Πρώην Γάλλος υπουργός ομολογεί την προετοιμασία πολέμου στη Συρία δύο χρόνια πριν ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις του 2011

15 Ιουν 2013

France’s Former Foreign Minister, Roland Dumas, has stated
in a televised program on LCP that UK government officials had told him
about preparations for war in Syria two years prior to the start of the
2011 protests and conflict. The reason given for this war is the Syrian
government’s anti-Israel stance that made Syria a target for
Western-backed regime change.

France’s Former Foreign Minister: UK Government Prepared War in Syria Two Years Before 2011 Protests

Γιατί η τρόικα θέλει πλειστηριασμούς στα σπίτια.

Να ανασταλεί ο νόμος Κατσέλη και να  ξεκινήσουν πλειστηριασμοί στα σπίτια πολιτών
που δυσκολεύονται να αποπληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο, είναι μια
απόφαση με μεγάλο πολιτικό ρίσκο. Είναι το μόνο που έλειπε σε μια Ελλάδα
κοινωνικά διαλυμένη από την κρίση. Συμπλοκές και εικόνες όπως αυτές της
φωτογραφίας στην Ισπανία, θα δώσουν πιθανότατα και την χαριστική βολή
στην κυβέρνηση. Γιατί η τρόικα επιμένει τόσο πολύ;

Σε ένα ρεπορτάζ 15 μέρες πριν στο tvxs.gr,
έχουμε ήδη εξηγήσει το οικονομικό παιχνίδι που παίζουν «τα κοράκια της
ντροπής»: «μεγάλα funds του εξωτερικού αγοράζουν προβληματικά δάνεια, με
μετρητά, στο 25% της αξίας τους, προσδοκώντας ότι θα προχωρήσουν και σε
κατασχέσεις ακινήτων από την 1 Ιανουαρίου του 2014, οπότε και σύμφωνα
με την πληροφόρησή μας θα αρχίσουν ξανά οι πλειστηριασμοί», δήλωνε ο
πρόεδρος της Εθνικής Ομοσπονδίας Δανειοληπτών Ελλάδας Ευάγγελος Κρητικός. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η τρόικα δουλεύει και για αυτά τα funds. Οικονομικοί δολοφόνοι είναι οι άνθρωποι.

Αν ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί, οι τιμές όλων των ακινήτων θα γνωρίσουν
ελεύθερη πτώση και για αυτό η εμμονή της τρόικας, για την οποία στην
κυβέρνηση καμώνονται ότι απορούν, έχει ακόμη μία αιτία. Ήδη από το 2010,
όταν ξέσπασε η κρίση και πριν καν υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο, σε
ορισμένους Γερμανούς άρχισαν να τρέχουν τα σάλια για τις ελληνικές
παραλίες και τα νησιά. Η γνωστή Bild αλλά και Γερμανοί
βουλευτές του κεντροδεξιού συνασπισμού άρχισαν να υποστηρίζουν δημοσίως
ότι το δάνειο που ζητούσε τότε η ελληνική πλευρά δεν θα έπρεπε να δοθεί
χωρίς ανταλλάγματα. «Σας δίνουμε χρήμα, μας δίνετε την Κέρκυρα», έγραφε η κιτρινοφυλλάδα.

«Το ελληνικό κράτος πρέπει να σταματήσει τη συμμετοχή του σε
επιχειρήσεις και να πουλήσει κτηματική περιουσία, όπως για παράδειγμα
ακατοίκητα νησιά»
, δήλωνε ο βουλευτής του Κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών Frank Schaeffler, σε ένα ακόμη δημοσίευμα της Bild που είχε τίτλο «Πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες! Και πουλήστε και την Ακρόπολη!».

«Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα και η Γερμανία βοηθήσει οικονομικά
την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά
μπορούν να κάνουν τη δουλειά»
, συμπλήρωνε ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Marco Wanderwitz. Η Μέρκελ τους διέταξε τότε να σταματήσουν τις
προκλητικές δηλώσεις
. Ομως τρία χρόνια αργότερα η Ελλάδα είναι στα
γόνατα και η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να αρνηθεί την αξίωση της
τρόικας για την κατάργηση του νόμου Κατσέλη.

Για έναν βόρειο, είτε αυτός είναι Γερμανός είτε Δανός, όπως ο Πολ
Τόμσεν, ένα παραθαλάσσιο σπίτι στη Μεσόγειο, σε τιμή ευκαιρίας είναι
όνειρο ζωής. Παλιότερα, Γερμανοί βουλευτές είχαν προκαλέσει ένταση με
την Ισπανία, όταν πρότειναν να αγοράσει το Βερολίνο την Μαγιόρκα. Το
1988, δηλαδή σε ανύποπτο χρόνο, κυκλοφόρησε η γερμανική κωμωδία  «Μan spricht deutsch» («Κάποιος μιλάει γερμανικά»)
που σατιρίζει την αποικιοκρατική συμπεριφορά και τα στερεότυπα κατά των
νοτιοευρωπαίων μιας οικογένειας Γερμανών που κάνουν διακοπές στην
Ιταλία.

Στην ταινία αυτή, οι απαιτητικοί Γερμανοί τουρίστες θεωρούν τους Ιταλούς κλέφτες και τεμπέληδες γκρινιάζουν «γιατί οι Ιταλοί φτιάχνουν δρόμους με τα λεφτά μας, εμείς είμαστε οι αρχιπληρωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης», για να αναφωνήσουν κοιτώντας ένα μαγευτικό ιταλικό τοπίο: «η Iταλία είναι θαυμάσια χώρα. Αν δεν είχε και Iταλούς (θα ήταν τέλεια)».

Δεν έχουμε φτάσει ακόμη εκεί, οι νότιοι μπορούν να παραμείνουν στην χώρα, όσοι δεν μεταναστεύσουν. Αν
όμως ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί ρίχνοντας τις τιμές, πολλοί θα
αναγκαστούν να πουλήσουν τα σπίτια τους – και φυσικά τα εξοχικά τους –
σε εξευτελιστική τιμή, γιατί η οικονομική κρίση θα συνεχιστεί και θα
ενταθεί
. Ετσι, ακόμη και αν πέσει η υπάκουη κυβέρνηση, αυτοί που σήμερα
κινούν τα νήματα στην Ευρώπη θα έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν ένα
φθηνό εξοχικό στον ήλιο, έτσι για τα γεράματα.
TVXS, Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013 (Γιατί η τρόικα θέλει πλειστηριασμούς στα σπίτια. Tου Στ. Κούλογλου)

Πρόστιμο σε 8 τράπεζες για χειραγώγηση επιτοκίων – πρώτη η Deutsche Bank

Πρόστιμο 1,71 δισ. ευρώ επέβαλε σε 8 τράπεζες η Κομισιόν, για χειραγώγηση διατραπεζικών επιτοκίων.

Πρόκειται για μεγάλους τραπεζικούς ομίλους, όπως οι J.P. Morgan Chase
& Co., Societe Generale SA και Deutsche Bank AG. Πρόστιμα
επεβλήθησαν επίσης στις Royal Bank of Scotland Group PLC, Citigroup
Inc.και RP Martin.

Το υψηλότερο πρόστιμο, ύψους 466 εκατ. ευρώ, επιβλήθηκε στην Deutsche Bank.

Η UBS και η Barclays δεν θα επιβαρυνθούν με ποινές, καθώς ομολόγησαν την
πρακτική τους και συμφώνησαν με τις αρχές να συνεργαστούν και να
μοιραστούν πληροφορίες για άλλες τράπεζες.

«Σοκαριστκή» χαρακτήρισε την πρακτική των τραπεζών ο πρόεδρος της Επιτροπής Joaquín Almunia, δήλωσε:

«Αυτό που είναι πράγματι σοκαριστικό όσον αφορά τα σκάνδαλα του Libor
και του Euribor δεν είναι μόνο η χειραγώγηση των διατραπεζικών επιτοκίων
η οποία πολεμάται  από όλες τις ρυθμιστικές αρχές σε παγκόσμιο επίπεδο,
αλλά η αθέμιτη συνεργασία μεταξύ τραπεζών οι οποίες υποτίθεται ότι
πρέπει να ανταγωνίζονται μεταξύ τους».
Το ποντίκι, Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013 (Πρόστιμο σε 8 τράπεζες για χειραγώγηση επιτοκίων – πρώτη η Deutsche Bank)

Η αυταπάτη τής λιτότητας

Μην μπορώντας να προβεί σε οποιαδήποτε εποικοδομητική δράση προς
οποιονδήποτε κοινό στόχο, το Κογκρέσο των ΗΠΑ περιορίστηκε πρόσφατα στο
να παίζει ένα συνεχές επικίνδυνο παιχνίδι με την αμερικανική οικονομία. Η
πανωλεθρία της οροφής του χρέους έδωσε τη θέση της στον «δημοσιονομικό
γκρεμό», ο οποίος μετασχηματίστηκε σε οριζόντιες περικοπές στις
αμυντικές δαπάνες και σε άλλους δημόσιους λογαριασμούς, κάτι που έγινε
γνωστό ως «δέσμευση» (sequestration).

Οτιδήποτε κι αν συμβεί στη
συνέχεια στο φορολογικό μέτωπο, το πιο πιθανό είναι να υπάρξουν
περαιτέρω περικοπές στις δαπάνες. Και έτσι, μια διαφορετική μορφή των
μέτρων λιτότητας που έχουν χαρακτηρίσει την χάραξη της πολιτικής στην
Ευρώπη από το 2010, έρχεται επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μόνο
ερώτημα είναι το πόσο μεγάλο θα καταλήξει να γίνει το χτύπημα και ποιος
θα αναλάβει το κύριο βάρος. Αυτό που κάνει όλα τούτα τόσο παράλογα είναι
ότι η ευρωπαϊκή εμπειρία έχει δείξει για άλλη μια φορά γιατί η
συμμετοχή στο κλαμπ της λιτότητας είναι ακριβώς το λάθος πράγμα για μια
οικονομία που αγωνίζεται να λύσει τα προβλήματά της.

Οι χώρες της ευρωζώνης, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι χώρες της Βαλτικής
έχουν προσφερθεί εθελοντικά ως υποκείμενα ενός μεγάλου πειράματος που
έχει ως στόχο να ανακαλύψει εάν είναι δυνατό για μια οικονομικά στάσιμη
χώρα να χαράξει τον δρόμο της προς την ευημερία. Η λιτότητα – ο σκόπιμος
αποπληθωρισμός των εγχώριων μισθών και των τιμών μέσω περικοπών στις
δημόσιες δαπάνες – έχει σχεδιαστεί να μειώνει τα χρέη και τα ελλείμματα
ενός κράτους, να αυξάνει την οικονομική ανταγωνιστικότητά του και να
αποκαθιστά αυτό που αόριστα αναφέρεται ως «επιχειρηματική εμπιστοσύνη».

Αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι το κλειδί: οι υπέρμαχοι της λιτότητας
πιστεύουν ότι η περικοπή δαπανών προσελκύει τις ιδιωτικές επενδύσεις,
δεδομένου ότι σηματοδοτεί πως η κυβέρνηση ούτε θα παραγκωνίσει τον κόσμο
των επενδύσεων με τις δικές της προσπάθειες τόνωσης της οικονομίας ούτε
θα προσθέτει στο συσσωρευμένο χρέος της. Οι καταναλωτές και οι
παραγωγοί, συνεχίζει το ίδιο επιχείρημα, θα αισθανθούν σιγουριά για το
μέλλον και θα ξοδέψουν περισσότερα, επιτρέποντας έτσι στην οικονομία να
αναπτυχθεί και πάλι.

Σε αρμονία με αυτό το σκεπτικό, και μετά το σοκ της πρόσφατης
οικονομικής κρίσης η οποία προκάλεσε τεράστια διόγκωση του δημοσίου
χρέους, μεγάλο μέρος της Ευρώπης ακολουθεί με συνέπεια πολιτικές
λιτότητας τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Τα αποτελέσματα του πειράματος
είναι παρόντα, και είναι εξίσου συνεπή: Η λιτότητα δεν λειτουργεί. Οι
περισσότερες από τις οικονομίες στην περιφέρεια της ευρωζώνης έχουν μπει
σε ελεύθερη πτώση από το 2009, και κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2012 η
ευρωζώνη στο σύνολό της συρρικνώθηκε για πρώτη φορά.

Η οικονομία της
Πορτογαλίας συρρικνώθηκε κατά 1,8%, της Ιταλίας μειώθηκε κατά 0,9%,
ακόμα και η υποτιθέμενη ατμομηχανή της περιοχής, η Γερμανία, είδε την
οικονομία της να συρρικνώνεται κατά 0,6%. Το Ηνωμένο Βασίλειο, παρόλο
που δεν είναι στην ευρωζώνη, μόλις που γλίτωσε από το να παρουσιάσει για
πρώτη φορά στον κόσμο μια ύφεση τριπλής πτώσης (triple-dip recession,
πρόκειται για την επιστροφή για τρίτη φορά σε υφεσιακούς ρυθμούς μετά
από ένα ή δύο τρίμηνα θετικών ρυθμών ανάπτυξης).

Η μόνη έκπληξη είναι ότι τίποτε από αυτά δεν θα πρέπει να αποτελεί
έκπληξη. Στο κάτω – κάτω, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποίησε
τον Ιούνιο του 2012 ότι οι ταυτόχρονες περικοπές κρατικών δαπανών σε
αλληλοσυνδεόμενες οικονομίες κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, όταν τα
επιτόκια ήταν χαμηλά, επρόκειτο αναπόφευκτα να βλάψει τις προοπτικές της
ανάπτυξης. Και αυτή η προειδοποίηση απλώς προστέθηκε στις άφθονες
αποδείξεις ότι κάθε χώρα που είχε ήδη υιοθετήσει την λιτότητα είχε
σημαντικά περισσότερο χρέος από όσο όταν ξεκίνησε.

Το χρέος προς το ΑΕΠ
της Πορτογαλίας αυξήθηκε από 62% το 2006 στο 108% το 2012. Της Ιρλανδίας
υπερτετραπλασιάστηκε, από 24,8% το 2007 στο 106,4% το 2012. Το χρέος
προς το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε από 106% 2007 στο 170% το 2012. Και το
χρέος της Λετονίας αυξήθηκε από 10,7% του ΑΕΠ το 2007 στο 42% το 2012.
Κανένα από αυτά τα στατιστικά στοιχεία δεν έχει ακόμη αρχίσει να
συνυπολογίζεται στο κοινωνικό κόστος της λιτότητας, το οποίο
περιλαμβάνει επίπεδα ανεργίας που δεν έχουν ξαναφανεί από τη δεκαετία
του 1930 στις χώρες που απαρτίζουν σήμερα τη ευρωζώνη. Γιατί, λοιπόν, οι
κυβερνήσεις εξακολουθούν να πορεύονται σε αυτό το μονοπάτι;

Η λιτότητα έγινε και παραμένει η προεπιλεγμένη πολιτική απάντηση στην
οικονομική κρίση στην ευρωζώνη και για υλικούς και για ιδεολογικούς
λόγους. Υλικά, επειδή υπήρξαν ελάχιστες άλλες εύκολα διαθέσιμες
πολιτικές επιλογές. Σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες
κατόρθωσαν να διασώσουν τις τράπεζες το 2008 διότι διέθεταν ένα κεντρικό
Υπουργείο Οικονομικών και μια Κεντρική Τράπεζα, θεσμούς που είχαν την
ικανότητα να μπορούν να δεχθούν οποιοδήποτε είδος εξασφαλίσεων ήθελαν, η
ΕΕ έπρεπε να στηρίξει το δικό της παραπαίον τραπεζικό σύστημα (το οποίο
ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο και είχε διπλάσια μόχλευση σε σύγκριση με
το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ), με ελάχιστα περισσότερα από κάποια
πρόσθετη ρευστότητα, περικοπές δαπανών και ξόρκια για την «ακλόνητη
δέσμευση στο ευρώ». Το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ αποτίναξε το χρέος του
και ανακεφαλαιοποιήθηκε και είναι τώρα έτοιμο να αναπτυχθεί. Η ΕΕ,
λαμβανομένης υπόψη της θεσμικής της δομής, δεν ήταν καν ικανή να
ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία. Ως αποτέλεσμα, οι οικονομίες της ευρωζώνης
συνέχισαν να συρρικνώνονται, παρά την όλο και πιο αμφίβολη υπόσχεση ότι
η εμπιστοσύνη επιστρέφει.

Ιδεολογικά, είναι η διαισθητική έφεση στην ιδέα της λιτότητας – να
μην ξοδεύεις περισσότερα από όσα έχεις – που πραγματικά δημιουργεί τον
χρησμό. Το να κατανοηθεί το πώς η λιτότητα κατέληξε να είναι η βασική
πολιτική στην φιλελεύθερη οικονομική σκέψη όταν τα κράτη έχουν μπει σε
μπελάδες, μπορεί να αποκαλύψει γιατί είναι τόσο γοητευτική και τόσο
επικίνδυνη

MARK BLYTH
(καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Brown)
Foreign affairs, Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013 (Η αυταπάτη τής λιτότητας) 

Ο Χουντής ξεφτίλισε την Κομισιόν: Ξεπλένετε το μαύρο χρήμα της Siemens!

Ενδεικτικό του διαλόγου που ακολούθησε μεταξύ του κ. Νίκου Χουντή και του Επιτρόπου για την καταπολέμηση της απάτης κ. Σεμέτα ήταν τα εξής σημεία:

Νίκος Χούντης:

«Είναι σκάνδαλο να κλείνετε τα ναυπηγεία στην Ελλάδα επειδή διαπιστώθηκαν κρατικές ενισχύσεις, και την ίδια στιγμή να κλείνετε τα μάτια στο παγκόσμιο σκάνδαλο της Siemens. Ξεπλένετε το μαύρο χρήμα της Siemens. Έχετε πολιτική ευθύνη!»

Semeta: 

«Εάν παρέμβω στην περίπτωση της Siemens θα παραβιάσω την ανεξαρτησία της OLAF!!!»

«Πλήρης ήταν η αμηχανία του Ευρωπαίου Επιτρόπου για την καταπολέμηση της απάτης όταν ρωτήθηκε από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Χουντή, για το σκάνδαλο της Siemens και τις «αστείες ποινές», που προσβάλλουν το αίσθημα δικαίου, που δήθεν επιβλήθηκαν στην εν λόγω εταιρεία από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων», όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

«Αυτό προκύπτει από σημερινή απάντηση του Επιτρόπου Semeta σε προφορική ερώτηση του Νίκου Χουντή, στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Χουντής στην ερώτησή του έθετε το θέμα του σκανδάλου της Siemens και συγκεκριμένα της έρευνας που διεξήγαγαν η OLAF (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία για την Καταπολέμηση της Απάτης) και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), σχετικά με σκάνδαλα της εταιρείας για έργα που χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΤΕπ, η οποία κατέληξε σε έναν «αστείο και προσβλητικό» διακανονισμό που προβλέπει «18μηνη αποχή της Siemens από τα έργα της ΕΤΕπ και ένα ποσό 13.5 εκατ ευρώ που θα δοθούν σε Μη-Κυβερνητικές Οργανώσεις».

Στη συνέχεια της ερώτησής του ο Νίκος Χουντής κατηγόρησε την OLAF ότι με τη στάση της και την αδιαφορία της «ξεπλένει μαύρο χρήμα» και λειτουργεί ως «κλεπταποδόχος», καταλήγοντας στα εξής ερωτήματα:

«Κατόπιν τούτου κ. Σεμέτα θέλω να σας ρωτήσω, θα δώσετε συγκεκριμένα στοιχεία από την έρευνα της OLAF; Για ποια έργα αναφερόσαστε; Τι παραβιάσεις ήταν αυτές που έκανε η Siemens; Και ακόμα, γιατί μιλάμε για έργα που έχουν να κάνουν με κοινοτική χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό, εσείς σαν Κομισιόν γιατί δεν τα ζητάτε πίσω τα χρήματα από την εταιρεία;»

Στη δευτερολογία του ο Νίκος Χουντής σημείωσε την πολιτική ευθύνη που έχει, τόσο η Κομισιόν, όσο και ο αρμόδιος Επίτροπος, για τη διεξαγωγή των ερευνών για το σκάνδαλο της Siemens και ανέφερε ότι ενώ «έχουν κλείσει τα ναυπηγεία γιατί διαπιστώθηκαν παράνομες, έτσι λέγεται, κρατικές ενισχύσεις με συνέπεια την άνοδο της ανεργίας» οι πολίτες δεν βλέπουν να δίνεται απάντηση σε μια σειρά από μεγάλα σκάνδαλα, και μάλιστα παγκόσμιων διαστάσεων, όπως αυτό της Siemens.

Στην αρχική του απάντηση, όπως και στη δευτερολογία του, ο Ευρωπαίος Επίτροπος απαντούσε μονότονα, παριστάνοντας τον Πόντιο Πιλάτο, ότι

«Είναι αρμοδιότητα αποκλειστική της OLAF η ανάληψη δράσης κι επίσης και της εποπτικής επιτροπής της OLAF η οποία προΐσταται αυτού του ερευνητικού έργου».

Ολυμπιάδα, Τρίτη, 7 Μαΐου 2013 (Ο Χουντής ξεφτίλισε την Κομισιόν: Ξεπλένετε το μαύρο χρήμα της Siemens!) 

Απίστευτο κι όμως… ελληνικό! Έδωσαν 1,4 δις ευρώ το 2012 για επιχειρήσεις στα… Βαλκάνια!

Τη στιγμή μάλιστα που οι ελληνικές επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη από έλλειψη ρευστότητας!…

Ακούγεται απίστευτο αλλά είναι αληθινό και γι΄ αυτό έγινε και ερώτηση στην Κομισιόν από Έλληνα ευρωβουλευτή.

Ο Νίκος Χουντής του ΣΥΡΙΖΑ στην ερώτησή του αναφέρει:

«Γιατί,
το 2012, δόθηκαν 1,4 δις ευρώ από το Ελληνικό Κράτος, στην Ευρωπαϊκή
Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ) για ενισχύσεις επιχειρήσεων
και άλλες επενδύσεις, κυρίως στα Βαλκάνια, τη στιγμή που οι ελληνικές
επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη από έλλειψη ρευστότητας;» 

Αυτό
το ερώτημα έθεσε ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντής προς την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Planet-greece, Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012 (Απίστευτο κι όμως… ελληνικό! Έδωσαν 1,4 δις ευρώ το 2012 για επιχειρήσεις στα… Βαλκάνια!) 

Το ένα τέταρτο των Ευρωπαίων ζει στα όρια της φτώχειας

Το 2011 119,6 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή το
24,2 % του πληθυσμού της βρέθηκαν στα πρόθυρα του κοινωνικού
αποκλεισμού, έφθασαν δηλαδή στα όρια της φτώχειας, αντιμετώπισαν σοβαρές
οικονομικές δυσκολίες ή είχαν πολύ μειωμένη απασχόληση, ανακοίνωσε τη
Δευτέρα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat.

Το 2010 οι άνθρωποι αυτοί αποτελούσαν το 23,4 % του πληθυσμού της ΕΕ,
το 2008 το 23,5 %, σύμφωνα πάντα με τη Eurostat. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος
για κοινωνικό αποκλεισμό από τις 27 χώρες της ΕΕ καταγράφηκε στη
Βουλγαρία (49,1 % του πληθυσμού) και ακολουθούν η Ρουμανία και η Λετονία
(από 40 % στην καθεμία), η Λιθουανία (33 %), η Ελλάδα και η Ουγγαρία
(από 31 %), ενώ μικρότερος κίνδυνος υπάρχει στην Τσεχία (15 %), την
Ολλανδία και τη Σουηδία (από 16 %), το Λουξεμβούργο και την Αυστρία (από
17 %).
Defencenet, Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012 (Το ένα τέταρτο των Ευρωπαίων ζει στα όρια της φτώχειας)