Κορκίδης: Ο Τόμσεν μου είπε ότι ο μισθός πρέπει να είναι 300 ευρώ

Σε εξέλιξη βρίσκεται η κατάθεση του
προέδρου της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας,
Βασίλη Κορκίδη, στην Εξεταστική Επιτροπή για τα Μνημονία. Όπως
αποκάλυψε, ο Τόμσεν του είχε πει ότι τα 300 ευρώ είναι καλά για μισθός
στην Ελλάδα.

 

«Μια φορά, το Δεκέμβριο του 2011, μας επισκέφθηκε η Τρόϊκα, ο κ.
Μαζούχ, ο κ. Τόμσεν, στα γραφεία μας, χωρίς να συνοδεύεται από ελληνική
εκπροσώπηση. Όταν αντιδράσαμε στο αίτημά τους για μείωση μισθών και
πήγαμε να κάνουμε σύγκριση με αντίστοιχους μισθούς άλλων ευρωπαϊκών
χωρών, ξέρετε τι μας είπε ο κ. Τόμσεν; Κάνετε μεγάλο λάθος. Δέστε τους
μισθούς στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, γιατί εκεί ανήκετε.
Όταν τον ρώτησα, ποιος νομίζει ότι πρέπει να είναι ο μισθός, μου είπε,
300 ευρώ καλά είναι», είπε ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Κορκίδης έκανε λόγο για τραγική λάθη που έγιναν
αλλά και για κάποιους που βιάστηκαν να βάλουν τη χώρα στα μνημόνια και
για άλλους που βιάστηκαν να την βγάλουν.

Αναφερόμενος στις επισκέψεις των Τροϊκανών στην χώρα μας είπε:
«Τρομοκρατούσαν την αγορά οι επισκέψεις της Τρόϊκας στη χώρα μας ανά
δίμηνο, τρίμηνο. Είχαν επιπτώσεις αυτές οι επισκέψεις. Φτάσαμε να έχουμε
77 δισ. ευρώ σε ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, ενώ 82 δισ. ευρώ
έφθασαν τα κόκκινα δάνεια».

«Γνωρίζαμε ότι τα πράγματα δεν ήταν καλά. Όταν όμως συνειδητοποιήσαμε
στο πρώτο εξάμηνο του 2010 την τραγική κατάσταση, προσγειωθήκαμε στη
πραγματικότητα. Έπρεπε αυτή την πραγματικότητα, τουλάχιστο ορισμένοι, να
την γνωρίζουν», υποστήριξε ο ο κ. Κορκίδης.

Ανέφερε ακόμα ότι δεν είχε εισακουστεί η πρόταση του, όταν είχε
ζητήσει από τον τότε πρωθυπουργό να βάλει κόκκινες γραμμές στην αγορά,
επισημαίνοντας ότι «αν τότε είχαμε τη ρύθμιση των 100 δόσεων για
ληξιπρόθεσμες οφειλές από τις 130.000 επιχειρήσεις που έκλεισαν, οι
μισές θα δούλευαν σήμερα».

«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Έλληνας που να πιστεύει ότι το μνημόνιο
βοήθησε τα πράγματα στη χώρα. Δεν ξέρω αν φταίνε οι δεσμεύσεις που
ανέλαβε η χώρα, ή ο τρόπος που μπήκαμε στα μνημόνια», ανέφερε σε άλλο
σημείο.

Κλείνοντας την πρώτη τοποθέτηση του, ο κ. Κορκίδης κατέληξε λέγοντας:

«Η πτώχευση μιας χώρας απέναντι σε μια αποτυχημένη πολιτική θα ήταν
παράδοση άνευ όρων. Δεν πρέπει να τους δώσουμε αυτή την κερδοσκοπική
ικανοποίηση. Εμείς οι μικρομεσαίοι Έλληνες πτωχεύσαμε για να μην
πτωχεύσει η Ελλάδα. Εγώ προσωπικά εκ μέρους της Συνομοσπονδίας, ζητάω
συγνώμη για τα επώδυνα μέτρα που κάποιες κυβερνήσεις δέχτηκαν,
υπέγραψαν, νομοθέτησαν και επέβαλαν και που εκ των πραγμάτων δεν
απέδωσαν, αλλά αντίθετα έφεραν την ελληνική αγορά στη σημερινή τραγική
κατάσταση στην οποία βρίσκεται».
Το κουτί της Πανδώρας, Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015 (Κορκίδης: Ο Τόμσεν μου είπε ότι ο μισθός πρέπει να είναι 300 ευρώ) 

Kai Konrad: «Πέντε χρόνια ζωής έχει ακόμα το ευρώ»»

«Ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης»
δίνει στο ευρώ ένας εκ των οικονομικών συμβούλων της γερμανικής
κυβέρνησης, δίνοντας, μάλιστα, στο ενιαίο νόμισμα διάρκεια ζωής μόλις 5
(πέντε) ακόμη χρόνια!
 
Συγκεκριμένα ο Kai Konrad, που είναι πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου που κατευθύνει το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Welt am Sonntag, που αναδημοσιεύει η Telegraph, επισήμανε ότι για εκείνον «σημαντική είναι η Ευρώπη, όχι το ευρώ».
 
Ο οικονομικός σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης διευκρίνισε πως «κανείς
δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς ποια θα είναι η διάρκεια ζωής του
ευρώ, καθώς αυτό εξαρτάται από μια σειρά πολλών παραγόντων. Ωστόσο τα
πέντε χρόνια μου ακούγεται ρεαλιστικό».
 
Έστειλε, τέλος, μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση αναφέροντας: «Αποτελεί προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση να διατηρήσει το δημόσιο χρέος της στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα».
 
Ο Konrad, αντίθετα, πιστεύει ότι κάθε χώρα θα πρέπει να είναι
ελεύθερη να συσσωρεύσει όσα χρέη  θέλει, αρκεί αυτή μόνη να είναι
υπεύθυνη για αυτά τα χρέη.

 
Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι μας προετοιμάζουν. Το
τραγικό είναι ότι χάνεται μια ολόκληρη γενιά για να … μείνουμε στο
ευρώ, όταν ακόμα και η Γερμανία ετοιμάζεται να το «αποχαιρετήσει»

Δανός Υπ.Εξ.: «Είμαστε σοφοί που δεν μπήκαμε ποτέ στο ευρώ!»

«Νομίζω ότι ο καθένας θα (το) παραδεχθεί μετά την κρίση που βιώσαμε, η απόφαση της Δανίας ήταν σοφή», δήλωσε ο Σόντελ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Jyllands-Posten.

«Μας δίνει μια δυνατότητα να οικοδομούμε γέφυρες σε μια
ευέλικτη Ευρώπη. Η θέση μας είναι ότι θέλουμε να συμμετέχουμε σε μια
πρακτική συνεργασία»,
πρόσθεσε ο Δανός ΥΠΕΞ. Η κρίση χρέους στην ευρωζώνη
αποκάλυψε τα ρήγματα μεταξύ των 17 κρατών-μελών της, με τη Γερμανίδα
καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ συχνά να επικρίνεται σε χώρες με υψηλά χρέη,
όπως η Ισπανία και προηγουμένως η Ελλάδα, για την σκληρή και άκαμπτη
στάση της.


Η Δανία είναι μέλος της ΕΕ από το 1973, αλλά οι
ψηφοφόροι στη χώρα των 5,5 εκατ. κατοίκων έχουν απορρίψει δύο φορές σε
δημοψηφίσματα το ενδεχόμενο να αντικατασταθεί η κορώνα με το ενιαίο
ευρωπαϊκό νόμισμα. Η χώρα εξασφάλισε κατόπιν την παραμονή της εκτός ευρώ
με την εγγραφή σχετικής διάταξης στη ευρωπαϊκή συνθήκη.
Ο Σόντελ, μέλος του Σοσιαλιστικού Λαϊκού Κόμματος, ανέφερε ότι προς το παρόν δεν υπάρχει λόγος να μεταβληθεί η στάση της Δανίας. 

Το κόμμα του είναι το πιο ευρωσκεπτικιστικό στην κεντροαριστερή
κυβερνητική συμμαχία υπό την πρωθυπουργό Χέλε Τόρνινγκ Σμιτ, την
επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών.
Όμως ο πρώην υπουργός
Εξωτερικών Ούφε Έλεμαν-Γένσεν, ο οποίος διαπραγματεύθηκε με την ΕΕ την
παραμονή της Δανίας εκτός ευρώ, καθώς και την διαφοροποίησή της από τις
κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές για την άμυνα, την δικαιοσύνη και την
εσωτερική πολιτική πριν από 20 και πλέον χρόνια, αμφισβήτησε την άποψη
του Σόντελ. «Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί ο Βίλι Σόντελ με την
δήλωση ότι μπορούμε να οικοδομούμε γέφυρες. Δεν μπορείς, αλλά
ταυτοχρόνως θέλεις και δεν θέλεις να συμμετέχεις»
, είπε ο Έλεμαν-Γένσεν στην Jyllands-Posten.
Newsbomb, Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012 (Δανός Υπ.Εξ.: Είμαστε σοφοί που δεν μπήκαμε ποτέ στο ευρώ!)

Τι εννοούμε όταν λέμε υποτίμηση με τη δραχμή;

Ένα από τα ατράνταχτα επιχειρήματα του λόμπυ του ευρώ είναι
πως η επάνοδος στο εθνικό νόμισμα θα έχει ως αποτέλεσμα μια μεγάλης
έκτασης υποτίμηση του με ότι αυτό συνεπάγεται για το λαό.Η παραμονή μας
λοιπόν στο γερμανικό μάρκο γνωστό και ως ευρώ υποτίθεται ότι αποτέλεσε
τη στρατηγική επιλογή η οποία θα μας προστάτευε από την υποτίμηση.
 

Η πραγματικότητα όμως έδειξε ότι το θέμα δεν ήταν η υποτίμηση ως γενική έννοια αλλά η “υποτίμηση” του λαού.

Για
παράδειγμα οι κατα καιρούς οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων σε
συνδυασμό με τα φοροχαρατσώματα δε συνιστούν ένα είδος υποτίμησης;

> Όταν ο βασικός μισθός από τα € 700,00 πέφτει στα κάτι παραπάνω
από € 400,00 για έναν 25αρη νεοεισερχόμενη δεν είναι υποτίμηση;

> Η πτώση των τιμών των ακινήτων ακόμη και σε ποσοστό 60% (έχω χαρακτηριστικές περιπτώσεις) δεν είναι υποτίμηση;

> Το ότι 1.500.000 κόσμος πέρασε στην ανεργία και πλέον από Χ ποσό έχει € 0,00 στην τσέπη του, δεν είναι υποτίμηση;

Τώρα το λόμπυ του ευρώ αφού παραδέχεται τη δραματική κατάσταση που
έχουμε περιέλθει, προειδοποιεί ότι αν πάμε στη δραχμή αυτή η υποτίμηση
θα γίνει χειρότερη ομολογώντας την αστοχία της αρχικής του εκτίμησης.

 Λένε
μάλιστα ξεδιάντροπα ότι οι κερδοσκόποι θα κάνουν τα ευρώ τους δραχμές
και θα τα πάρουν όλα για ένα κομμάτι ψωμί. Λες και με το ευρώ δεν έχουν
πέσει οι τιμές στον πάτο της θάλασσας. Η μόνη διαφορά είναι ότι απλά θα
τα πάρουν για ένα κομμάτι στρούντελ ή μπριός.

Εν πάση περιπτώσει όμως
η δραχμή μετά από μια περίοδο έντονου κλυδωνισμού με σωστό τιμονιέρη
και καλό πλήρωμα μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη και την ευημερία.

Σίγουρα
θα ακριβύνουν η Mercedes και η BMW αλλά θα γίνουν πιο προσιτά τα
λεμόνια Κορινθίας, το Κασέρι Μυτιλήνης και οι πατάτες του Νευροκοπίου.
Αυτά δηλαδή με τα οποία χορταίνει ο άνθρωπος όταν πεινάει.
Defencenet, Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012 (Τι εννοούμε όταν λέμε υποτίμηση με τη δραχμή;) 

Βρε μην είσαι βλάκας! Έχεις ακόμη το ευρώ!

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως τελικά είμαστε ένας αχάριστος λαός 9.999.700 ανθρώπων που κατηγορεί τους πολιτικούς οι οποίοι προσπαθούν να μας σώσουν!

Αφορμή; Η συζήτησή μου με κάποιον ευρωπαϊστή φιλο-μνημονιακό. Βρε μην είσαι βλάκας μου είπε, έχεις ακόμη το ευρώ. Ξέρεις τι θα συμβεί άμα πτωχεύσουμε;

Τι θα συμβεί; Τον ρώτησα.

– Η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη.

– Η αγορά θα μείνει χωρίς καύσιμα (…και ποιος αγοράζει σκέφτηκα από μέσα μου).

– Θα μπουν λουκέτα σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας

– Η εγκληματικότητα θα χτυπήσει κόκκινο.

– Δε θα μας δίνει κανείς τίποτε

– Θα πέσει μεγάλη πείνα

– Ο κόσμος θα αυτοκτονεί στις πλατείες

– Τα νοσοκομεία θα υπολειτουργούν

– Πολλοί θα μείνουν άστεγοι

– Δε θα μας εμπιστεύονται ως κράτος

– Δε θα έρθουν ξένες επενδύσεις αφού θα είμαστε αναξιόπιστοι (…ενώ τώρα έρχονται)

– Θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία και θα την πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί

– Θα υπάρξουν ελλείψεις στα σούπερ μάρκετ (…λες και τώρα ψωνίζουμε, ξανασκέφτηκα)

– Δε θα υπάρχει κράτος

– Η πολιτεία δε θα ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της

Οπότε τον διέκοψα για να τον ρωτήσω κάτι.

– Αυτά στοιχειοθετούν καθεστώς χρεοκοπίας;

– Μα φυσικά!

– Αλλά εμείς ακόμη δεν έχουμε χρεοκοπήσει, έτσι;

– Όχι βέβαια!

– Ναι αλλά όλα όσα περιγράφεις συμβαίνουν αυτή τη στιγμή.

– Εμμμ, ναι ξέρεις, εμμμ. Είμαστε όμως στο ευρώ!

– Και τι μ’αυτό;

– ………..
Freepen, Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012 (Βρε μην είσαι βλάκας! Έχεις ακόμη το ευρώ!) 

Τι θα γίνει με την επιστροφή στη δραχμή;

Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα ή Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν μπει στο ευρώ.

Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, η Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε την ημέρα ένταξης στο ευρώ. Ήξερε να πορεύεται και πριν έρθει το παντοδύναμο ευρώ. Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, είχε ορισμένα τρελά αποτελέσματα:

•          Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας.
•         Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
•         Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.

Αυτά είναι γεγονότα. Αν θέλει κανείς να τα αγνοεί, πρόβλημά του. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ.

Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;

Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.
Όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν καν στις οικονομικές σπουδές της χώρας, μιας και όλοι αυτοί οι καθηγηταράδες των οικονομικών σχολών που περιδιαβαίνουν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας για να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είναι παντελώς αγράμματοι ως προς τα οικονομικά. Το μόνο που ξέρουν είναι μόνο εφαρμογές ποσοτικών μεθόδων σε Business και Finance. Για να αποβλακωθεί ο κόσμος, οι οικονομικές σπουδές έχασαν κάθε έννοια κλασσικής οικονομικής παιδείας που κάποτε αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής επιστήμης. Η πνευματική καταστολή στην οποία υποβάλουν τους σπουδαστές της οικονομίας τα προγράμματα σπουδών, τους κάνει να χάνουν κάθε έννοια αιρετικής σκέψης, μετατρέποντας τους σε αυτόματα μιας οικονομικής θεολογίας όπου τον μόνο που υπάρχει είναι να το κυνήγι του εύκολου χρήματος. Κάποτε η οικονομική θεωρία είχε ονομαστεί από τον Άγγλο φιλόσοφο Κάρλαϊλ, dismal science, επιστήμη του ζόφου, γιατί με μεγάλη ευκολία μπορούσε να δικαιολογήσει κάθε απάνθρωπη και αντικοινωνική πρακτική στην κοινωνία. Σήμερα ο αμερικανός Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, γιος του Τζον Κένεθ, είπε πολύ εύστοχα ότι η οικονομολογία έχει καταντήσει στις μέρες μας σε επάγγελμα και μάλιστα ατιμασμένο. Έχει χάσει όλα τα επιστημονικά της στοιχεία και πρέπει να υπαχθεί υπό την εποπτεία της εγκληματολογίας. Ίσως μάλιστα η οικονομική θεωρία να πρέπει να μετονομαστεί σε οικονομική εγκληματολογία.

Δεν θα αναφερθώ στο περίεργο γεγονός ότι οικονομικοί αναλυτές σαν τον Νουριέλ Ρουμπίνι, τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν και γενικά το σύνολο της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας, με εξαίρεση τους παρατρεχάμενους των ευρωπαϊκών τραπεζών και τους τροφίμους των ευρωπαϊκών κονδυλίων, επαναλαμβάνουν αυτό που κάποτε ήταν αυτονόητο στα δημόσια οικονομικά: σε περίπτωση κρίσης υπερχρέωσης, διαγράφεις το μεγαλύτερο μέρος έστω του δημόσιου χρέους και επιβάλεις εθνικό νόμισμα. Δεν πρόκειται να αναφερθώ γιατί όλοι αυτοί, ολόκληρη η ιστορία της δημόσιας οικονομικής, έχει γραφτεί από «γραφικούς» και «ασήμαντους» που μπροστά στους σημερινούς Στουρνάρες, Χαρδούβελους, Μπαρουφάκηδες και λοιπούς θιασώτες του «ισχυρού νομίσματος» σε δεξιά και αριστερά δεν πιάνουν μπάζα.

Εντελώς τυχαία μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρω ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακού τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις:

Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων.
Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.

Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος. Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.

Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκεί και να κρατήσει άλλη στάση από αυτήν που κρατά.

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ».

Όπως και να έχει, η πρόταση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα έχει να κάνει με δυο άμεσες συνθήκες: Την μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, αφενός και αφετέρου, την επαναφορά ενός εθνικού νομίσματος σε ριζικά διαφορετική λογική από αυτήν που υπήρχε την εποχή της παλιάς δραχμής.

Τι θα συμβεί; Καταρχάς δεν θα το κρατήσουμε κρυφό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και ούτε χρειάζεται να γίνει. Η γνώση, η εγρήγορση και η συμμετοχή του λαού είναι βασικό στοιχείο μιας τέτοιας δραστικής αλλαγής. Επίσης η υιοθέτηση του νέου εθνικού νομίσματος δεν γίνεται μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο. Χρειάζονται έξη με οχτώ μήνες προετοιμασία. Το μεσοδιάστημα αυτό για να κρατηθεί η νομισματική κυκλοφορία στο ελάχιστο δυνατό θα πρέπει άμεσα να γίνουν τα εξής:

       Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδας και να απαιτηθεί ο επαναπατρισμός του νομισματικού χρυσού της χώρας.
      Να εθνικοποιηθούν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες που έτσι ή αλλιώς επιδοτούνται αδρά σήμερα από το δημόσιο. Η εξυπηρέτηση όλων των δανείων παγώνει και διαγράφονται υποχρεώσεις και οφειλές προς το εξωτερικό.
      Να δεσμευτούν τα ρευστά διαθέσιμα και ο χρυσός που υπάρχουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και σε ιδιωτικά χέρια. Αυτό θα γίνει με την εγκατάσταση επιτροπών ελέγχου στους επιχειρηματικού ομίλους με μικτή σύνθεση κράτους-εργαζομένων.
      Να καταργηθούν όλες οι επιχειρηματικές μορφές ευκαιρίας (υπεράκτιες, χαρτοφυλακίου, κοκ) και να δεσμευτούν από το δημόσιο το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας που διαθέτουν στην ελληνική επικράτεια.
      Να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίου μέχρι νεωτέρας και να επιβληθεί έκτακτη εισφορά επί του κεφαλαίου (capital levy) με καταβολή εντός δυο μηνών από όλες τις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και ιδίως τις πολυεθνικές.
      Να αποτραπεί το δόλιο κλείσιμο επιχειρήσεων με επιβολή ειδικών απαγορευτικών προστίμων και δήμευση περιουσιακών στοιχείων.
      Να περιοριστεί δραστικά το σκουπιδαριό που εισάγεται στην χώρα από τις πολυεθνικές και να επιβληθεί υψηλός δασμός εισαγωγής σε πολυτελή είδη και προϊόντα.
      Να συναφθούν ειδικές προγραμματικές συμφωνίες διακρατικής συνεργασίας για όσα εισαγόμενα αγαθά είναι απαραίτητα για την οικονομία και την εσωτερική κατανάλωση (καύσιμα, πρώτες ύλες, τρόφιμα, φάρμακα, κοκ)
      Να αξιοποιηθεί η δυνατότητα παραγωγής μεταποιημένου χρυσού 9 τόνων ετήσια, αφού εθνικοποιηθούν τα ορυχεία, με την έκδοση από την κεντρική τράπεζα ειδικών ομολόγων χρυσού για την εισροή συναλλάγματος.
      Να εθνικοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας (νικέλιο, βωξίτης, λιγνίτης, κοκ) και να αξιοποιηθεί για συμφωνίες με το εξωτερικό για την παραγωγική τους αξιοποίηση και την άμεση εισροή συναλλάγματος.
      Να ανοίξουν άτοκοι αλληλόχρεοι λογαριασμοί με τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι οποίες κι αυτές θα τεθούν υπό άμεσο κρατικό και εργατικό έλεγχο.

Μέτρα σαν κι αυτά έχουν σαν σκοπό να διαφυλάξουν την νομισματική κυκλοφορία για το μεσοδιάστημα που χρειάζεται έως ότου είμαστε έτοιμη να εισάγουμε το εθνικό νόμισμα. Από την στιγμή που το εθνικό νομισματοκοπείο θα αντικαταστήσει το ευρώ σαν εσωτερικό νόμισμα, θα γίνει δυνατή η εφαρμογή ορισμένων άμεσων πολιτικών:

1.           Αποκατάσταση της νομισματικής «μαύρης τρύπας» που έχει δημιουργήσει το ευρώ και ανέρχεται περίπου στα 30 δις ευρώ ετήσια.
2.          Δραστική αύξηση λαϊκών εισοδημάτων και εργατικών αμοιβών με σκοπό την αντίστοιχη άνοδο του τζίρου της αγοράς και την δημιουργία ροπής προς αποταμίευση.
3.          Εγγύηση και σταδιακή αποκατάσταση των λαϊκών καταθέσεων στις τράπεζες που σήμερα είναι μόνο μια λογιστική εγγραφή χωρίς αντίκρισμα.
4.         Διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών (νοικοκυριών και μικρομεσαίων) που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και θεσμοθέτηση πλαφόν στην πληρωμή των υπολοίπων στο 25% επί του αρχικού κεφαλαίου.
5.        Ανεξάρτητη χρηματοδότηση μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης της παραγωγής (κυρίως και με προτεραιότητα της πρωτογενούς, αγροτικής, παραγωγής) στην βάση των πιο άμεσων ζωτικών αναγκών του πληθυσμού, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων της χώρας.
6.        Επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης (εισαγωγής-εξαγωγής) του κεφαλαίου, καθώς και του εξωτερικού εμπορίου ώστε να περιοριστεί δραστικά το καθεστώς ασυδοσίας που υπάρχει σ’ αυτούς τους τομείς.

Οι πολιτικές αυτές εξασφαλίζουν ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος και πρόσθετη κυκλοφορία νομίσματος δεν θα λειτουργήσουν πληθωριστικά. Επιπλέον η υποστήριξη του νομίσματος με τέτοιες πολιτικές, αλλά και το γεγονός ότι δεν πρόκειται να το μετατρέψουμε σε αντικείμενο κερδοσκοπίας της διεθνούς αγοράς νομισμάτων, θα επιτρέψουν στο νόμισμα να είναι σταθερό και να απηχεί τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.

Τέλος, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στα πλαίσια μια τέτοιας πολιτικής δεν είναι αναγκαία η πολιτική των διαρκών υποτιμήσεων, ούτε το νόμισμα θα δεχτεί τρομαχτικές υποτιμητικές πιέσεις. Άλλωστε η αξία ενός νομίσματος το οποίο δεν παίζει στις διεθνείς αγορές νομισμάτων, καθορίζεται από την δυναμική της εσωτερικής παραγωγής και την έκταση των διεθνών οικονομικών δεσμών και σχέσεων, που σήμερα είναι σε τραγικό επίπεδο. Η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει μια ομαλή μετάβαση από το ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα, χωρίς βίαια τραντάγματα και σε αντιστοιχία με τις ανάγκες των εσωτερικών συναλλαγών.

Από κει και πέρα ο δρόμος είναι ανοιχτός για ένα ευρύτατο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και πλήρους απασχόλησης. Θα έχουμε επιτέλους τα χρηματοδοτικά μέσα, αλλά και τα μακροοικονομικά εργαλεία για να το κάνουμε πράξη.

Δημήτρης Καζάκης
Δημήτρης Καζάκης, Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011 (Τι θα γίνει με την επιστροφή στη δραχμή;)

Γερμανός καθηγητής: Η Ελλάδα θα τα καταφέρει εάν αποχωρήσει από το Ευρώ

Τη δική του λύση θα προτείνει Γερμανός
καθηγητής από τη Βαυαρία, ο οποίος θα επισκεφθεί την Τετάρτη τη
Θεσσαλονίκη, για να δείξει στους Έλληνες πολιτικούς πως η Ελλάδα θα τα
καταφέρει εάν αποχωρήσει από το ευρώ!

Σύμφωνα με δημοσίευμα
του CNBC, ο καθηγητής Οικονομικών, Κρίστιαν Γκέλερι, έχει ξεκινήσει από
το 2003, σε συνεργασία με τους μαθητές του, ένα τοπικό νόμισμα, σε μία
μικρή πόλη, περίπου 50 μίλια νότια του Μονάχου. Το νόμισμα αυτό έχει
καταγράψει τόσο καλές επιδόσεις που κάλεσαν τον ίδιο έχει προσκληθεί την
Τετάρτη στη Μακεδονία για να δείξει στους πολιτικούς παράγοντες τρόπους
αντιμετώπισης της ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη.


«Αντιμετωπίζουμε
τα τοπικά νομίσματα ως τη λύση στις ανισορροπίες που σημειώνονται
μεταξύ διαφόρων περιοχών που βρίσκονται στην ίδια νομισματική ένωση»,

επεσήμανε ο Γκέλερι σε δηλώσεις του. «Έχουμε πολύ μεγάλες διαφορές
στην ευρωζώνη όταν συγκρίνει κανείς το Μόναχο με τη Θεσσαλονίκη».

Ο ίδιος μάλιστα θεωρεί πως μόνον έτσι μπορεί να αποφευχθεί η διάσπαση του ευρώ μακροπρόθεσμα. 
Defencenet, Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012 (Γερμανός καθηγητής: Η Ελλάδα θα τα καταφέρει εάν αποχωρήσει από το Ευρώ) 

Ο «εθνάρχης» Καραμανλής: Ο θεμελιωτής του ευρω-εγκλήματος

Ο
Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο «εθνάρχης») είναι ο μοναδικός πολιτικός ο
οποίος έχει μείνει στο απυρόβλητο, με μια εικόνα «αψεγάδιαστη». 

Όλα
τα καθεστωτικά κόμματα με τους «αριστερούς» ψάλτες, καθώς και τα
πολύχρωμα ιερατεία της καθεστωτικής προπαγάνδας, δεν αγγίζουν καθόλου
τον «εθνάρχη», σχετικά με τις σημερινές καταστροφικές συμφορές που ζει η
χώρα και ο ελληνικός λαός.
 

Είναι τόσο σημαντικός πολιτικός για το ελληνικό καπιταλιστικό καθεστώς,
που
ήδη, ακόμα εν ζωή, η καθεστωτική προπαγάνδα φιλοτεχνούσε το πορτρέτο
του. Μετά το θάνατό του αναπτύχθηκε μια μυθολογία εξωραϊσμού του, ακόμα
και αγιοποίησής του. 

Το
ιστορικό σπείρωμα «κόβεται» στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η αρχή του «κακού»
είναι ο λαϊκισμός του Ανδρέα και η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Από
εδώ, σύμφωνα με τα ποικίλα και πολύχρωμα προπαγανδιστικά Μαντεία,
ξεκινάει η καταστροφή μας… 

Η ιστορία για
άλλη μια φορά γράφεται σύμφωνα με τις επιταγές των ισχυρών (των ληστών
και δημίων των λαών), σύμφωνα με τα ιδεολογήματα της κυρίαρχης
καθεστωτικής προπαγάνδας. 

Έτσι,
σύμφωνα με τις επιταγές των «νταβάδων» και της προπαγάνδας τους, ο
Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι ο μέγας «εθνάρχης» ο οποίος αποκατέστησε
τη «δημοκρατία»: Τη «δημοκρατία» που βιώσαμε 38 χρόνια με τη σημερινή κατάληξη τής ευρωχουντικής «δημοκρατίας»… 

Κατασκευάστηκε,
λοιπόν, ο Καραμανλής «εθνάρχης», αυτός που έβαλε το θεμέλιο λίθο της
ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ, της μετατροπής μας σε αποικία των ευρω-ληστών
και διεθνών δημίων μας… 

Σήμερα,
μόνο οι παντελώς τυφλοί και ανεγκέφαλοι δεν είναι σε θέση να δούνε και
να αντιληφθούνε ότι η ένταξή μας στο «λάκκο των λεόντων» (ΕΟΚ στην αρχή,
ΕΕ μετά) ΕΙΝΑΙ η θεμελιακή αιτία της καταστροφής μας και του εθνικού
μας ολέθρου… 

Το
ΕΓΚΛΗΜΑ εναντίον της Ελλάδας και του λαού της, το ΕΓΚΛΗΜΑ εναντίον της
ιστορικής και εθνικής μας υπόστασης συντελέστηκε το 1961: Τότε που ο «εθνάρχης» υπέγραψε την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ!!! 

Τότε, βεβαίως, σύσσωμη
(σχεδόν) η Αριστερά (δεν είχε ενσωματωθεί ακόμα) έλεγε εντελώς
διαφορετικά πράγματα απ’ ό,τι λέει σήμερα που αποτελεί την «αριστερή»
αιχμή του νεοταξικού δόρατος. 

Αν και θα αναδημοσιεύσουμε παρακάτω κάποια αποκαλυπτικά κείμενα της Αριστεράς, εκείνη
την εποχή, δεν μπορεί να αποφύγουμε τον πειρασμό να αναφέρουμε, από
τώρα, ένα προφητικό κείμενο του καθηγητή και βουλευτή της ΕΔΑ, Νίκου
Κιτσίκη: 

«Το
έγκλημα έγινε. Η Ελλάς έχασε κάθε ίχνος οικονομικής και πολιτικής
ανεξαρτησίας. Παρεδόθη αλυσόδετη στα οικονομικά συμφέροντα που ρυθμίζουν
την πολιτική του Δυτικού Κόσμου…». 

Επισήμαινε ακόμα ότι: «θα καταπνιγεί η εγχώρια παραγωγή, βιομηχανική, βιοτεχνική και γεωργική…» 

Και ότι: «Η
Γερμανία αποβλέπει πάντα στην οικονομική ηγεμονία της Ευρώπης. Το
πνεύμα του ΖΩΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ υπάρχει στη σημερινή νεοναζιστική Γερμανία
πανίσχυρο. Το σύνθημα ΠΙΕΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ δεν έπαυσε ποτέ να
κυριαρχεί στη δυτικογερμανική πολιτική, η οποία παραμένει η ίδια από την
εποχή του Μπίσμαρκ…». 

Ο «εθνάρχης», λοιπόν, ήταν εκείνος που έβαλε τα θεμέλια της μετάλλαξης της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της ευρω-χούντας. 
 
Για
το μύθο ότι αποκατέστησε τη «Δημοκρατία», έναν μύθο που επί 38 χρόνια
μας στουπώνουν το κρανίο, θα αναδημοσιεύσουμε το παρακάτω παλιό κείμενό
μας, γραμμένο τον Απρίλιο του 1998: 

Ο μύθος Καραμανλή 

Ο μύθος είναι μια ταχυδακτυλουργική αναστροφή της πραγματικότητας: την
αδειάζει από ιστορία, αφαιρεί το κοινωνικό νόημά της. Ο μύθος δεν
αρνιέται τα πράγματα, απλώς τα εξαγνίζει, τα αθωώνει εξανεμίζοντας τα
ιδεολογικά και πολιτικά τους συστατικά. Μετατρέπει τα πράγματα σε
στατικές, φυσικές κατηγορίες εννοιών: σε αιωνιότητα. Γι αυτό ο μύθος
είναι από-πολιτικοποιημένος λόγος.Ένας
λόγος που δεν αγγίζει το σύνολο των ανθρωπίνων σχέσεων με την
πραγματική, την κοινωνική τους δομή. Ο μύθος αδειάζει το πραγματικό,
όπως λέει, ο Ρολάν Μπαρτ, με το τέχνασμα της σαφήνειας: «που
είναι η σαφήνεια όχι της εξήγησης, αλλά της διαπίστωσης». Όταν
διαπιστώνω χωρίς να εξηγώ, τότε όλα φαίνονται φυσικά, εύλογα… 

«Περνώντας
από την ιστορία στη φύση, ο μύθος εξοικονομεί κάτι: καταργεί το
περίπλοκο των ανθρωπίνων πράξεων, τους δίνει την απλότητα των ουσιών,
καταλύει κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή πέρα από το άμεσα ορατό,
οργανώνει έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, αφού θα είναι δίχως βάθος, έναν
κόσμο απροκάλυπτο, θεμελιώνει μια πετυχημένη σαφήνεια: τα πράγματα
φαίνονται να σημειοδοτούν από μόνα τους» (Μπαρτ). Η εξουσία αποζητά
ατελείωτα το μύθο. Η αστική τάξη είναι η μήτρα της μυθολογίας. «Ο μύθος
βρίσκεται στα δεξιά: Εδώ είναι ουσιώδης: καλοθρεμμένος, γυαλιστερός,
διαχυτικός, φλύαρος, εφευρίσκεται ασταμάτητα, τα πιάνει όλα…» (Μπαρτ). 

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της αστικής μυθολογίας τα βρίσκουμε στο πρόσωπο του Καραμανλή. Μια μυθολογία επιμελώς καλλιεργημένη, πλούσια, πολύμορφη, ευλύγιστη, με όλους τους βαθμούς της «αξιοπρέπειας». Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξαγνίζεται, αθωώνεται! Η
κοινωνική του υπόσταση και ο ιδεολογικός του κόσμος εξατμίζονται. Η
πολιτική του ιστορία αποσπάται από την αντιφατική περιπλοκή της
κοινωνικής δράσης: Απλοποιείται σε σχήματα διαπιστώσεων. Το έργο του
συρρικνώνεται και αυτό στην απλότητα των θετικών «ουσιών»… 

Έτσι το ιστορικό σύμβολο του ιστορικού κράτους της Δεξιάς (παρακράτος) ,
ο βάναυσος χλευαστής της προόδου, των ανθρωπίνων αξιών και δημοκρατικών
ελευθεριών, ο άγριος διώκτης των κοινωνικών κινημάτων και των ιδεών,
εμφανίζεται και προβάλλεται, με τη «σαφήνεια της διαπίστωσης», ως
θεμελιωτής της δημοκρατίας: Αυτός που επανέφερε μετά την πτώση της
χούντας αναίμακτα τη δημοκρατία και νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Εδώ κόβεται
ιδιοτελώς το κοινωνικό κύκλωμα και σχηματοποιείται το αποτέλεσμα: καμιά
εξήγηση, μόνο διαπίστωση… 

Δολίως, έτσι, επικαλύπτεται τούτο: Δεν
«επανέφερε» ο Καραμανλής τη δημοκρατία. Αντίθετα εκλήθη, μετά την
κατάρρευση της δικτατορίας, να βάλει «φράγματα» και «σιδεριές» στη
δημοκρατία. Να υπονομεύσει τις κοινωνικές προϋποθέσεις που είχαν
δημιουργηθεί για μια ευρύτερη δημοκρατία. Ο ρόλος του, λοιπόν, δεν ήταν θετικός,αλλά ανασταλτικός στην
ιστορική διαδικασία ανάπτυξης της δημοκρατίας. Δεν προώθησε την
ανάπτυξη, αλλά την «καταστολή» και τη συρρίκνωση της δημοκρατίας. 

Τέλος η νομιμοποίηση του ΚΚΕ ήταν απαίτηση των καιρών .
Μια στρατηγική (πετυχημένη στην Ευρώπη) ενσωμάτωσης του ΚΚΕ στο
κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Σε συνθήκες εκρηκτικών επαναστατικών
διεργασιών, που «Άκρα Αριστερά» σε Ευρώπη και Ελλάδα ήταν μαζικό
φαινόμενο, το να κρατηθεί το ΚΚΕ στην παρανομία ήταν επιλογή
καταστροφική για το αστικό καθεστώς. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ ήταν η
ασφαλιστική δικλίδα. Χρησιμοποιήθηκε για την κοινοβουλευτική χειραγώγηση
και ενσωμάτωση των κινημάτων… 

Και
όταν σήμερα κάποιοι «αριστεροί» ή «πρώην» υμνολογούν υστερικά την
«καραμανλική δημοκρατία» επιβεβαιώνουν απλώς τη δική τους ενσωμάτωση.
Ξεχνώντας φυσικά ότι η υστερία δεν είναι Ιστορία… 

Απρίλιος 1998

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ: «Η ΝΕΑ ΔΡΑΧΜΗ ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Aυστριακός πρώην ΥΠΟΙΚ: «Όλα τα δάνεια τα πήραν οι τράπεζες στην Ελλάδα – Ούτε σεντς οι Έλληνες!»

«Η σωτηρία της
Ελλάδας είναι μια σωτηρία των τραπεζών και, έως σήμερα, στους ίδιους
τους Έλληνες δεν έφθασε ούτε ένα λεπτό του ευρώ», τονίζει σε συνέντευξή
του στη μεγάλης κυκλοφορίας αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ», ο Αυστριακός
πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων του ιστορικού καγκελάριου
Μπρούνο Κράισκι Χάνες Αντρος.

Χαρακτηρίζει μάλιστα το
«πακέτο σωτηρίας» της Ελλάδας ως «απερίσκεπτη θεραπεία», που θα μπορούσε
να στείλει τον ασθενή ακόμη και στον θάνατο, καθώς, χωρίς θεραπεία των
αιτίων, η «επιβληθείσα, υπερβολική, εξαναγκαστική λιτότητα», δεν μπορεί
να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Σύμφωνα με τον κ. Αντρος, η
οικονομία στην Ελλάδα συρρικνώνεται και το κράτος πρέπει να πληρώνει
ολοένα και υψηλότερα επιτόκια, κάτι που μπορεί να συγκριθεί με έναν
γιατρό, ο οποίος γράφει στον ασθενή ένα δραστικό φάρμακο σε δεκαπλάσια
δόση, χωρίς να λάβει υπόψη του τις παρενέργειες.

Όμως, κατά την
άποψή του, μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εξαιτίας του
κινδύνου μετάδοσης σε άλλες χώρες της, είναι πολύ πιο ακριβή απ΄ότι η
προσπάθεια σωτηρίας της.

Ο ίδιος θεωρεί πως οι ευρωπαϊκές
τράπεζες, με μια χαλαρή παροχή δανείων, συνέβαλαν και οι ίδιες στο
τεράστιο χρέος των Ελλήνων και στο ερώτημα ποιος φέρει την ευθύνη, αυτός
που δίνει το δάνειο ή αυτός που το παίρνει, η απάντηση είναι πως και τα
δύο μέρη ευθύνονται εξίσου.
Defencenet, Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012 (Aυστριακός πρώην ΥΠΟΙΚ: «Όλα τα δάνεια τα πήραν οι τράπεζες στην Ελλάδα – Ούτε σεντς οι Έλληνες»!)