Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια
ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του
Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι
Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος
Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο
μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι
σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του
Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για
να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι
περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί
κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες
λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει
μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα.
Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο
χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για
παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από
βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».


«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος
ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι
είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…»
, προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε»,
λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία
από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε
επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή
κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε
πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η
Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο
οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία
ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην
εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς,
απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία.
Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία
υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου
ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή
της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο
οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός
με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να
κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την
εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ
«κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και,
κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να
καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να
διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει
ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η
εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και
ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο»
.
Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη
πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας
συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν
όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία
όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη
περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο
του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν
αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και
καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές
δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα
και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά
επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά
από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους
μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του
αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του
Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή
πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του
πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές
αρθρώσεις

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε–
να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και
εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη
που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και,
κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού
ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά,
δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται
ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική
εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την
προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα
50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από
κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε
δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ)
. Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη
άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε
να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά
κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους,
συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς,
δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το
«Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις
ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών,
εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως,
κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το
οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει
τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους
δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο
μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των
μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι
καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη
δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς
και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι
να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ,
τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων
είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης
Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του
Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο
περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη
Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία
1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο
βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας
προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα
είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει
κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις
στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από
τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν
τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα
δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν
αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας,
τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και
κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε
τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν
ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού».
Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου.
Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους
όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την
αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και
πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να
αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν
κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του
«επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και
καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας
– και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα,
όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι
περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων
είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά
τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα
140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την
ανταγωνιστικότητά της
. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η
κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η
οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου
Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα
περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να
επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο
ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των
15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ
ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών
ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του
δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις
παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την
χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες
σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της
χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια
δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την
Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε
καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες
πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι
καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των
κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες
αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας
στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και
άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί
να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου
Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με
τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν
και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες
εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το
βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών
επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως
κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη
δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και
κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την
εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν
διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας
Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και
τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις
πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους
οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής
Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική
δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου
Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της
τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως
τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι
όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι
νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς
και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και
αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και
απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή
και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της
καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς,
συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους
επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει
σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη
ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους
τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των
συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες
φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν.
Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό,
σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα
εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα
ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση,
στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με
υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο
εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι
ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν
και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται
από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό
τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό
και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή,
πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία
πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές
του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος
κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

Παραπομπές:


[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης,
όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς.
Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός
Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το
1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο
http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Κουρδιστό Πορτοκάλι, Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012 (Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011)

Υπόμνημα Α. Παπανδρέου προς Κων/νο Καραμανλή, 5 Ιουλίου 1960


Αποκάλυψη: Η ομιλία ενός νεκρού που θα άλλαζε την ιστορία και ένας όρκος “τιμής” που κάλυψε την ιστορική ατιμία.

…σε μια σκηνή ακάθαρτη και οι πιο μικροί άνθρωποι μπορούν να παίξουν τους πιο μεγάλους ρόλους.

Αύγουστος 1995. Ο τότε Αρχηγός της ΕΥΠ, Ναύαρχος κ.
Βασιλικόπουλος, παραδίδει έναν φάκελλο στον Ανδρέα Παπανδρέου. Μέσα στον
φάκελλο υπήρχε ένας χάρτης.

“Πρόεδρε, Αμερικανικος δορυφόρος εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και υδρογονανθράκων στο Αιγαίο”.


Η σημείωση εκτείνετο από την Κάρπαθο εως την Γαύδο και
συμπεριλάμβανε μία “ασήμαντη” περιοχή όπου λίγο αργότερα έμελλε να γίνει
διάσημη: Τις βραχονησίδες “Ίμια”.”Προάγγελος γεγονότων, πρέπει να
οργανωθούμε” ήταν η αντίδραση του Ανδρέα. “Εάν εμείς το μαθαίνουμε τώρα,
οι Τούρκοι το γνωρίζουν εδώ και εβδομάδες” συμπλήρωσε.

Μέσα στον φάκελλο επίσης υπήρχαν έγγραφα που αφορούσαν τον τότε υπουργό βιομηχανίας, Κώστα Σημίτη.

Λίγες ημέρες μετά, στο πλαίσιο της 60ης Διεθνούς Έκθεσης της
Θεσσαλονίκης, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Εξωτερικών
Κάρολος Παπούλιας συναντώνται με τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι
Κόζιρεφ. Το θέμα της συνάντησης ήταν η κατασκευή του πετρελαιαγωγού
Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης (!!!). Ανακοινώθηκε ότι τα δυο μέρη έχουν
καταλήξει σε οριστική συμφωνία, όμως η έναρξη των έργων είναι θέμα των κατασκευαστικών εταιρειών.

Στην ομιλία του στην ΔΕΘ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει λόγο για
επερχόμενο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Αυτή η αναφορά πεφτει σαν
κεραυνός εν αιθρία αφού οι σχέσεις των δύο χωρών διένυαν μία από τις
ομαλότερες περιόδους της ιστορίας εκείνη την περίοδο.

Στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, ο Ανδρέας Παπανδρέου,
καρατομεί τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος υποβάλλει την παραίτηση του και από
το εκτελεστικό γραφείο στις 11 Σεπτεμβρίου.

Λίγους μήνες μετά, τη Δευτέρα 15Ιανουαρίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου συντάσσει την
επιστολή παραίτησης του μέσα στο Ωνάσειο όπου νοσηλευόταν, υπό καθεστών
πιέσεων, μεταξύ των οποίων και της επιμονής του γιού του, Γεωργίου τότε
υπουργού παιδείας.
Ενδεικτικά τα σχόλια κάποιων “ξένων”: “Μετά
την επανεκλογή του, το 1993, κατηγορείται πως αναγορεύθηκε σε
«πρωταθλητή της εθνικιστικής αδιαλλαξίας και της “υπεράσπισης του
ελληνισμού και της ορθοδοξίας”
!! Εθνικιστές Τάσο μου, εθνικιστές.

Αντικαταστάτης του εκλέχθηκε εσπευσμένα από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 18 Ιανουαρίου του 1996 ο …Κώστας Σημίτης!

Λίγες ημέρες μετά, σαν έτοιμοι από καιρό οι Τούρκοι ξεκινούν
το θερμό επεισόδιο στα Ίμια. Λες και γνώριζαν την έλευση του “δυναμικού”
Σημίτη, ώστε να ξεκινήσουν την ενέργεια που οδήγησε στην δημιουργία
γκρίζων ζωνών στην περιοχή που όπως είδαμε, οι “ευχαριστούμε την
κυβέρνηση τους” ΗΠΑ γνώριζαν για το κοίτασμα. Να γιατί δεν μιλούν για
ΑΟΖ στο Αιγαίο…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε την μάχη για τη ζωή, την οποία
κέρδισε προσωρινά στις 22 Μαρτίου του 1996. Οι γκρίζες ζώνες ήταν ήδη
γεγονός, ο ανεκδιήγητος Μπέρνς είχε δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζουν (οι
ΗΠΑ) Ελληνική κυριαρχία στα “Καρντάκ”.
Ο Γεράσιμος Αρσένης δηλώνει σιβυλλικά: ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα στείλει το μήνυμά του όταν έρθει η ώρα, αναφερόμενος στην πρόσφατη εθνική απώλεια.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ήταν αυτό που θα έκρινε την διαδοχή
στην ηγεσία του κόμματος. Εκεί ο λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου, θα ήταν
καταλυτικός για τις εξελίξεις. Είχαμε μπει στον Ιούνιο.
Στο τέλος του μήνα θα κρινόταν η τύχη του κόμματος και όπως δείχνουν τα σημερινά γεγονότα, ολόκληρης της χώρας.

Ο Ανδρέας έχει αποφασίσει να μιλήσει και να αποτρέψει αυτό
που εξύφαιναν οι “σύμμαχοι”. Κλίντον και Γερμανοί χέρι – χέρι από τότε,
όπως και τώρα. Καλεί τον Αντώνη Λιβάνη στο σπίτι του στην Εκάλη για να
γίνει το σκαρίφημα και να συγκεντρωθούν τα στοιχεία πάνω στα οποία θα
γινόταν η ομιλία που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας. Είναι 22 Ιουνίου
του 1996.

8 το απόγευμα,  ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει
ολοκληρώσει την ομιλία και ο Νίκος Αθανασάκης την έχει δακτυλογραφήσει
στον υπολογιστή του σπιτιού της Εκάλης, ο Λιβάνης έχει ήδη αποχωρήσει.
Στο σπίτι παρέμειναν ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρης όπου συνέφαγαν, τους οποίους ο Ανδρέας Παπανδρέου χαιρέτησε δια χειραψίας (!) όταν το δείπνο ολοκληρώθηκε.

Ήταν
μία πύρινη ομιλία. Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε από τα “Bullet
Points” του προσχεδίου. Μία ομιλία με τρανταχτές αποκαλύψεις, μία
κατάθεση ζωής που θα άλλαζε το πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου
ήταν για δεκαετίες και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μα κυρίως, ήταν μία ομιλία
για το μέλλον της χώρας και όσων το επιβουλεύοντο.
Φανταστείτε
έναν Ανδρέα υποβασταζόμενο στο συνέδριο να αποκάλυπτε σχέδιο εκποίησης
της χώρας κατονομάζοντας συνεργάτες εντός του κινήματος…

Εκεί λοιπόν, επενέβει η μοίρα που έπαιξε ένα τραγικό
παιχνίδι. 8 η ώρα το απόγευμα η ομιλία είναι έτοιμη. Ο Ανδρέας
Παπανδρέου κοιμόταν, ο Νίκος Αθανασάκης με τον Τηλέμαχο Χυτήρη
καθόντουσαν στην βεράντα της βίλας παρότι η ώρα ήταν περασμένη, προφανώς
μαγεμένοι από την όμορφη καλοκαιρινή νύχτα.

1 τα ξημερώματα, βγαίνει η νοσοκόμα που παρακολουθούσε τον
πρόεδρο και τους ανακοινώνει ότι υπήρχε πρόβλημα. Αμέσως καλούν τον
Κρεμαστινό που καταφτάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, όμως ήταν ήδη
αργά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν νεκρός.

Στο ιατρικό ανακοινωθέν που εξεδόθη αναφέρει : ” Περί ώραν 1,30 ο πρόεδρος Ανδρέας Παπανδρέου αιφνιδίως αισθάνθηκε δυσφορία και ανέπτυξε κοιλιακή ταχυκαρδία,
η οποία εντός δύο λεπτών εξελίχθηκε σε ηλεκτρομηχανικό διαχωρισμό.
Εγένετο παρατεταμένη προσπάθεια ανανήψεως. Η γενική εικόνα και τα
εργαστηριακά ευρήματα, είναι συμβατά με οξύισχαμικό επεισόδιο, το οποίο
τελικώς επέφερε και το θάνατο, στις 2,30 το πρωϊ Κυριακής 23 Ιουνίου
1996″.

Ο Νίκος Αθανασάκης, έτρεξε στον υπολογιστή για να περισώσει
όπως θεωρήθηκε αυτή την ιστορική ομιλία – ντοκουμέντο. Έκανε ένα
αντίγραφο και (προφανώς από λάθος λόγω της έντασης των γεγονότων) διέγραψε το αρχείο από τον σκληρό δίσκο.

Το συνέδριο έγινε στις 30 Ιουνίου όπου πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ
εξελέγει ο Κώστας Σημίτης. Η ομιλία αυτή, δεν διαβάστηκε ποτέ, παρ’ ότι
προοριζόταν για το συνέδριο.

Λίγους μήνες αργότερα, η χήρα του Ανδρέα, η Δήμητρα Λιάνη –
Παπανδρέου, αναζήτησε αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο. Προσπαθησε να
επικοινωνήσει με τον μέχρι πρότινος “ευνοούμενο” Νίκο Αθανασάκη, αλλά
δεν στάθηκε δυνατόν να τον βρει. Επικοινώνησε τότε με τον Τηλέμαχο
Χυτήρη. Του ζήτησε να της βρει την ομιλία.

Δύο
ημέρες μετά τον ξαναπήρε στο τηλέφωνο αφού δεν είχε ανταπόκριση. Ο
στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου της είπε τότε ότι δεν ήταν
δυνατόν να της δώσει την ομιλία, διότι αυτός και ο Νίκος Αθανασάκης
είχαν πάρει “όρκο τιμής” να μην την αποκαλύψουν ποτέ.

Έτσι λοιπον, η ιστορία σκέπασε με ένα πέπλο μυστηρίου αυτή
την ομιλία, την τελευταία πολιτική πράξη ενός μεγάλου ηγέτη. Μία ομιλία
που σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες, εάν την εκφωνούσε
υποβασταζόμενος ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο συνεδριο, θα έκανε τον
συμπαθή Σίμο Δανιηλίδη (που πρόσφατα επανήλθε στην επικαιρότητα) να μην
φασκελώνει απλώς τον Κώστα Σημίτη. Μία ομιλία που ακόμα και με απλή
ανάγνωση, θα άλλαζε την ροή της ιστορίας.

Έτσι λοιπόν, διαμορφώθηκε η νεώτερη Ελλάδα, αυτή που σήμερα
στέκεται απαξιωμένη, σαν στιμένη λεμονόκουπα στον Γερμανικό στίφτη με
Αμερικάνικες πινελιές. Οι Παπανδρεϊκοί ηττήθηκαν κατά κράτος και το
σύστημα Σημίτη επικράτησε με τις γνωστές συνέπειες.

Ο Αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, έμελλε να
επανενεργοποιηθεί από τον Κώστα Καραμανλή και να μπει στις καλένδες από
τον Γιώργο Παπανδρέου.

Τα ναυπηγεία που με εντολή Παπανδρέου το 1995 δεν εκποιήθηκαν
αλλά εδόθηκαν στην ΕΤΒΑ και τους εργαζομένους, έμελλε να
Γερμανοποιηθούν παράγοντας υποβρύχια που γέρνουν. Με λίγες κόκκινες
πινελιές από το αίμα του Περατικού.

Ο φλογερός αντιπαπανδρεϊκός Τάσος Μαντέλης, δεν διάβασε ποτέ
την επιστολή – κόλαφο σε βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου την οποία είχε
ετοιμάσει για να στηρίξει την εκλογή Σημίτη. Έβγαλε το άχτι του
υπογράφοντας συμφωνίες με την Siemens και πρωτοστατώντας στην
γκριζοποίηση του Αιγαίου μέσω της νέας δομής του ΝΑΤΟ.

Η νέα εποχή είχε φτάσει. Οι άνθρωποι του προέδρου παραγκωνίστηκαν μέχρις ενός. Όλοι;

Όχι. Οι δύο στενότεροι συνεργάτες του, ο Νίκος Αθανασάκης και
ο Τηλέμαχος Χυτήρης ήταν οι μόνοι που αξιοποιήθηκαν από το σύστημα
Σημίτη. Μαζί του και ο Πέτρος Λάμπρου, ο “ταμίας” του Ανδρέα. Ήταν οι
μόνοι που απέλαβαν “τιμές” από το νέο καθεστώς.

Τι οξύμωρο… Αυτοί με τον “όρκο τιμής” και αυτός με τα
αργύρια. Άλλωστε, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος
την “τιμή” του.

…όχι όμως και το τίμημα.
Ολυμπιάδα, Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011 (Αποκάλυψη: Η ομιλία ενός νεκρού που θα άλλαζε την ιστορία και ένας όρκος “τιμής” που κάλυψε την ιστορική ατιμία.) 

Όταν ο Μητσοτάκης προέβλεψε την χρεοκοπία (1998)

Ο αληθινός Ανδρέας Παπανδρέου

Ένα έγγραφο-ντοκουμέντο σχετικά με τη χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ από τον Ροκφέλερ, το 1974

Tο μεταπολιτευτικό σκηνικό στην Ελλάδα,
ούτε διαυγές είναι, ούτε εμπνέει εμπιστοσύνη. Ο παλαιός πολιτικός κόσμος
– με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – έσβησε, και ο καινούργιος που
εμφανίστηκε, δεν είχε καμμία σχέση με τους παλαιούς άρχοντες και
πατριώτες της πολιτικής ζωής. Διάφορα σκοτεινά κέντρα – εκτός και εντός
Ελλάδος – είχαν εργασθεί από μακρού χρόνου, ώστε να κυριαρχήσουν στο
προσκήνιο πρόσωπα και κόμματα πρόθυμα για συνεργασία με την “νέα τάξη
πραγμάτων”.

Η ιστορία τώρα, δεν καταγράφεται αμέσως με την πραγματικήν
της όψιν. Κάθε τόσο έρχονται στο φως ντοκουμέντα και παρασκήνια, που
δίνουν διαφορετική εικόνα των γεγονότων. Πρόσφατον παράδειγμα, τα όσα
απεκαλύφθησαν με το τελευταίον βιβλίον του Νικολάου Μακαρέζου, για τις
σχέσεις και τις διαβουλεύσεις μεταξύ Καραμανλή και του στρατιωτικού
καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Είναι βέβαιον, ότι εάν υπάρξει ενδελεχής
έρευνα προς διαφόρους πολιτικούς χώρους της μεταπολιτευτικής εποχής, θα
βρεθούμε προ εκπλήξεων. Δεν είναι τυχαία η απογοήτευσις και η απαξίωσις
του λαού προς τους σημερινούς πολιτικούς. 
Μόνο, που οι πολίτες δεν
σκέπτονται ή δεν έχουν την δυνατότητα να ερευνήσουν τα βαθύτερα αίτια.
Αυτό, κανονικά είναι καθήκον των ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς η πλειονότης των
κινείται μέσα στο “σύστημα” που άλλοι έχουν χαράξει και επομένως δεν
επιτελούν την αποστολήν των. Οι αμετανόητοι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, έχουν
μουδιάσει με την πολιτικήν του κυβερνώντος κόμματος. Από την
Μεταπολίτευσιν, εγοητεύθησαν από την άκρατον δημαγωγίαν αυτού του
πολιτικού φορέως, και συμπορεύθηκαν με τον λαϊκισμόν που καθιέρωσε.

Ο εθνικός μας ποιητής Δ. Σολωμός, είχε αναφερθεί στον λαόν, τον “πάντα
ευκολοπίστευτον και πάντα προδομένον”…
Υπήρξε προφητικός ο στίχος του.
Ποιός κάθισε να ερευνήσει ή έστω να προβληματιστεί, τι ακριβώς ήταν το
ΠΑΣΟΚ, από την στιγμήν της παρουσίας του στην πολιτική σκακιέρα; Ο
ιδρυτής του, ήλθεν από την Αμερικήν, σε σύντομον χρόνον, επέτυχε να
διαλύσει το κόμμα του πατέρα του, και υπήρξεν ο κυρίως υπεύθυνος για την
επέμβασιν του Στρατού. 
Επαρουσιάζετο, ως ο εκφραστής του
αντιαμερικανικού κινήματος στην Ελλάδα, υπερακοντίζοντας ακόμα και την
Αριστεράν, η οποία αφελώς- ως συνήθως- ενόμισεν ότι είχε βρει τον…
“άνθρωπόν της”, και κατέστη στην ουσία, όργανον των σχεδίων του Ανδρέα
Παπανδρέου. Μετά την επέμβασιν του Στρατού, οι πολιτικοί συνελήφθησαν. 
Η
Αμερικανική κυβέρνησις – δια της εδώ πρεσβείας – για τον μόνον που
ενδιαφέρθηκε, ήταν ο ηγέτης του… “αντιαμερικανικού κινήματος”! Ο
πρεσβευτής Τάλμποτ, ηξίωσε από το στρατιωτικόν καθεστώς, να μην θιγεί ο
Ανδρέας Παπανδρέου, και να του δοθεί διαβατήριον, προκειμένου να φύγει
στο εξωτερικόν. Κι’ αυτό ακριβώς έγινε! Μετά την Μεταπολίτευσιν, ο
κυνηγημένος και εξόριστος Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρύει κόμμα. Αλλά για την
δημιουργία πολιτικού φορέως, απαιτούνται τεράστια έξοδα, τα οποία δεν
συγκεντρώνονται – φυσικά – με εράνους. 
Που βρέθηκαν λοιπόν, όλα αυτά τα
χρήματα;

Ο
συγγραφέας ιστορικών έργων Κων. Μπαρμπής, στο βιβλίον του “Η Ελλάδα
ξανασταυρώνεται” (εκδόσεις Νέα Θέσις)
δημοσιεύει φωτοτυπίαν επισήμου
εγγράφου του “Αμερικανικού Γραφείου Στρατιωτικής Συνεργασίας”, και με
στοιχεία αναγνωρίσεως “Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29″ ο Ανδρέας
Παπανδρέου έχει θέσει φαρδιά – πλατιά την υπογραφήν του σε “οδηγίες” που
δίδονται απ’ εκείνους που θα τον χρηματοδοτούσαν με απίστευτη
γενναιοδωρία, και… εναντίον των οποίων υποτίθεται ότι θα στρεφόταν… 
Το
έγγραφο αυτό υπέγραψε τον Αύγουστον του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, και
εφόσον απεδέχθη τις “οδηγίες”, προεβλέπετο καταβολή από την Τσέϊς
Μανχάταν Μπανκ ( των Ροκφέλερ ) ποσού 100.000.000 δολλαρίων για την
ίδρυση νέου κόμματος!
 
Οι Αμερικανοί χρηματοδότες του… “σοσιαλιστικού”
κινήματος στην Ελλάδα, καθόριζαν σαφώς στον αρχηγό του, τι κινήσεις
μπορούσε να κάνει, τι στάση θα τηρούσε επί συγκεκριμένων θεμάτων, και τι
περιθώριο ελιγμών διέθετε. Από τους “κανόνες” που υπέγραφε ο Ανδρέας,
επιτρέποντο μόνον “φραστικές παρεκκλίσεις”. Χαρακτηριστική είναι η
παράγραφος που αναφέρει, ότι: “Προς ικανοποίησιν των ριζοσπαστών
(αριστερών) ψηφοφόρων, θα επιτραπεί αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας
μεταξύ Ελλάδος – ΗΠΑ. Κι’ ακόμη, “επιτρέπονται φραστικές ‘’ συγκρούσεις
‘’ με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως (ανοιχτός) πόλεμος…”! Φυσικά, οι
Αμερικανοί ενδιαφέρονταν και για την καταπολέμηση του Κομμουνισμού. 
Ετόνιζαν στον αρχηγό του “σοσιαλιστικού” κινήματος, ότι επεβάλλετο
“ελαχιστοποίησης της δυνάμεως του ΚΚΕ.
 
Η μείωσις αυτή όμως, δεν θα
πρέπει να υπερβεί το όριον που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της
K.G.B.”! 
Έδινε επίσης εντολή η αμερικανική υπηρεσία, τονίζοντας ότι: “Η
κυβέρνησις Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα της Κύπρου, με αντίδωρον
την μη ύπαρξιν προβλημάτων με την Τουρκίαν…”. Αυτές και άλλες εντολές
έδιναν οι Αμερικάνοι στον αρχηγόν του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να φτιάξει
ισχυρόν “σοσιαλιστικό” κόμμα, με δολλάρια των Ροκφέλερ. Αυτά τα έχει
δημοσιεύσει ο κ. Μπαρμπής στο βιβλίο του, μαζί με φωτοτυπία του
δεσμευτικού εγγράφου, και ποτέ δεν διαψεύστηκαν.

Συνάγεται λοιπόν, λογικώς, το συμπέρασμα, ότι ο υιός του Ανδρέα και
σημερινός πρωθυπουργός, λειτουργεί κάτω από τους ίδιους δεσμευτικούς
κανόνες. Κι’ αυτό, λέει πολλά. Ίσως η Αμερικανίδα μητέρα του
πρωθυπουργού, η Μάργκαρετ Τσαντ, γνωρίζει περισσότερα. Εμείς
προτείνουμε για τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, ένα νέον σύνθημα: 
”Ροκφέλερ ζεις,
εσύ μας οδηγείς…”!
Γεώργιος Α. Λεονταρίτης

Tι λέει το κείμενο:

1. Απομάκρυνση από τις επιλεγμένες θέσεις
θα αποφασίζονται μόνο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. από την Πλευρά του
Ανδρέα Παπανδρέου επιτρέπονται μόνο φραστικές παρεκκλίσεις.
2. Προς ικανοποίηση των Ριζοσπαστών
(αριστερών) ψηφοφόρων θα επιτραπεί η αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας
μεταξύ Ελλάδος Και ΗΠΑ
3. Ελαχιστοποίηση της δύναμης του
κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος. Η μείωση αυτή δεν θα πρέπει να υπερβεί
το όριο που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της KGB.
4. Επιτρέπονται φραστικές “συγκρούσεις” με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως ανοικτός πόλεμος.
5. Ο σύνδεσμος μεταξύ ΗΠΑ και Ελληνικής κυβέρνησης θα αναλάβει να καθησυχάζει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ.
6. (Έχει διαγραφεί με μαρκαδόρο)
7. Αν και όταν το επιθυμεί η ομάδα(?) τα
πυρηνικά όπλα που βρίσκονται εναποθηκευμένα  στην Ελλάδα θα
αντικατασταθούν ή ανταλλαχθούν με νέα.
9. Όταν η CIA και DIA χρειάζονται όπλα
για συγκαλυμμένες επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό, η κυβέρνηση του
Παπανδρέου θα προβαίνει σε πωλήσεις και μεταφορές όπλων με τις τιμές που
θα ισχύουν τότε. Θα ειδοποιείται σχετικά από την υπηρεσία Διοικητικής
Μέριμνας (των ενόπλων δυνάμεων) των ΗΠΑ
10. Η Κυβέρνηση Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα Κύπρου με αντίδωρο την μη ύπαρξη προβλημάτων με την Τουρκία.
14. Η ανοχή απέναντι στην τρομοκρατία (το υπόλοιπο σβησμένο με μαρκαδόρο)
15. Το οικονομικό θέμα θα ρυθμιστεί από
τον Brian Crosier. Οι εταιρείες που υποστηρίζουν το κίνημα Παπανδρέου
στην Ελλάδα, θα καταθέσουν 100.000.000 δολλάρια για την δημιουργία του
νέου κόμματος. (έχουν διαγράψει 3 λέξεις) ARAMKO (επίσης διαγραφή 2
λέξεων με μαρκαδόρο) της Wall Street είναι (διαγραφή 1 λέξης). Οι
τράπεζες: Chase Manhattan Bank (διαγραφή 4 λέξεων)
Υπογραφή
Ανδρέας Γ. Παπανδρέου
Σχόλιο knossopolis: 

Παρατηρήστε ότι στο
έγγραφο αναφέρεται πολλές φορές η έκφραση “η κυβέρνηση του Παπανδρέου”,
επίσης ότι το έγγραφο είναι του 1974, δηλαδή 7 χρόνια πριν
γίνει ο Παπανδρέου πρωθυπουργός. 

Aναρωτιέμαι λοιπόν αν τους το είπε
κάποιο Μέντιουμ ότι σίγουρα θα γίνει κυβέρνηση ο Παπανδρέου προβλέποντας
το “7 χρόνια μετά” ή συμβαίνει κάτι άλλο…
βιβλίο:      ”Η Ελλάδα ξανασταυρώνεται”
συγγραφέας:  Κων. Μπαρμπης
εκδόσεις:    Νέα Θέσις