Από πότε άλλαξε η επίσημη θρησκεία της Ελλάδας;

Στο Βήμα της Κυριακής (04-01-2016) μαζί με τις υπόλοιπες προσφορές υπήρχε και ένα βιβλίο με τις Σημαίες του Κόσμου.

Ανάμεσα
στις υπόλοιπες σημαίες φυσικά είχε και την Ελληνική. Προς μεγάλη
έκπληξη όμως στο σημείο που αναφέρεται στη θρησκεία της χώρας μας γράφει
Ορθόδοξοι και Μωαμεθανοί.

Χωρίς να θέλω να
προσβάλλω κανέναν πιστό αναρωτιέμαι από πότε άλλαξε η επίσημη θρησκεία
της χώρας μας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας η επίσημη θρησκεία
είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού (άρθρο 3
παράγραφος 1 όπου αναφέρονται οι σχέσεις Εκκλησίας Πολιτείας).

Έχει
αλλάξει κάτι και δεν το γνωρίζουμε; Η ερώτηση επαναλαμβάνω γίνεται με
σεβασμό προς όλες τις θρησκείες παρά το γεγονός ότι νιώθω πως η
συγκεκριμένη αναφορά από την έκδοση έγινε με περίεργο σκοπό.
Επίσης, δεύτερο ερώτημα: Γιατί αναφέρθηκαν οι μωαμεθανοί και όχι οι καθολικοί, οι εβραίοι ή οι δωδεκαθειστές για παράδειγμα.

Με εκτίμηση
Γιώτα Χουλιάρα
Δημοσιογράφος
Geopolitics, Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016 (Από πότε άλλαξε η επίσημη θρησκεία της Ελλάδας;) 

ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ Α” ΔΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 1η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΗ ΜΟΛΙΣ 1.293,07 ΕΥΡΩ !!!

Ο ας πούμε πρωθυπουργός, πριν ούτε ένα μήνα, οριόταν στη Βουλή των
Ανθελλήνων, ότι δεν θα γίνει καμία κατάσχεση σε ανθρώπους που δεν
μπορούν να πληρώσουν εξαιτίας της κρίσης. Ότι δεν θα γινόταν ΚΑΜΙΑ κατάσχεση σε πρώτη κατοικία για χρέη κάτω από 5.000€.

Γελάστε κόσμε γιατί πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις ήρθε κατασχετήριο πρώτης
κατοικίας σε φίλη των κατοχικών Νέων. Προσέξτε όχι ειδοποίηση
κατάσχεσης, αλλά ΕΝΤΟΛΗ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ και μάλιστα για την
γελοία οφειλή των 1300 ευρώ.

Το καλύτερο τα κουμάσια υπάλληλοι όπως θα δείτε στην έκθεση που
συνέταξαν αποτίμησαν χωρίς κανένα αντικειμενικό μέσο, την αξία του
σπιτιού 90 τμ, σε μόλις 30.000 κατά την «ελεύθερη κρίση» όπως λέει και
το κατασχετήριο.

Η γυναίκα αυτή ΠΟΤΕ δεν κλήθηκε στην εφορία για εξηγήσεις.

Η γυναίκα αυτή ΠΟΤΕ δεν κλήθηκε σε ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ, ούτε σε κανένα άλλο
δικαστήριο να υπερασπισθεί στον εαυτό της και την περιουσία της.

Λαμόγια ελάτε να κάνετε τις κατασχέσεις! Ελάτε ρε και οι ψυχές που θα πάρετε θα είναι πολλές, πάρα πολλές.

ΥΓ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΝΕΩΝ: Ήδη την φίλη αναγνώστρια η οποία είναι φυσικά
απεγνωσμένη την έχουμε κατευθύνει σε οργανώσεις προκειμένου να την
βοηθήσουν. Όμως πρέπει όλοι να είμαστε πλεον σε ΠΟΛΕΜΙΚΗ ετοιμότητα.

Η΄αυτοί ή εμείς !  ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ!!!

Ή   είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και θα υπερασπισθούμε ΈΛΛΗΝΕΣ ή να
αυτομολήσουμε τώρα στην Τουρκία!!! Αυτοί κρατάνε τουλάχιστον τα
παντελόνια ψηλά. 


Παράδραση, Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015 (ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ Α” ΔΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 1η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΗ ΜΟΛΙΣ 1.293,07 ΕΥΡΩ !!!)

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια
ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του
Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι
Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος
Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο
μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι
σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του
Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για
να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι
περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί
κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες
λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει
μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα.
Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο
χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για
παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από
βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».


«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος
ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι
είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…»
, προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε»,
λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία
από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε
επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή
κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε
πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η
Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο
οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία
ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην
εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς,
απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία.
Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία
υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου
ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή
της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο
οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός
με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να
κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την
εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ
«κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και,
κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να
καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να
διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει
ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η
εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και
ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο»
.
Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη
πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας
συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν
όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία
όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη
περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο
του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν
αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και
καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές
δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα
και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά
επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά
από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους
μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του
αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του
Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή
πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του
πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές
αρθρώσεις

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε–
να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και
εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη
που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και,
κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού
ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά,
δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται
ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική
εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την
προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα
50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από
κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε
δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ)
. Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη
άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε
να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά
κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους,
συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς,
δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το
«Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις
ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών,
εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως,
κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το
οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει
τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους
δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο
μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των
μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι
καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη
δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς
και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι
να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ,
τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων
είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης
Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του
Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο
περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη
Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία
1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο
βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας
προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα
είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει
κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις
στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από
τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν
τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα
δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν
αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας,
τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και
κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε
τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν
ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού».
Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου.
Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους
όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την
αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και
πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να
αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν
κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του
«επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και
καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας
– και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα,
όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι
περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων
είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά
τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα
140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την
ανταγωνιστικότητά της
. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η
κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η
οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου
Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα
περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να
επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο
ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των
15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ
ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών
ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του
δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις
παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την
χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες
σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της
χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια
δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την
Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε
καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες
πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι
καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των
κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες
αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας
στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και
άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί
να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου
Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με
τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν
και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες
εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το
βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών
επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως
κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη
δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και
κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την
εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν
διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας
Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και
τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις
πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους
οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής
Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική
δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου
Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της
τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως
τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι
όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι
νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς
και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και
αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και
απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή
και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της
καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς,
συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους
επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει
σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη
ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους
τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των
συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες
φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν.
Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό,
σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα
εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα
ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση,
στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με
υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο
εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι
ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν
και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται
από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό
τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό
και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή,
πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία
πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές
του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος
κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

Παραπομπές:


[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης,
όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς.
Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός
Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το
1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο
http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Κουρδιστό Πορτοκάλι, Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012 (Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011)

ΠΙΝΑΚΑΣ Παγκόσμιο φαινόμενο! Έχουμε λιγότερους νοσηλευτές και από ιατρούς. Μόνο 3.9 νοσηλευτές ανα 1000 κατοίκους, αλλά 70% παραπάνω αστυνομικούς.απο μ.ο ΕΕ.

Σύμφωνα
με πίνακα που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο των εργαζομένων στο Σισμανόγλειο, η
Ελλάδα έχει λιγότερους νοσηλευτές και απο ιατρούς, κάτι που σύμφωνα με τον πίνακα
από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα του
κόσμου.

Με
βάση τον Πίνακα, η
Ελλάδα έχει 3.9 νοσηλευτές για 1000 άτομα, ενώ ενδεικτικά η Γαλλία 7.24,
Γερμανία 9.72, Εσθονία 8.5, Ιρλανδία 15.2, Ιταλία 5.44, Λθουανία 7.6, Πολωνία
4.9, Ολλανδία 13.73, Νορβηγία 14,84.
Με
τον δείκτη 3.9/1000 άτομα, είμαστε ουσιαστικά στην ίδια κατάταξη, με χώρες τις ΕΕ,
όπως Βουλγαρία 3.75, Κύπρος 3.76, Ρουμανία 3.89.
Δεν είναι μόνο ότι έχουμε ελάχιστους νοσηλευτές, αλλά και
αυτοί έχουν δεχθεί περικοπές γύρω στο 40% των αποδοχών τους και με εξαντλητικά
ωράρια.
Ουσιαστικά εργάζονται με απάνθρωπες αλλεπάλληλες βάρδιες:
Απογευματινή 3μ.μ.-11μ.μ, Πρωινή 7π.μ.-3μ.μ., Νυχτερινή 11μ.μ.-7π.μ.. Και φυσικά
χωρίς το νομικά κατοχυρωμένο 12ωρο ανάπαυσης

Τον Φεβρουάριο 2013, το Δίκτυο FRANCE 24 είχε μεταδώσει ένα εκτεταμένο
ρεπορτάζ από τα ελληνικά νοσοκομεία, κάνοντας λόγο για διαλυμένο Σύστημα Υγείας, για τις φαρμακευτικές & για γιατρούς και νοσηλευτές που αγωνίζονται.

 

70% περισσότεροι
αστυνομικοί από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Βέβαια το Κράτος έχει ρίξει ο βάρος αλλού.
Στην Ελλάδα έχουμε τούς περισσότερους αστυνομικούς σε
αναλογία πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συγκεκριμένα έχουμε 5 αστυνομικούς ανά
1000 κατοίκους με τον  μ.ο. στην ΕΕ να
κυμαίνεται στο 2,9.
Ουσιαστικά μιλάμε για 70% επάνω, με στοιχεία 2010, πριν
προσληφθούν δηλαδή και οι νεοι Δελτα-Δίας!
Το θέμα το έθιξαν οι ίδιοι οι αστυνομικοί καθώς είναι πανευρωπαϊκό
ρεκόρ το ένας αστυνομικός ανά 200 πολίτες
 

 
Τέλος για να μην βγει κανένα νεοφιλελεύθερο παπαγαλάκι και διαβάσει
τον Πίνακα κατά το δοκούν, αναρτούμε και ένα άρθρο του Σπυρίδωνα Πολίτη Ειδικού Παθολόγου-Διαβητολόγου στο iatropedia σχετικά με το αν έχουμε πολλούς ή λίγους ιατρούς στην Ελλάδα.
Πάντως νοσηλευτές δεν έχουμε ούτε για δείγμα!

Lefteria, Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013 (ΠΙΝΑΚΑΣ Παγκόσμιο φαινόμενο! Έχουμε λιγότερους νοσηλευτές και από ιατρούς. Μόνο 3.9 νοσηλευτές ανα 1000 κατοίκους, αλλά 70% παραπάνω αστυνομικούς.απο μ.ο ΕΕ.) 

Στουρνάρας ο τιτανοτεράστιος…καμαρώστε τον!

Υπάρχει μια τεράστια «επιτυχία» του Ι. Στουρνάρα που δεν προβλήθηκε όσο της άξιζε, ούτε όταν πραγματοποιήθηκε, ούτε και σήμερα.

Η επιτυχία αυτή αφορά την περίοδο που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Εμπορική Τράπεζα (2000-2004). Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε το μερίδιό της στην Ιονική Τράπεζα (αγοράστρια η Alpha Bank) έναντι του ποσού των 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά.την αντίθεση των διεθνών συμβούλων (που είχε η ίδια προσλάβει) και πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών και τη δημιουργία μιας τράπεζας ισοδύναμης της Εθνικής. Η τότε διοίκηση της Εμπορικής είχε ετοιμάσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο που θα χρηματοδοτείτο από το τίμημα πώλησης της Ιονικής και θα ισχυροποιούσε σημαντικά την τράπεζα.

Όμως ο Ι. Στουρνάρας είχε άλλα σχέδια. Όπως προκύπτει από τους ισολογισμούς των χρήσεων 2000 και 2001, τα κεφάλαια της τράπεζας που είχαν επενδυθεί σε μετοχές εισηγμένων εταιριών στο ΧΑ αυξήθηκαν από 109,2 δισ. δρχ. (320,6 εκατ. ευρώ) το 1999 σε 195,2 δισ. δρχ. (572,8 εκατ. ευρώ) το 2000 και σε 200,4 δισ. δρχ. (588,1 εκατ. ευρώ) το 2001. Είναι, άραγε, «σύμπτωση» ότι το 2000 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε, οριακά, τις εκλογές με κύριο επιχείρημα την άνοδο του Χρηματιστηρίου; Η ζημιά θα αποκαλυφθεί το 2002 με τη ψήφιση του Ν. 2992/2002 που έδωσε τη δυνατότητα στις εισηγμένες να αποτιμούν τα χαρτοφυλάκιά τους στις τρέχουσες τιμές αγοράς και όχι, όπως γινόταν μέχρι τότε, στις τιμές κτήσης. Στον ισολογισμό της χρήσης 2002, η αποτίμηση των μετοχών έχει καταρρεύσει σε 216,4 εκατ. ευρώ (73,7 δισ. δρχ.), δηλαδή μειώθηκε κατά 63%. Όπως αναφέρουν στις παρατηρήσεις τους οι ορκωτοί ελεγκτές της τράπεζας, «ποσό 542,40 εκατ. ευρώ μεταφέρθηκαν απ’ ευθείας σε μείωση του λογ/σμού «Ειδ. Αφορολ. Αποθ.

Από Χρεόγραφα» που περιλαμβάνεται στο λογαριασμό Ιδίων Κεφαλαίων «Αποθεματικά». Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας από 2 δισ. ευρώ το 2001 σε 1,3 δισ. ευρώ το 2002. Ατυχείς επιχειρηματικές κινήσεις; Όχι ακριβώς. Κατά την ίδια χρήση η διοίκηση Στουρνάρα θα επιλέξει να μην αναπροσαρμόσει την αξία των ιδιόκτητων παγίων της τράπεζας (Ν. 3091/2002) ώστε να μετριάσει τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων. Τα μειωμένα ίδια κεφάλαια της τράπεζας θα «διευκολύνουν» την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς Γ. Προβόπουλος).

Η κατασπατάληση της δημόσιας περιουσίας, η διευκόλυνση εξαγοράς της Εμπορικής τράπεζας από το ξένο κεφάλαιο ή η εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων αποτέλεσαν τα κριτήρια για την ανάληψη της θέσης του υπουργού Οικονομίας από τον Ι. Στουρνάρα;
Λόγιος Ερμής, Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013 (Στουρνάρας ο τιτανοτεράστιος…καμαρώστε τον!)

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..

Στο «Report on Public finances in EMU European Economy 4|2013 Economic and Financial Affairs 2013», ανάμεσα σε άλλα γίνεται και μια αναλυτική παρουσίαση στο Part IV των δαπανών του συστήματος υγείας στις χώρες της Ε.Ε

Τα στοιχεία αυτά συνοψίζονται σε πίνακες όπως αυτός της σελίδας 153 (Table IV.2.1: Past trends in total and public expenditure on health in EU Member States 1980-2012)

Στον εν λόγω πίνακα απεικονίζονται οι δαπάνες δημόσιας και ιδιωτικής υγείας ως ποσοστό επι της % του ΑΕΠ οων των χωρων από το 1980 ως σήμερα..
«Total (public and private) expenditure on health as % of GDP καθώς και Public expenditure on health as % of GDP»

Aπό τα στοιχεία του εν λόγω πίνακα προκύπτει ότι η χώρα μας με δαπάνες δημόσιας υγείας μόλις 5.9 % του ΑΕΠ το 2011, είναι από τις λιγότερο «ακριβές-δαπανηρές» στον χώρο της υγείας….

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος δαπανών υγείας ειναι 7,8 και 7,9 % του ΑΕΠ στην Ε.Ε των 27 και 12 αντίστοιχα…

Δείτε στον πίνακα που ακολουθεί την πρόβλεψη για το 2060, με διάφορα σενάρια περικοπών κοινά για όλες τις χώρες, για την κατάσταση των δαπανών στον χώρο υγείας..

Θα διαπιστώσετε και εδώ ότι η χώρα μας θα εξακολουθεί να είναι απ τις χώρες με το οικονομικότερο σύστημα υγείας..

Αυτό λοιπόν, πάντα με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε, το σύστημα υγείας με τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες, που σίγουρα χρήζει αναδιοργανωσης και μεταρρυθμίσεων ειδικά στις φαρμακευτικές δαπάνες, αντί να το συντηρήσουν το απαξιώνουν και ετοιμάζονται μεθοδευμένα να το διαλύσουν και να το ξεπουλήσουν…

Τυχάιο…;;
Έχω μάτια και βλέπω, Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013 (ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..)

Δεύτερο «κούρεμα» αποθεματικών για τα ασφαλιστικά ταμεία

Σε καταλήστευση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων οδηγεί η δεύτερη εν σειρά σκανδαλώδης απόφαση, μετά την υποχρεωτική συμμετοχή τους στο κούρεμα των ομολόγων ως ιδιωτικός τομέας, να τους απαγορευτεί η συμμετοχή τους στην αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας μέσω του αποκλεισμού τους από τη δυνατότητα να αποκτήσουν παραστατικούς τίτλους του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (warrants).

Η απαγόρευση αυτή, που επιβλήθηκε επειδή αυτή τη φορά τα ασφαλιστικά ταμεία χαρακτηρίζονται ως δημόσιοι φορείς και η συμμετοχή τους θα θεωρούνταν άμεση κρατική ενίσχυση προς την Εθνική, ισοδυναμεί ουσιαστικά με καθολική απώλεια κάθε δυνατότητας των Ταμείων να ανακτήσουν στο μέλλον έστω και μέρος των αποθεματικών που είχαν επενδύσει σε μετοχές της Εθνικής Τράπεζας, η οποία παραδοσιακά αποτελούσε τον βασικό επενδυτικό πυλώνα της χρηματιστηριακής περιουσίας τους με αποτέλεσμα η συμμετοχή τους μέχρι πρόσφατα να ξεπερνά το 15%. Η συμμετοχή αυτή πλέον εκμηδενίζεται και οδηγεί σε νέες απώλειες τα Ταμεία, τα οποία έχασαν πάνω από το 50% των αποθεματικών τους μετά το PSI+.

Ολες τις προηγούμενες ημέρες τα ασφαλιστικά ταμεία αναγκάστηκαν να ρευστοποιήσουν εκατομμύρια δικαιώματα συμμετοχής στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής (κάθε δικαίωμα αντιστοιχεί σε 2,2 νέες μετοχές στα 4,29 ευρώ και παράλληλα υπάρχουν 2,2 warrants τα οποία αντιστοιχούν σε 7,33 έως 9 νέες μετοχές), με αποτέλεσμα η τιμή των δικαιωμάτων να εξαϋλωθεί δίνοντας τη δυνατότητα σε όσους επενδυτές ήξεραν τι θα συμβεί να αγοράσουν φτηνά.

Χθες η Εθνική Τράπεζα έσπευσε να ανακοινώσει επίσημα «ότι τα ασφαλιστικά ταμεία και γενικότερα οι φορείς γενικής κυβέρνησης δεν θα λάβουν warrants από την αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής καθώς δεν εμπίπτουν στην έννοια του ιδιωτικού τομέα», προσθέτοντας ότι «διορθώθηκε» και η σχετική πράξη του υπουργικού συμβουλίου (8/2012) η οποία αντικαταστάθηκε με νέα (6/2013).
Εφημερίδα των συντακτών, Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013 (Δεύτερο «κούρεμα» αποθεματικών για τα ασφαλιστικά ταμεία) 

Μάρτιν Σουλτς: «Η ΕΕ είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση»

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο γερμανός
σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς, σε συνέντευξή του που δημοσιεύει σήμερα η
βελγική εφημερίδα L’ Echo, εκτιμάει ότι:

«Οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ πηγαίνουν υπερβολικά μακριά στην πολιτική της λιτότητας».


«Όσον αφορά το εθνικό επίπεδο, έχουμε δεσμευτεί σε μια υπερβολική
πολιτική λιτότητας. Το επιχείρημα ότι με τη μείωση των δημοσίων
προϋπολογισμών επανέρχεται η εμπιστοσύνη των επενδυτών είναι προφανώς
λανθασμένη», δηλώνει τη στιγμή που οργιάζει η συζήτηση ανάμεσα στη
λιτότητα και την ανάκαμψη μεσούσης της ύφεσης και μεγάλης ανεργίας στην
Ευρώπη.


Για τον Σουλτς, «καμιά εθνική οικονομία δεν ανορθώνεται χωρίς οικονομική ανάκαμψη με στρατηγικούς επενδυτές».

Όσον αφορά τη θέση της καγκελαρίου Μέρκελ, που υποστηρίζει την
αυστηρή δημοσιονομική λιτότητα, την οποία οι Γάλλοι σοσιαλιστές
κατηγορούν για εγωιστική αδιαλλαξία, ο Σουλτς είπε ότι

«δεν μπορεί να
κατηγορήσει την Άγγελα Μέρκελ ότι αποφασίζει μόνη, ενώ υπάρχουν 26 ακόμη
ηγέτες γύρω από το τραπέζι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και ότι η Γερμανία
δεν έχει παρά μια ψήφο».


«Ο μόνος που αντικρούει αυτή την προσέγγιση είναι ο Φρανσουά Ολάντ, ο
οποίος ζήτησε ένα πακέτο ανάπτυξης. Αλλά πού έμειναν τα μέτρα αυτά; Θα
το επαναλάβω, στις 22 Μαΐου, ξανά, στους ευρωπαίους ηγέτες στην προσεχή
σύνοδο κορυφής», 

υπόσχεται ο Σουλτς.

Όσον αφορά το ευρωπαϊκό σχέδιο στο σύνολό του ενόψει των ευρωεκλογών
του 2014, ο Σουλτς λέει ότι «καταλαβαίνει τον κόσμο που είναι
απογοητευμένος»
και θεωρεί ότι η 

«Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε μια
αξιοθρήνητη κατάσταση».

«Πρέπει να πάμε να βρούμε τους πολίτες εκεί όπου βρίσκονται. Και
βρίσκονται σήμερα σε μια κατάσταση σκεπτικισμού που είναι κατανοητός:
είναι η αναποτελεσματικότητα της ΕΕ, η έλλειψη διαφάνειας στις
αποφάσεις, μια τρόικα που επιβάλλει μέτρα στις χώρες», 

τονίζει.

«Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ποια είναι η δημοκρατική της ευθύνη;
το ΔΤΝ, ποια είναι η δημοκρατική του ευθύνη; Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο
κόσμος δεν καταλαβαίνει πλέον τη λειτουργία της ΕΕ», 

επισημαίνει ο
Σουλτς.
Defencenet, Σάββατο, 27 Απριλίου 2013 (Μάρτιν Σουλτς: «Η ΕΕ είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση») 

Οι λαοί δεν θέλουν πλέον την ΕΕ – Τρόικα, Γερμανία & Βρυξέλλες σκότωσαν το όνειρο

Mια άλλη Ευρώπη, εθνοκεντρική και πλήρως αυτόνομη από την
γραφειοκρατία των Βρυξελλών είναι πολύ πιθανόν να επικρατήσει τα επόμενα
πέντε χρόνια και αυτό δεν αφορά μόνο την ευρωζώνη, αλλά και την ίδια
την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πλέον στις μεγάλες χώρες της ΕΕ σύμφωνα με την δημοσκοπική
έρευνα η οποία διεξήχθη σε Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία
και Πολωνία, από τη δεξαμενή σκέψης «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών
Υποθέσεων» (ECFR) οι πολίτες δεν είνα καθόλου ικανοποιημένοι από το
γεγονός ότι αποτελούν μέλη μιας Ένωσης η οποία είναι υπεύθυνη για τα
δεινά που υφίστανται, ενώ ο παραδοσιακός απομονωτισμός της Βρετανίας
έχει εκτοξευθεί: 

Η δυσπιστία έναντι της ΕΕ εκτοξεύθηκε από το 49% στο 69%,
ποσοστό που αποτελεί και το δεύτερο υψηλότερο μετά την από εκείνο της
Ισπανίας και που δίνει εικόνα απομάκρυνσης της Γηραίας Αλβιώνας από την
ΕΕ όταν το ζήτημα τεθεί σε δημοψήφισμα.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν σε έξι μεγάλες εφημερίδες
και  να σημειώσουμε ότι οι συγκεκριμένες χώρες αντιπροσωπεύουν πάνω από τα δύο-τρίτα των ευρωπαίων πολιτών, δηλαδή περί τα 350 εκατομμύρια από τα 500 περίπου εκατομμύρια των πολιτών της ΕΕ.

Η μεγαλύτερη πτώση της εμπιστοσύνης προς τους ευρωπαϊκούς
θεσμούς καταγράφεται στην, έως πρότινος φιλοευρωπαϊκή, Ισπανία, όπου, η
εξαθλίωση που επιφύλασσε η τρόικα και το διευθυντήριο των Βρυξελλών στην
άλλοτε υπερήφανη χώρα, οδήγησε ένα συντριπτικό 72% να απαντήσει ότι
«τείνει να μην εμπιστεύεται την ΕΕ», με μόλις το 20% των πολιτών να
«τείνει να την εμπιστευτεί».

Τα στοιχεία γίνονται ακόμα πιο αποκαλυπτικά εάν συγκριθούν με τα
αντίστοιχα του 2007, όταν το το 65% των Ισπανών δήλωνε ότι «εμπιστεύεται
την ΕΕ» (σήμερα το ποσοστό βρίσκεται στο 20%), ενώ όσοι δεν την
εμπιστεύονταν ανέρχονταν μόλις στο 23%, έναντι του 72% σήμερα.

Ακόμα και οι Γερμανοί εργαζόμενοι  (οι οποίοι βέβαια
ταλαιπωρούνται σε μεγάλο βαθμό από το ουσιαστικό «πάγωμα» εδώ και δέκα
χρόνια των μισθών τους) θέλουν σε ποσοστό 59% να μην εμπιστεύονται την
ΕΕ, ενώ πριν από πέντε χρόνια, το 56% των Γερμανών «έτεινε να την
εμπιστευτεί».

Στη Γαλλία η δυσπιστία προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει ανέλθει από
το 41% στο 56%, ενώ στην Ιταλία, όπου παραδοσιακώς οι πολίτες σε
αντίθεση με την ιταλική πολιτική τάξη έτρεφαν φιλοευρωπαϊκά αισθήματα,
το ποσοστό δυσπιστία έχει σχεδόν διπλασιαστεί από το 28% στο 53%.

Ακόμα και στην Πολωνία, η οποία εντάχθηκε με ενθουσιασμό το 2004 στην
ΕΕ, και έχει εισπράξει τεράστια κονδύλια από τις Βρυξέλλες σε αυτή, η
στήριξη προς την ΕΕ έχει «βουλιάξει» από το 68% στο 48%!

Και όλα αυτά ενώ ο πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου που κατευθύνει το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών δίνει στο ευρώ «ζωή» ακόμα πέντε χρόνια, μόλις!
 
Συγκεκριμένα ο Kai Konrad, που είναι σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Welt am Sonntag, που αναδημοσιεύει η Telegraph, επισήμανε ότι για εκείνον «σημαντική είναι η Ευρώπη, όχι το ευρώ».
 
Ο οικονομικός σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνηση διευκρίνισε πως «κανείς
δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς ποια θα είναι η διάρκεια ζωής του
ευρώ, καθώς αυτό εξαρτάται από μια σειρά πολλών παραγόντων. Ωστόσο τα
πέντε χρόνια μου ακούγεται ρεαλιστικό».
 
Έστειλε, τέλος, μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση αναφέροντας: «Αποτελεί προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση να διατηρήσει το δημόσιο χρέος της στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα».
 

Ο Konrad, αντίθετα, πιστεύει ότι κάθε χώρα θα πρέπει να
είναι ελεύθερη να συσσωρεύσει όσα χρέη  θέλει, αρκεί αυτή μόνη να είναι
υπεύθυνη για αυτά τα χρέη.

Defencenet, Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013 (Οι λαοί δεν θέλουν πλέον την ΕΕ – Τρόικα, Γερμανία & Βρυξέλλες σκότωσαν το όνειρο) 

Kai Konrad: «Πέντε χρόνια ζωής έχει ακόμα το ευρώ»»

«Ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης»
δίνει στο ευρώ ένας εκ των οικονομικών συμβούλων της γερμανικής
κυβέρνησης, δίνοντας, μάλιστα, στο ενιαίο νόμισμα διάρκεια ζωής μόλις 5
(πέντε) ακόμη χρόνια!
 
Συγκεκριμένα ο Kai Konrad, που είναι πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου που κατευθύνει το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Welt am Sonntag, που αναδημοσιεύει η Telegraph, επισήμανε ότι για εκείνον «σημαντική είναι η Ευρώπη, όχι το ευρώ».
 
Ο οικονομικός σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης διευκρίνισε πως «κανείς
δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς ποια θα είναι η διάρκεια ζωής του
ευρώ, καθώς αυτό εξαρτάται από μια σειρά πολλών παραγόντων. Ωστόσο τα
πέντε χρόνια μου ακούγεται ρεαλιστικό».
 
Έστειλε, τέλος, μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση αναφέροντας: «Αποτελεί προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση να διατηρήσει το δημόσιο χρέος της στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα».
 
Ο Konrad, αντίθετα, πιστεύει ότι κάθε χώρα θα πρέπει να είναι
ελεύθερη να συσσωρεύσει όσα χρέη  θέλει, αρκεί αυτή μόνη να είναι
υπεύθυνη για αυτά τα χρέη.

 
Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι μας προετοιμάζουν. Το
τραγικό είναι ότι χάνεται μια ολόκληρη γενιά για να … μείνουμε στο
ευρώ, όταν ακόμα και η Γερμανία ετοιμάζεται να το «αποχαιρετήσει»