάκα επίσης έχει, που κανείς δεν λέει
πως χωρίς προστασία 1ης κατοικίας, οι μικρομεσαίοι θα χάσουν τα σπίτια
τους για τα εταιρικά δάνεια που εγγυήθηκαν προσωπικά προ κρίσεως. 

Ο νόμος 4321/15 (άρθ. 31) που ίσχυσε
και αναδρομικά, δηλαδή θα εφαρμοστεί και για χρέη που γεννήθηκαν πριν ο
νόμος αυτός ψηφισθεί, αποτελεί την ισχυρότερη απόδειξη πως το Σύνταγμα
της Ελλάδος έχει καταπατηθεί. 

Ο 4321/15 περνάει χρέη εταιρειών σε
κατόχους άνω του 10% των μετοχών μικρομεσαίων Ελληνικών εταιρειών, ενώ
εξαιρεί εισηγμένες και πολυεθνικές (κάτι έλεγε το Σύνταγμα για
ισονομία;).

Σε συνδυασμό με την κατάργηση της
προστασίας της 1ης κατοικίας, καταλήγει ότι οι μικρομεσαίοι θα χάσουν τα
σπίτια τους γιατί υπέστησαν τις επιπτώσεις της κρίσης που προκαλεί η
αλόγιστη σπατάλη των χρημάτων των φορολογούμενων και η υπερφορολόγηση.

Η ελληνική οικονομία μετατράπηκε σε ένα
τοξικό κοκτέιλ. Οι 2,8 εκατομμύρια εργαζόμενοι της παραγωγικής
οικονομίας φορολογούνται για να συντηρούν 1,2 εκατομμύρια δημοσίους
υπαλλήλους (με ΔΕΚΟ κλπ), συν 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, συν 1,5
εκατομμύριο ανέργους, συν φυσικά τον εαυτό τους!

Ο ΣΕΒ έβγαλε και μελέτη για αυτό: ένας
εξαιρετικός εργαζόμενος δουλεύει εξαιρετικά παραγωγικά, και ο εργοδότης
του αποφασίζει να του δώσει υψηλό μισθό για να τον κρατήσει
ευχαριστημένο: 

– Ο εργαζόμενος παίρνει €2780
– Το κράτος παίρνει €3448
– Ο εργοδότης πληρώνει €6228

Ποιος σας είπε ότι ο ιδιωτικός τομέας δουλεύει για τον εαυτό του;;;
 
Για το κράτος δουλεύουμε όλοι. Και εκείνο δουλεύει για τους υπαλλήλους του.

Στο μεταξύ, δεδομένου ότι τα €80 δις
καθυστερημένων οφειλών προς το δημόσιο οφείλουν αποκλειστικά
συμμετέχοντες της παραγωγικής οικονομίας, ετοιμάζεται κολχόζ που θα
ζήλευε και ο Λένιν: 

Μετά από 6 χρόνια υποτιμήσεως των τιμών
των ακινήτων κατά 50%-60% από τα προ κρίσεως επίπεδα, φορολογούν με
τιμές του Ζενίθ των τιμών των πλέον απαξιωμένων ακινήτων, αλλά όταν τα
κατάσχουν και τα πλειστηριάσουν η οφειλή θα μειωθεί μόνο για το ποσόν
που θα πιάσουν στις προφανώς στημένες δημοπρασίες όπου θα πωλούνται ανά
10.000 διαμερίσματα την φορά σε fund-κοράκια για το 10% της πραγματικής
εμπορικής τους αξίας.

Οι 100 δόσεις έγιναν μια ακόμα παγίδα
που στήθηκε στους μετέχοντες της παραγωγικής οικονομίας, (καθώς δεν
υπάρχει δημόσιος υπάλληλος που να πληρώνει φόρους. Οι φόροι για όποιον
λαμβάνει αμοιβή από το κράτος δεν είναι παρά έκπτωση που κάνει το κράτος
στις αμοιβές του.)
  
Θα δημεύσουν και θα βγάλουν στο σφυρί τα σπίτια της μεσαίας τάξεως, αλλά τουλάχιστον δικαιώθηκαν οι καθαρίστριες-δικαστίνες!

Η παρούσα δρομολόγηση οδηγεί να
καταλήξουμε ένας λαός διχασμένος σε 2,8 εκατομμύρια σκλαβάκια που θα
δουλεύουν ασταμάτητα για να πληρώνουν υπέρογκους και αντισυνταγματικούς
φόρους σε πλασματικά εισοδήματα, ώστε οι υπόλοιποι 8 εκατομμύρια Έλληνες
να περνούν μιαν καλή, άκοπη και χωρίς ανησυχία ζωή.

Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οι παρούσες οικονομικές πολιτικές οδηγούν σε αιματοχυσίες στο σύντομο μέλλον. 

Το ερώτημα είναι αν οι αιματοχυσίες θα γίνουν με την παρούσα κυβέρνηση, ή με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ. 

Παρεμπιπτόντως, με την χρονιά που
είχαμε εφέτος στον Τουρισμό, αν δεν είχαμε κάνει 3 φορές εκλογές και δεν
είχαν μπει και τα capital controls, θα είχαμε 3%-4,5% ανάπτυξη εφέτος,
και τα μέτρα που θα χρειαζόταν να πάρουμε θα ήταν περί το 1 δις ευρώ.

Για όσους ακόμη έχουν αυταπάτες…

Ἀγησίλαος Βερούτης
Φιλονόη, Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015 (Ἡ μεγαλυτέρα ἀναδιανομὴ πλούτου ὅλων τῶν ἐποχῶν…) 

Βόμβα αυτός είναι ο Τσίπρας και το ιδιωτικό συμφωνητικό και την εταιρεία του ξαδέρφου του να κάνουν μπίζνες με το κράτος αφορολόγητα (ΦΩΤΟ) – Και ρημάζουν μετά εσένα Έλληνα

Βρε που είναι τα λεφτά ..ΒΡΕ Σκασμένο; ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΥ ΙΔΡΥΣΑΤΕ ΤΟ 2006 ΜΕ ΤΟΝ ΞΑΔΕΛΦΟ ΣΑΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ
ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ ΤΑ ΔΗΛΩΣΑΤΕ ΠΟΤΕ;;;;;; Η ΜΗΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ
ΚΑΤΑΧΩΡΗΜΕΝΗ ΣΤΟ Κ.Ι.Σ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΦΟΡΟ;;;;

 Scoops, Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015 (Βόμβα αυτός είναι ο Τσίπρας και το ιδιωτικό συμφωνητικό και την εταιρεία του ξαδέρφου του να κάνουν μπίζνες με το κράτος αφορολόγητα (ΦΩΤΟ) – Και ρημάζουν μετά εσένα Έλληνα)

Πως ξεφτιλίζονται μερικοί κατηγορώντας τους άλλους

Άκου,
ξεφτίλα… τόσες μέρες, βδομάδες, μήνες σε ακούω να μου λες ότι η
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν διαπραγματεύεται, αλλά προσποιείται. ΤΩΡΑ, που
τους έτριψε τα τελεσίγραφα στα μούτρα, ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;

Άκου,
ξεφτίλα… μου έλεγες ότι ο Τσίπρας θα υπογράψει «μνημονιάρα», μπροστά
στην οποία το mail Χαρδούβελη μοιάζει -λέει.- παιδική χαρά. ΤΩΡΑ, που ο
Τσίπρας λέει «εγώ δεν βάζω την υπογραφή μου στην ταφόπλακα του ελληνικού
λαού», ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;

Άκου, ξεφτίλα… μου έλεγες πως ο Τσίπρας
είναι ίδιος με τον Σαμαρά. ΤΩΡΑ, που αντί για «ουδείς αναμάρτητος» είπε
«στον αυταρχισμό και στη σκληρή λιτότητα απαντάμε με δημοκρατία,
ψυχραιμία, αποφασιστικότητα», ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;

Άκου, ξεφτίλα…
μου έλεγες πως η κυβέρνηση δεν έχει εντολή από τον ελληνικό λαό να πει
όχι στους εταίρους. ΤΩΡΑ, που ρωτάει τον ελληνικό λαό, ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ
ΜΟΥ ΛΕΣ ότι είναι αντιδημοκρατικό, αντισυνταγματικό, δειλία, φυγομαχία
και άλλες τέτοιες αηδίες;
Άκου,
ξεφτίλα… μου λες ΤΩΡΑ ότι δεν πρέπει να μιλήσει ο ελληνικός λαός, δεν
είναι η ώρα, είναι επικίνδυνο, δεν πρέπει να γίνει έτσι, υπάρχουν άλλες
διαδικασίες, θα μας μουτρώσουν οι Ευρωπαίοι. ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΣ ότι
δημοψήφισμα θα γίνεται ΜΟΝΟ όποτε σε βολεύει εσένα, με άλλα λόγια ΠΟΤΕ
(γιατί τρέμεις τη φωνή του λαού);

Άκου, ξεφτίλα… μου λες ΤΩΡΑ
ότι δεν έχουμε χρόνο να γίνει διάλογος. ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΣ ότι δεν
γίνεται εξαντλητικός διάλογος έξι μήνες τώρα; ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ να μιλάς για
διάλογο και Δημοκρατία εσύ που χειροκροτούσες (ή, άντε, έκανες ότι δεν
καταλαβαίνεις) όταν οι Σαμαρο-Βενιζέλοι έριχναν «μαύρο» στη δημόσια
τηλεόραση και δημιουργούσαν μια πρωτοφανή μιντιακή χούντα, μέσω της
ευθείας διαπλοκής τους με τους μεγαλοκαναλάρχες;

Άκου μνημονιακό παπαγαλάκι, της υποτέλειας, των μνημονίων, του Σόιμπλε, του Σαμαρά…


…έχεις αυτο-ξεφτιλιστεί τόσο πολύ, που ξεμπρόστιασες ο ίδιος τον εαυτό σου.
…η
ξεφτίλα σου μυρίζει, βρομάει από χιλιόμετρα μακριά (πολύ μακρύτερα από
τις ουρές κάποιων μέτρων που δημιούργησαν τα κανάλια στα ΑΤΜ).
…σε καταλάβαμε και σε βάζουμε στο MUTE. Τσάμπα σπαταλάς το σάλιο σου.

Τώρα, μιλάμε εμείς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ

400 δισ $ έχασε η Ελλάδα

Ο
τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση το ζήτημα της
ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών οδήγησε σε ζημία του Δημοσίου, ύψους
σχεδόν 400 δισ, λόγω της εξαΰλωσης της συμμετοχής του στα τέσσερα
συστημικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
 
Σαν να μην είχε
αρκετές οικονομικές ανησυχίες η Ελλάδα, την προηγούμενη εβδομάδα ξένα
επενδυτικά funds κατόρθωσαν να πάρουν τον έλεγχο των τεσσάρων συστημικών
τραπεζών της χώρας, δια της συμμετοχής τους στις αντίστοιχες αυξήσεις
μετοχικών κεφαλαίων ύψους 6,42 δισ δολαρίων αλλά και μίας σειράς
περίπλοκων νομικών χειρισμών. Εξ αποτελέσματος, οι μετοχές των τραπεζών
ξεπουλήθηκαν, εξαϋλώνοντας τη συμμετοχή του Δημοσίου σε αυτές, την ώρα
που η περιουσία τους αγγίζει τα 358 δισ δολάρια, αναφέρεται
χαρακτηριστικά σε άρθρο που δημοσιεύει το CNBC. 
Η κρατική συμμετοχή
στην Εθνική Τράπεζα έπεσε στο 24% από 57% και στη Eurobank σε μόλις
2.4% από 35%. Στην Alpha Bank το μερίδιο του Δημοσίου μειώθηκε σε 11%
από 64% στη δε Πειραιώς, η συμμετοχή του ανέρχεται σε 22% από 67%. Όλα
αυτά – συνεχίζει το άρθρο – μεταφράζονται τελικά σε απώλειες ύψους
σχεδόν 44 δισ δολαρίων, χρήματα τα οποία πλήρωσαν οι Έλληνες
φορολογούμενοι για την διάσωση των τραπεζών κατά τα προηγούμενα τρία
χρόνια. 
Οι αγορές αλλά και
νομικοί κύκλοι στην Ελλάδα, προσθέτει το CNBC, θεωρούν ότι οι μανούβρες
που επέφεραν αυτό το αποτέλεσμα δρομολογήθηκαν μετά από την τροποποίηση
στο σχετικό νομοθετικό καθεστώς που υπερψήφισε η Βουλή και η οποία
επέτρεψε στους ιδιώτες επενδυτές να καθορίσουν τις τιμές των τραπεζικών
μετοχών οι ίδιοι, κατά την μέθοδο του book-building. Ταυτόχρονα
κατέστησε υποχρεωτικό για το ΤΧΣ να αποδεχθεί αυτές τις τιμές, ακόμη και
αν δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία των μετοχών. 
Οι ξένοι επενδυτές
αξιολόγησαν τις τέσσερις τράπεζες στα 800 εκ δολάρια περίπου, δηλαδή
περισσότερο από τρεις φορές κάτω από την τρέχουσα αξία τους που αγγίζει
τα 3 δισ δολάρια, σημειώνει ο συντάκτης και υπογραμμίζει: 
Την ίδια ώρα από
τις 4 ως τις 20 Νοεμβρίου, όσο δηλαδή τα βιβλία των τραπεζών παρέμεναν
ανοιχτά, η χρηματιστηριακή αξία των τραπεζικών μετοχών καταποντίστηκε σε
ποσοστό 70%, γεγονός που επέφερε ένα σκληρότατο πλήγμα στον τομέα. 

Αποκαλυπτική έκθεση: Πώς γίνεται το λαθρεμπόριο στα καύσιμα – Ο ρόλος της Τουρκίας, της Βουλγαρίας και των Σκοπίων

Τους «δρόμους» του λαθρεμπορίου των καυσίμων με έμφαση
στις εικονικές εξαγωγές και τα ναυτιλιακά καύσιμα, αποκαλύπτει νέα 
μελέτη του καθηγητή Δ. Μάρδα για λογαριασμό της ΓΣΕΒΕΕ και της
Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πρατηριούχων Εμπόρων Καυσίμων. 

Αποκαλύπτονται οι εικονικές εξαγωγές μέσα από στοιχεία του ΟΗΕ, όπου
φαίνεται πως η Ελλάδα εξάγει περισσότερες ποσότητες στις γειτονικές της
χώρες Τουρκία, Βουλγαρία και FYROM, όταν εκείνες δηλώνουν ότι εισήγαγαν
λιγότερες ποσότητες από την Ελλάδα. Στη μελέτη  περιγράφεται αναλυτικά
το «παιχνίδι» με τα εικονικά τιμολόγια κατά τις εξαγωγές. Με πιο απλά
λόγια τα βυτιοφόρα οχήματα δεν περνούν ποτέ τα σύνορα και το λαθραίο
καύσιμο διατίθεται στην ελληνική αγορά.

Αποκαλυπτικές είναι και
οι περιγραφές για το παράνομο εμπόριο των αφορολόγητων ναυτιλιακών
καυσίμων. Η μελέτη ρίχνει φως… στο πώς τα «σλέπια» και οι «μπάρτζες»
(δεξαμενόπλοια) από το Λαύριο μέχρι και την Ελευσίνα κάνουν ανεξέλεγκτα
παράνομες μεταφορτώσεις πετρελαίου σε παράνομες εργαστήρια που
αποχρωματίζουν το πετρέλαιο, και στη συνέχεια το δίνουν ως ντίζελ
κίνησης ή θέρμανσης.

Εικονικές εξαγωγές

Τις εικονικές εξαγωγές καυσίμων προς την Τουρκία, τη FYROM και τη
Βουλγαρία και τις παράνομες μεθόδους των λαθρεμπόρων προκειμένου να
δρουν ανεξέλεγκτα, αποκαλύπτει η μελέτη του Δ. Μάρδα.

Ο
καθηγητής επικαλείται επίσημα στατιστικά στοιχεία του τμήματος του
διεθνούς εμπορίου του ΟΗΕ, όπου εκεί οι χώρες δηλώνουν τις ποσότητες που
εξάγουν και σε ποια κράτη. Αλλά και το ανάποδο. Δηλαδή οι χώρες
γνωστοποιούν τις εισαγωγές τους.

Από τη σύγκριση των στοιχείων
του τμήματος του διεθνούς εμπορίου του ΟΗΕ, όπου εκεί οι χώρες δηλώνουν
τις ποσότητες που εξάγουν και σε ποια κράτη και τις δηλώσεις των κρατών
για τις εισαγωγές προκύπτουν διαφορές στις δηλωθείσες εξαγωγές ?
εισαγωγές. Το? σύνηθες είναι οι ποσότητες της πρώτης κατηγορίας να είναι
πλεονασματικές σε σχέση με εκείνες που δηλώνει η χώρα η οποία τις
παρέλαβε.

Τα κόλπα

1. Ο
Έλληνας οδηγός του βυτιοφόρου βενζινών δηλώνει το προς εξαγωγή ποσό στα
σύνορα και κατόπιν αντί να βρεθεί στα απέναντι φυλάκια της γειτονικής
χώρας, κάνει μια στροφή 180 μοιρών και επιστρέφει στη βάση του στην
Ελλάδα με ένα φορτίο που δήθεν εξάχθηκε.

2. Ένα
απλό επιβατικό αυτοκίνητο σταματά στα σύνορα, σφραγίζει τα τιμολόγια
του εικονικού φορτίου των καυσίμων που δήθεν εξάγονται και αφού ο οδηγός
κεράσει ένα καφέ (ολίγον ακριβό φυσικά) στις εκεί εποπτικές, αρχές
επιστρέφει στο σπίτι του.

3. Το βυτιοφόρο
δηλώνει στα ελληνικά σύνορα την αξία των καυσίμων προς εξαγωγή που
αντιστοιχούν σε ένα πλήρες φορτίο, ενώ μεταφέρει τη μισή ποσότητα, η
οποία δηλώνεται ακολούθως στο απέναντι φυλάκιο. (Συνήθης πολιτική των
διπλών τιμολογίων στο διακοινοτικό εμπόριο κυρίως).
4. Το
βυτιοφόρο δηλώνει την αξία των καυσίμων προς εξαγωγή που πράγματι φέρει
και κατόπιν ο οδηγός κατευθύνεται στο γειτονικό τελωνείο. Στο ενδιάμεσο
το βυτιοφόρο… εξαφανίζεται, όπως εξαφανίζονται διάφορα πλοία στο
τρίγωνο των Βερμούδων.

5. Δεν πρέπει να
υποβαθμίζεται και η μεταφορά καυσίμων transit από την Ελλάδα προς άλλες
χώρες (π.χ. Μαυροβούνιο), που ερμηνεύει μέρος μιας τέτοιας διαφοράς. Μια
μεταφορά transit καυσίμων προς το Μαυροβούνιο δηλώνεται σε εμάς ως
«εξαγωγή», ενώ στη FYROM δηλώνεται ως «transit» και όχι ως εισαγωγή. Η
μεγάλη όμως διαφορά στα δυο υπό εξέταση νούμερα, τόσο σε αξία όσο και σε
ποσότητα δεν μπορεί να ερμηνευθεί επαρκώς μόνο από τις ποσότητες
transit.
Είναι χαρακτηριστική η διαφορά που αποδεικνύει τις
εικονικές εξαγωγές: Δηλώσαμε το 2010 ότι εξαγάγαμε στην Τουρκία 116
εκατ. δολάρια βενζίνες, ενώ οι τουρκικές αρχές δήλωσαν ότι εισήγαγαν 573
εκατ. δολάρια βενζίνες από την Ελλάδα!

 Ο λόγος που το προϊόν
είναι «δελεαστικό» για τους παράνομους διακινητές σύμφωνα με τη μελέτη
είναι: «Με 713.000  κυβικά, το ναυτιλιακό καύσιμο με τζίρο της τάξης των
72 εκατ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο 20% των διακινούμενων ποσοτήτων
ετησίως προκαλεί το ενδιαφέρον κάθε εμπλεκόμενου».

Οι
λαθρέμποροι ναυτιλιακού καυσίμου επωφελούνται του συνόλου της
φορολογίας, αφού το εν λόγω καύσιμο διατίθεται στα πλοία ατελώς. H όλη
διαδικασία στηρίζεται στα περίφημα «σλέπια» ή «μπάρτζες», δηλαδή τα
μικρά δεξαμενόπλοια που φορτώνουν το ναυτιλιακό καύσιμο από τα
διυλιστήρια, παρουσία τελωνειακών και του ΣΔOE, δηλώνοντας ότι οι
ποσότητες προορίζονται για τον ανεφοδιασμό των πλοίων.

Το κύκλωμα

Η μελέτη εντοπίζει  τους συνένοχους: «Παραγγελιοδόχοι που είναι
υπεύθυνοι για τον ανεφοδιασμό των πλοίων εμφανίζουν, πολλές φορές εν
αγνοία πλοιάρχου και μηχανικού, εικονική αίτηση αγοράς, την οποία
καταθέτουν στο τελωνείο. Προμηθεύονται την αναγραφόμενη ποσότητα, αντί
όμως αυτή να καταλήξει στο σύνολό της στο πλοίο ένα μεγάλο μέρος
ξεφορτώνεται σε βυτία τα οποία τη μεταφέρουν σε παράνομες δεξαμενές του
Aσπρόπυργου και της Eλευσίνας. Στο τελωνείο κατατίθεται έγγραφο που
βεβαιώνει ότι η ποσότητα παραδόθηκε, χωρίς να είναι δυνατόν να ελεγχθεί
από τις αρχές εάν πράγματι παραδόθηκε στον νόμιμο αποδέκτη. Στις
δεξαμενές το καύσιμο αποχρωματίζεται και τη χειμερινή περίοδο διατίθεται
στην αγορά ως πετρέλαιο θέρμανσης, ενώ τη θερινή ως πετρέλαιο κίνησης».

Απάντηση δίνεται και γιατί υπάρχει αδυναμία σύλληψης των λαθρεμπόρων:
«Η πράξη μάς δείχνει την αδυναμία της πολιτείας να ελέγξει τον
ανεφοδιασμό των πλοίων, που γίνεται μέσω των συνολικά 50 πλωτών
δεξαμενόπλοιων, διότι τα Τελωνεία δεν έχουν στη διάθεσή τους ταχύπλοα
σκάφη κατά πολλούς. Αυτό όμως ηχεί περισσότερο πρόφαση, παρά πραγματική
αιτία. Έτσι, από το Λαύριο μέχρι την Eλευσίνα, τα «σλέπια» κινούνται
ανεξέλεγκτα. Για να προβούν οι τελωνειακοί σε έλεγχο, θα πρέπει να
καταθέσουν αίτημα στο Λιμενικό. Αν πράγματι αυτό συμβαίνει, τότε, η
πληροφορία διαρρέει, με αποτέλεσμα να χάνεται το πλεονέκτημα του
αιφνιδιασμού. Επιπλέον η εμπλοκή πολλών φορέων, μπορεί να οδηγήσει σε
προστριβές με αποτέλεσμα τη δημιουργία του γνωστού χάους που προκαλεί η
γραφειοκρατία».

Τελικά οι λαθραίες ποσότητες καταλήγουν στη
στεριά: «Oι παράνομες δεξαμενές που είναι διάσπαρτες στο Λεκανοπέδιο και
υπολογίζονται σε πάνω από 200, ανήκουν σε πρόσωπα που τις νοικιάζουν σε
λαθρέμπορους, για να αποθηκεύουν το ναυτιλιακό καύσιμο που εξασφαλίζουν
με τη συνεργασία ναυτιλιακής εταιρείας και τελωνειακών».

ΑΤΤΙΚΗ

Νοθευμένο το 10% της βενζίνης και του πετρελαίου

Στην Αττική διατίθεται νοθευμένη βενζίνη από το 5,2% των πρατηρίων που
ελέγχθηκαν. Ειδικά, όμως, στη σούπερ – αμόλυβδη (100 οκτανίων) το
ποσοστό νοθείας ανέρχεται κοντά στο 10%. Υψηλότερα είναι τα ποσοστά της
νοθείας στο πετρέλαιο και συγκεκριμένα η έρευνα το προσδιορίζει στο
10,3% για το Λεκανοπέδιο της Αττικής. Το ποσοστό νοθείας βενζίνης και
ντίζελ στην επαρχία βρίσκεται σε ποσοστά αρκετά πολλαπλάσια σε σχέση με
την Αθήνα, ίσως κοντά στο 20. Οι τρόποι νόθευσης των υγρών καυσίμων
είναι οι ακόλουθοι:

  • Απλή αμόλυβδη 95 οκτανίων: Νοθεύεται
    με προσθήκη άλλων χημικών ουσιών, όπως τολουόλιο ή αλκοόλες. Είναι το
    πιο επικίνδυνο είδος νοθείας. Το τολουόλιο μπορεί να προκαλέσει πολύ
    σημαντικές ζημιές, καθώς είναι διαβρωτικό και αποσυνθέτει όλα τα
    ελαστομερή του κινητήρα, όπως τσιμούχες, φλάτζες, σωληνάκια κ.λπ.
  • Σούπερ LRP:
    Η συνήθης νοθεία είναι η προσθήκη απλής αμόλυβδης βενζίνης στη σούπερ. Η
    χρήση απλής αμόλυβδης από αυτοκίνητα παλιάς τεχνολογίας φθείρει
    σταδιακά τα έδρανα των βαλβίδων του κινητήρα και οδηγεί τελικά στη
    σοβαρή φθορά του ίδιου του μπλοκ του κινητήρα. Λόγω της μικρής
    κατανάλωσης της εν λόγω βενζίνης και της μικρής διαφοράς τιμής με την
    αμόλυβδη 95 οκτανίων, η νοθεία αυτής της μορφής, υποστηρίζεται από τους
    βενζινοπώλες, ότι δεν αποφέρει μεγάλα κέρδη εδώ.
  • Σούπερ αμόλυβδη 100 οκτανίων:
    Νοθεύεται με απλή αμόλυβδη. Σε ΙΧ που απαιτούν υψηλό αριθμό οκτανίων, η
    χρήση απλής αμόλυβδης μειώνει σημαντικά την απόδοση, αυξάνει τα
    επικίνδυνα καυσαέρια και τις επικαθίσεις στον κινητήρα, με αποτέλεσμα
    την πρόωρη φθορά του.
  • Diesel κίνησης:
    Νοθεύεται με diesel θέρμανσης ή diesel ναυτιλίας και σπανιότερα με white
    spirit. Η νοθεία με diesel θέρμανσης ή ναυτιλίας μπορεί να επιφέρει
    φθορές στους σύγχρονους κινητήρες που είναι σχεδιασμένοι να λειτουργούν
    με πετρέλαιο καλής ποιότητας. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο, όταν
    γίνεται νοθεία με πετρέλαιο ναυτιλίας.

Χρήστος Κολώνας
Ημερησία, Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015 (Αποκαλυπτική έκθεση: Πώς γίνεται το λαθρεμπόριο στα καύσιμα – Ο ρόλος της Τουρκίας, της Βουλγαρίας και των Σκοπίων) 

ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της
ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν
γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς
αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και
διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχ επισημανθεί
στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα
χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη
Χαλικιά.


Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα
όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε
μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο
στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988 Χωρίς περιστροφές, ο κ.Δ.Χαλικιάς
περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της
κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει
σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε
ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός
ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ.Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της
εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του
κ.Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή
της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα
εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω
τον τότε πρωθυπουργό κ.Ανδρέα Γ.Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η
επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε
τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα
χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου
πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει
ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα
σταθεροποιησης της οικονομίας.

»Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση
με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε
και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ.Σημίτη, που είχε ήδη
αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και
τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες
της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος
είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την
δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1
δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια
δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του
δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα
Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε
λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για
συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του
1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία
κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…».

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ.Ζακ
Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή
Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από
ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης,
από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις
στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου
χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να
περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και
Κ.Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις
συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού
κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος
European Business Review, Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011 (ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ) 

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια
ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του
Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι
Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος
Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο
μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι
σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του
Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για
να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι
περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί
κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες
λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει
μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα.
Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο
χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για
παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από
βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».


«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος
ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι
είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…»
, προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε»,
λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία
από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε
επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή
κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε
πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η
Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο
οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία
ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην
εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς,
απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία.
Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία
υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου
ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή
της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο
οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός
με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να
κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την
εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ
«κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και,
κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να
καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να
διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει
ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η
εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και
ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο»
.
Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη
πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας
συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν
όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία
όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη
περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο
του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν
αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και
καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές
δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα
και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά
επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά
από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους
μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του
αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του
Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή
πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του
πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές
αρθρώσεις

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε–
να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και
εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη
που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και,
κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού
ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά,
δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται
ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική
εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την
προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα
50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από
κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε
δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ)
. Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη
άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε
να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά
κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους,
συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς,
δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το
«Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις
ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών,
εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως,
κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το
οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει
τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους
δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο
μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των
μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι
καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη
δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς
και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι
να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ,
τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων
είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης
Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του
Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο
περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη
Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία
1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο
βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας
προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα
είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει
κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις
στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από
τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν
τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα
δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν
αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας,
τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και
κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε
τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν
ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού».
Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου.
Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους
όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την
αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και
πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να
αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν
κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του
«επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και
καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας
– και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα,
όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι
περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων
είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά
τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα
140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την
ανταγωνιστικότητά της
. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η
κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η
οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου
Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα
περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να
επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο
ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των
15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ
ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών
ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του
δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις
παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την
χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες
σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της
χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια
δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την
Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε
καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες
πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι
καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των
κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες
αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας
στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και
άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί
να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου
Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με
τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν
και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες
εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το
βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών
επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως
κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη
δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και
κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την
εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν
διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας
Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και
τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις
πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους
οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής
Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική
δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου
Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της
τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως
τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι
όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι
νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς
και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και
αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και
απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή
και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της
καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς,
συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους
επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει
σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη
ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους
τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των
συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες
φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν.
Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό,
σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα
εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα
ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση,
στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με
υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο
εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι
ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν
και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται
από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό
τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό
και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή,
πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία
πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές
του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος
κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

Παραπομπές:


[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης,
όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς.
Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός
Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το
1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο
http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Κουρδιστό Πορτοκάλι, Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012 (Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011)

Ἐμεῖς οἱ …«ἀριθμοί» εἴμαστε μόνον γιὰ νὰ πληρώνουμε!!!

Όταν εξουσιαστές διεκδικούν «οικόπεδα»
και «κοπάδια», που βρίσκονται υπό την εκμετάλλευση άλλων εξουσιαστών,
όλους εμάς τους απλούς πολίτες μας βλέπουν σαν αριθμούς.

Οι δεκάδες χιλιάδες άμαχοι, που πέφτουν νεκροί κατά την διεκδίκηση των «οικοπέδων», θεωρούνται …παράπλευρες απώλειες!!!

Οι 10.000 αυτοκτονίες που προκάλεσαν στην
Ελλάδα δεν προβλημάτισαν κάποιον από τους απατεώνες της πολιτικής,
εμπρός στον κίνδυνο να πέσουν σε δυσμένεια και να εκνευρίσουν τους
επικυριάρχους.

Τα 6.000.000 Συρίων, που έχουν
εγκαταλείψει τις εστίες τους και ζουν πρόσφυγες εντός κι εκτός Συρίας,
επίσης δεν προβλημάτισαν τους επικυριάρχους, που απεφάσισαν να
αποσταθεροποιήσουν την Συρία, να χρηματοδοτήσουν και να εξοπλίσουν
τρομοκράτες, να ισοπεδώσουν ολόκληρες πόλεις και να καταστρέψουν
περιουσίες εκατομμυρίων πολιτών, για να ανατρέψουν τον Άσαντ. 

Η αντίσταση στην Νέα Τάξη έχει τεράστιο
κόστος  και οι επικυρίαρχοι διαθέτουν τεράστια τεχνογνωσία κι εμπειρία
ώστε αυτό το τεράστιο κόστος να το μετακυλούν στις πλάτες μας και να μην
επιβαρύνει τους ίδιους ούτε στο ελάχιστο.

Όλες οι καταστροφές που προκάλεσαν κατά
τον …«εκδημοκρατισμό» των χωρών, όπως η Γιουγκοσλαβία, το ΙΡΑΚ κλπ,
επιβάρυναν με νέα χρέη τους πολίτες που δέχτηκαν την επίθεση.

Οι κατασκευαστικές εταιρείες που ανέλαβαν
την ανοικοδόμηση και οι Τράπεζες που έδωσαν τα σχετικά δάνεια, ήταν
…«αδερφές εταιρείες» με αυτές που προκάλεσαν και τον πόλεμο και κέρδιζαν
από τις πωλήσεις όπλων. 

Όχι μόνον υποδούλωσαν πολιτικά τις
χώρες αλλά τις υποδούλωσαν και οικονομικά, αφού τις υποχρέωσαν να πάρουν
τεράστια δάνεια για την αποκατάσταση των υποδομών τους, που ήταν
εργολαβίες τις οποίες φυσικά ανέλαβαν οι δικές τους εταιρείες.

Συνταγή τύπου Cochrane-Rothschild, υποβρύχια ΠΑΣΟΚ κλπ. 

Για να αντιμετωπίσουμε τους Οθωμανούς έπρεπε να αγοράσουμε πλοία.
Τα χρήματα αυτά μας τα έδιναν οι
Rothschild υπό την προϋπόθεση την δουλειά για την κατασκευή των πλοίων
να την πάρει ο δικός τους υπάλληλος και συνεργός σε χρηματιστηριακές
απάτες,  ο Ναύαρχος Cochrane. 

Χωρίς να μπει στην Ελλάδα ΟΥΤΕ ΜΙΑ
ΧΡΥΣΗ ΛΙΡΑ, χωρίς να παραλάβουμε ΠΟΤΕ ούτε μία φρεγάτα από τις οκτώ που
πληρώσαμε κι εξοφλήσαμε,φορτωθήκαμε ένα τεράστιο εικονικό χρέος και τους
τόκους αυτού, που μπορεί να ξεπληρώναμε εν αγνοία μας για τα επόμενα
150 χρόνια. 

Τέτοιες κομπίνες, με θύματα εκατομμύρια
απλών ανθρώπων, αφήνουν τεράστια κέρδη, από τα οποία έχουν
εξασφαλισμένο μερίδιο οι Πολιτικοί για να υπογράφουν δήθεν ως εκπρόσωποί
μας και οι Δημοσιογράφοι, που δήθεν μας ενημερώνουν για ότι σημαντικό
πρέπει να γνωρίζουμε.
 
Εννοείται ότι ΟΥΤΕ οι πολιτικοί
εκπροσωπούν εμάς, ούτε οι δημοσιογράφοι μας λένε αυτά που πρέπει να
γνωρίζουμε, για να αποφύγουμε τις λανθασμένες αποφάσεις.

Μας παραπλανούν έντεχνα, μας κρύβουν τις
πιο σημαντικές λεπτομέρειες, ώστε βασιζόμενοι σε παραποιημένες κι
αποστειρωμένες «πληροφορίες» να πέσουμε στον λάκκο που μας άνοιξαν.

Οι Προδότες Δημοσιογράφοι καθοδηγούν την
κοινή γνώμη ώστε να εκλεγούν οι συνεργοί τους Προδότες Πολιτικοί. Οι
προδότες πολιτικοί κατόπιν φροντίζουν να παρέχουν μπόλικο κρατικό, ΔΙΚΟ
ΜΑΣ χρήμα στους προδότες δημοσιογράφους, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες
τους.

Έτσι εν καιρώ κρίσεως ουδείς αναρωτιέται
πώς ένα χρεοκοπημένο κανάλι όχι μόνο εξασφαλίζει νέα δάνεια εκατοντάδων
εκατομμυρίων, αλλά συνεχίζει να πληρώνει με τα δανεικά αυτά  μισθούς
100.000 ευρώ σε διάσημους παρουσιαστές.

10.000.000 άνθρωποι ματώνουν, πεινούν και
κρυώνουν για να ζουν σαν βασιλιάδες ένα τσούρμο εγκληματιών της
Πολιτικής και των ΜΜΕ, κάνοντας …«υψηλή πολιτική», με εξυπνακίστικα
tweet.
Φιλονόη, Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015 (Ἐμεῖς οἱ …«ἀριθμοί» εἴμαστε μόνον γιὰ νὰ πληρώνουμε!!!) 

Πέτρος Ἀραπάκης

Τόν βλέπετε αὐτόν τόν προδότη, μέ τά τσίγκινα στολίδια στό στῆθος καί τίς κορδελίτσες;
Εἶναι αὐτὸς ποὺ τὰ ἔκανε πλακάκια μὲ τοὺς
Ἀμερικανούς,μέσῳ μίας ἐμετικῆς, κρυφῆς διπλωματίας, γιὰ νὰ μὴν
ἐμπλακοῦμε, ὡς μητροπολιτικὴ Ἑλλάς, στὶς ἐπιχειρήσεις ἀποκρούσεως τῆς
εἰσβολῆς τῶν Τούρκων στὴν Κύπρο…

  • Εἶναι αὐτὸς ποὺ γύρισε τὰ ὑποβρύχια πίσω…
  • Εἶναι αὐτὸς ποὺ γύρισε τὸ Ο/Γ ῬΕΘΥΜΝΟ πίσω….
  • Εἶναι αὐτὸς ποὺ μὲ τὰ συνεταιράκια του, τὸν Μπονάνο καὶ τὸν Παπανικολάου, φρόντισαν νὰ μὴν ἀποτύχουν οἱ Τοῦρκοι…
  • Εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔδωσε τὸ πράσινο φῶς γιὰ γὴν ἔλευση Καραμανλῆ, συμφωνῶντας μὲ τὸν Ἀβέρωφ…

Κι ἐὰν νομίζετε ὅτι τὸ «κουσοῦρι» νὰ κάνῃ κρυφὲς συμφωνίες μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς φάνηκε τὸ 1974, κάνετε λάθος…

Ἔγινε καὶ πιὸ πρίν, ὅπως μοῦ θυμίζει ὁ φίλος μου καὶ ἐξαιρετικὸς ἱστορικὸς ἐρευνητής, Μᾶνος Χατζηδάκης….

Διαβᾶστε:

«Καὶ μία προδοσία τοῦ Ἀραπάκη, ποὺ προηγήθηκε τοῦ Κυπριακοῦ…
Ὡς γνωστὸν στὶς 22 Νοεμβρίου 1973 ὁ Παπαδόπουλος εἶπε στὶς ΗΠΑ «Ὄχι στὴν χρήση τῶν βάσεων» κατὰ τὸν πόλεμο τοῦ Γιὸμ Κιποῦρ»
Παρὰ τὸ ὑπερήφανο «ΟΧΙ»
Παπαδοπούλου-Μαρκεζίνη, οἱ Ἀμερικανοὶ βρῆκαν τὸν ἄνθρωπο «νὰ τοὺς κάνῃ
τὴν δουλειά». Ἐπρόκειτο γιά τόν Ἀρχηγό Ναυτικοῦ Πέτρο Ἀραπάκη!…
Ὁ Π. Ἀραπάκης εἶχε γίνει Ἀρχηγός Ναυτικοῦ,
ἀμέσως μετά τήν ἀπόπειρα ἀνταρσίας στὸ Ναυτικό. Ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος
δέν τοῦ εἶχε καμμία ἀπολύτως ἐμπιστοσύνη. Κι ἦταν ἀποφασισμένος νά τόν
ἀντικαταστήση πολὺ σύντομα. Στήν πρώτη συνάντησί του μέ τόν Σπ.
Μαρκεζίνη, ὁ Πρόεδρος τοῦ εἶπε ξεκάθαρα ὅτι ἀναγκάσθηκε νά τοποθετήση:
«… εἰς ἀνωτάτας θέσεις ὄχι πράγματι ἀξίους νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τήν νέαν
τους ἀποστολήν. Αὐτό θά ἦτο δυνατόν νά συνδεθῆ ἰδίως μέ τόν
προοριζόμενον διά τήν θέσιν τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Ναυτικοῦ!» («Ἀναμνήσεις
1972-1974» σελ. 164)
Καί δικαιώθηκε!
Διότι ὁ Π. Ἀραπάκης τόλμησε νὰ παρακάμψῃ
καὶ παρακούσῃ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καί τῆς
Κυβερνήσεως. Καὶ νὰ ὑπακούσῃ στὶς ἐπιταγὲς τῶν Ἀμερικανῶν!…
Ὁ ἴδιος μὲ περισσὸ θράσος ὁμολογεῖ:

«Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1973,
ἔλαβα μέρος στό Τρίτο Διεθνές Συμπόσιο Θαλάσσιας ἰσχύος (3rd
International Seapower Symposium, στό Νιούπορτ Ρόντ Ἄϊλαντ…

Στίς ἐργασίες ἔλαβε μέρος… καί ὁ CNO
(ἀρχηγός τοῦ Ναυτικοῦ τῶν ΗΠΑ) ναύαρχος Ζούμγουολτ, τόν ὁποῖο γνώριζα
ἀπό τίς ἐπισκέψεις του στὴν Ἑλλάδα καί τήν Ἰταλία. Ὁ Ζούμγουολτ
-ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς συζητήσεις ποὺ εἴχαμε, στά πλαίσια τοῦ προγράμματος-
ζήτησε ἰδιαιτέρως νά συζητήσουμε ἕνα σοβαρό θέμα. Ἦταν φανερό ὅτι
ἐπρόκειτο γιὰ τὴν χρησιμοποίησι τῆς βάσεως τῆς Σούδας ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ
Ναυτικό, τὸν 6ο Στόλο, μετὰ τὶς πρόσφατες δηλώσεις ἀπὸ ἑλληνικῆς
πλευρᾶς, περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Μᾶς διέθεσαν μίαν αἴθουσα γιά τήν συνάντηση
αὐτή, ὁ Ζούμγουολτ μέ τόν γραμματέα του κι ἐγώ μόνος μου. Μέ
διακατεῖχαν πολλές σκέψεις. Κυρίως μέ ἀπησχόλησε ἡ ἀπαγορευτική
ἀπόφασις, τήν ὁποία εἶχε λάβει ἡ ἑλληνική κυβέρνησις, χωρίς νά
συμβουλευτῇ ὁποιονδήποτε ἀρμόδιο, κυρίως τὸν ἀρχηγὸ τοῦ Ναυτικοῦ (sic)…
Τὸ γεγονὸς αὐτό μὲ εἶχε βάλει σέ σκέψεις πρωταρχικά, γιατὶ πίστευα ὅτι
ἔπρεπε οἱ ὑφιστάμενες συμφωνίες νὰ εἶναι σεβαστές, ὅτι ἀπαιτοῦμε κι
ἐμεῖς ἀπό τούς ἄλλους. Τό σοβαρότερο ὅμως ὅλων δέν εἶναι γνωστό, ὅτι
δηλαδή τό τεράστιο ἀμερικανικό ὁπλοστάσιο πού ἦταν ἀποθηκευμένο στήν
Σούδα, βρισκόταν στά χέρια τοῦ ἑλληνικοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ… Οἱ σκέψεις
αὐτές μέ ὤθησαν νά ἀναλάβω τήν εὐθύνη μιᾶς ἐνέργειας ἀντίθετης πρός τήν
ἀπόφαση τῆς κυβερνήσεως. Ὅταν ἄρχισε ἡ συζήτηση, ὁ Ζούμγουολτ μοῦ
παρουσίασε τίς ἀνησυχίες τῆς ἀμερικανικῆς κυβερνήσεως… Ἀναγκάστηκα τότε
νά τοῦ πῶ ὅτι ἀδίκως ἀνησυχοῦν… Τόν διαβεβαίωσα μάλιστα ὅτι μποροῦσε νά
ἐξακολουθήσῃ νά χρησιμοποιῇ τήν βάσον τῆς Σούδας, τήν ὁποία ἔπρεπε νά
ἐξοπλίσῃ ὅσο μποροῦσε περισσότερο, πρᾶγμα πού ἔγινε». («Τό τέλος τῆς
σιωπῆς» σελ. 93-95)

Ἡ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια Ἀραπάκη δὲν ἔχει προηγούμενο!
Ὁ Ἀρχηγός Ναυτικοῦ παράκουσε ρητὴ ἐντολὴ
τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος καί τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Χώρας. Προέβη σέ
«ἐνέργεια ἀντίθετη» πρὸς τὴν πολιτειακὴ καὶ πολιτικὴ ἡγεσία.
Ἦλθε σέὲ συναλλαγὴ μὲ ξένη δύναμιν,
ἐναντίον τῆς «ἀπαγορευτικῆς ἀποφάσεως» τῆς Χώρας του. Καί παρεχώρησε
χρῆσιν ἐθνικοῦ ἐδάφους, ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως!

Ἔτσι, ἐνῶ Γ. Παπαδόπουλος καί Σπ.
Μαρκεζίνης ἀπέρριψαν τό αἴτημα γιά χρῆσιν τῶν βάσεων, βρῆκαν ὡς «δούρειο
ἵππο» τόν Π. Ἀραπάκη γιά νά χρησιμοποιοῦν τήν Σούδα!…
Κατόπιν αὐτῶν, ἀναρωτιόταν ὁ Σπ. Μαρκεζίνης:

«Μετά τήν προσωρινή
διακοπή τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων στήν Μέση Ἀνατολή, περιῆλθε εἰς
γνῶσιν μου εὐχαριστήριο μήνυμα τοῦ Διοικητοῦ τῶν Ἀμεριακανικῶν Δυνάμεων.
Δέν ἐγνώριζα γιὰ ποιὸν λόγο οἱ Ἀμερικανοὶ εὐχαριστοῦσαν τήν Ἑλλάδα…»
(«Συγχρ. Πολ. Ἱστ. τῆς Ἑλλάδος» Τόμος Τρίτος σελ. 210)

Γιὰ νὰ λάβῃ τὴν θρασυτάτη ἀπάντησιν τοῦ Ἀραπάκη:

«Ἔτσι λύεται καὶ ἡ ἀπορία πού ἐκφράζει ὁ Μαρκεζίνης στὸ βιβλίο του…» (ὄ.π. σελ. 95)

Ὅτι δηλαδή εἶχε διαπράξει «ἐσχάτη – προδοσία» παρακούοντας ρητὲς ἐντολὲς Προέδρου καί Πρωθυπουργοῦ ὑπέρ ξένης δυνάμεως!…
Ὁ ρόλος τοῦ Π. Ἀραπάκη ἔγινε ἐμφανὴς λίγο ἀργότερα:
– Ὑπῆρξε συνεργός τῆς ἀνατροπῆς Παπαδοπούλου – Μαρκεζίνη στίς 25-11-1973.
– Ὑπῆρξε ὁ μόνος πού διετηρήθη ὡς Ἀρχηγός
Ναυτικοῦ ἀπὸ τὸ καθεστώς Δ. Ἰωαννίδη (ἐνῶ ὁ Γ. Παπαδόπουλος σκόπευε νὰ
τὸν ἀντικαταστήσῃ ἄμεσα).
– Ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς κυρίους συντελεστὲς τῆς
τραγωδίας τῆς Κύπρου καί τῆς «μεταπολιτεύσεως» τὸν Ἰούλιο 1974. Τά
ἀνωτέρω ἐξηγοῦν πλήρως καὶ τὴν τότε στάσιν του…”

ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ;;;;;;;;

Δημητριάδης Κωνσταντῖνος
Φιλονόη, Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014 (Πέτρος Αραπάκης) 

Εν κρυπτώ επιβλήθηκε προκαταβολικό bail in σε μετόχους και ομόλογα στις τράπεζες, αποφύγαμε τον εκβιασμό των καταθέσεων

Τελικώς bail in υπήρξε στην Ελλάδα με τον πιο ζημιογόνο, εξευτελιστικό και προσβλητικό τρόπο. 

Το πιο ακραίο bail in στην οικονομική ιστορία συντελέστηκε στις ελληνικές τράπεζες.
Μπορεί το υπουργείο Οικονομικών να αναφέρει ότι αποφεύχθηκε το bail in αλλά είναι το bail in είναι πραγματικότητα.

Ενώ
οι θεσμοί είπαν ότι bail in δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα πριν τον
Ιανουάριο του 2016 άρα οι τράπεζες πρέπει δήθεν να βιαστούν να
ανακεφαλαιοποιηθούν το αργότερο έως τις 11 Δεκεμβρίου γιατί αυτή ήταν η
τελική ημερομηνία.

Πίσω από την προπαγάνδα, πίσω από δήθεν
αναφορές περί συστημικής ευστάθειας συντελέστηκε προκαταβολικά bail in
σε μετόχους και ομολογιούχους.

Σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα ευρύτερο
σχέδιο εκβιασμού με επίκεντρο τις ελληνικές τράπεζες που οργανώθηκε από
τους θεσμούς με βασικό στόχο να συρθεί η Ελλάδα να αποδεχθεί όλα τα
προαπαιτούμενα, να προχωρήσει ταχύτατα η αξιολόγηση και γενικώς η Ελλάδα
να εναρμονιστεί πλήρως με τις επιταγές της ΕΕ.

Παρ΄ ότι η Ελλάδα
και με τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ δουλοπρεπώς δέχεται τα πάντα, το bail in δεν
αποφεύχθηκε τουναντίον εκ κρυπτώ επιβλήθηκε, ενεργοποιήθηκε στην Ελλάδα.

Το βασικό σχέδιο ήταν ότι με όχημα εκβιασμού τις τράπεζες και τον
κίνδυνο bail in στους καταθέτες η κυβέρνηση σύρθηκε και διασύρθηκε στις
διαπραγματεύσεις.

Σε κάθε περίπτωση ο εκβιασμός συνεχίζεται γιατί
μπορεί οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιήθηκαν και με ιδιωτικά κεφάλαια –
μόλις 5 δισεκ.  – αλλά ο ESM και οι θεσμοί μέσω των νέων μελών που θα
τοποθετήσουν στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών θα ελέγχουν την
οικονομία.
Ελληνική οικονομία ίσον τράπεζες, τις τράπεζες τις ελέγχουν ξένοι θεσμικοί αλλά ουσιαστικά τις ελέγχουν οι μηχανισμοί του ESM.

Ποια είναι τα δεδομένα;

Bail in σε μετόχους σημαίνει ότι μηδενίζονται οι μετοχικές αξίες.
Εθνική τιμή ΑΜΚ 0,02 ευρώ μηδενίστηκε η μετοχική αξία.
Alpha bank 0,04 ευρώ μηδενίστηκε η μετοχική αξία
Eurobank 0,01 ευρώ μηδενίστηκε η μετοχική αξία
Πειραιώς 0,003 ευρώ μηδενίστηκε η μετοχική αξία.

Ότι
δεν θα υπάρξει bail in στους μετόχους διαψεύστηκε παταγωδώς γιατί εκ
κρυπτώ χωρίς την επίσημη διαδικασία ενεργοποίησης του μηχανισμού bail in
τελικώς εφαρμόστηκε το bail in στους μετόχους.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στους ομολογιούχους.

Περίπου 2,7 δισεκ. ομόλογα τραπεζών ενεπλάκησαν στην διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης καθώς μετατράπηκαν σε μετοχές.

Κατά μια σύμπτωση το bail in στους ομολογιούχους αναφέρει ότι οι ομολογιακοί τίτλοι θα μετατραπούν σε μετοχές υποχρεωτικά.

Υπό τον φόβο του bail in λοιπόν οι ομολογιούχοι σύρθηκαν και αποδέχθηκαν την εθελοντική συμμετοχή.

Άρα ουσιαστικά bail in είχαμε και στα ομολογιακά των τραπεζών.
Η κυβέρνηση όπως και η Τρόικα είχαν ξεγράψει τους μετόχους και ομολογιούχους και η μάχη ουσιαστικά δόθηκε για τους καταθέτες.

Η
κυβέρνηση ήθελε με κάθε τρόπο να αποτρέψει το bail in των καταθετών
κάτω και πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ ενώ η Τρόικα χρησιμοποιούσε τις
καταθέσεις ως μέσο εκβιασμού προς την Ελλάδα να υπογράψει όλα τα μέτρα,
όπερ και εγένετο.

Ο εκβιασμός των καταθέσεων έπιασε η Τρόικα πέτυχε τον στόχο της και για την ώρα οι καταθέτες δεν θα εμπλακούν σε bail in.

Όμως ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η Τρόικα αποδεικνύεται επικίνδυνος.

Αν
λάθος υπολόγισαν το αρχικό σχέδιο των 25 δισεκ. κακώς αν όμως σκόπιμα
ανέφεραν τα 25 δισεκ. καθώς ήξεραν ότι θα χρειαστούν οι τράπεζες πολύ
λιγότερα τότε θα αποδείξουν ότι απλά εκβίασαν και εκφόβησαν την Ελλάδα
κατά τρόπο προσβλητικό και απαράδεκτο διακυβεύοντας την σταθερότητα του
τραπεζικού συστήματος.

Άρα στην Ελλάδα υπήρξε τελικώς bail in στις
μετοχές και στα ομολογιακά εξέλιξη απαράδεκτη καθώς οι τράπεζες είχαν
τις προϋποθέσεις έστω και ημιτελώς να ανακεφαλαιοποιηθούν.

Ότι
αποφασίστηκε να χάσει τα 40 δισεκ. το ΤΧΣ δηλαδή οι φορολογούμενοι
πολίτες και οι τράπεζες να μηδενίσουν ώστε να αγοράσουν με 5 δισεκ. οι
ξένοι περιουσία 345 δισεκ. μόνο προσβλητική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Η
κυβέρνηση βέβαια μπορεί να υποστηρίζει ότι διαφύλαξε τις καταθέσεις μα
οι καταθέσεις δεν ήταν διασφαλισμένες κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ;

Πόσοι είναι οι λογαριασμοί πάνω από 100 χιλ ευρώ όχι πάνω από 22 χιλιάδες.
Άρα εκ των πραγμάτων δόθηκε μια μάχη που εκ των πραγμάτων ήταν χαμένη.

Τελικώς bail in υπήρξε στην Ελλάδα με τον πιο ζημιογόνο, εξευτελιστικό και προσβλητικό τρόπο.

Όσον αφορά τις καταθέσεις, διασφαλίζονται μεν για τον ορατό μέλλον αρκεί να μην χρειαστούν οι τράπεζες νέα ανακεφαλαιοποίηση…
BankingNews, Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 201 5(Εν κρυπτώ επιβλήθηκε προκαταβολικό bail in σε μετόχους και ομόλογα στις τράπεζες, αποφύγαμε τον εκβιασμό των καταθέσεων)