Ο Ε.Αβέρωφ ήθελε διχοτόμηση της Κύπρου από το 1956!

«Το Σεπτέμβριο του 1956, ο Αβέρωφ επανέλαβε την ιδέα της διχοτόμησης της Κύπρου ως τη μόνη λύση του Κυπριακού ζητήματος στον υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας Lange. Δύο βδομάδες αργότερα πρότεινε ξανά τη διχοτόμηση στον ίδιο τον Τούρκο πρέσβη σε δύο συναντήσεις που είχε μαζί του στην Αθήνα».

Το συγκεκριμένο έγγραφο με το οποίο ο Α.Αβέρωφ, πολιτικός μέντορας του Α.Σαμαρά, παραιτείται, ουσιαστικά, της δέσμευσης της Βρετανίας για απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα ως επιβράβευση της συμμετοχής της Ελλάδας στον Β’ΠΠ στο πλευρό των συμμάχων, αποδεσμεύτηκε, μόνο μετά την πάροδο 50 χρόνων αντί 30 χρόνων όπως ισχύει με άλλα απόρρητα βρετανικά έγγραφα.
Defencenet, Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013 (Ο Ε.Αβέρωφ ήθελε διχοτόμηση της Κύπρου από το 1956!)

Γ. Παπαδόπουλος για Κύπρο (1968)

Η Ελλαδική Χούντα φαινόταν διατεθειμένη να ανεκτεί το διαμοιρασμό της Κύπρου για να μη χαλάσει η φιλία της με την Τουρκία.

Το 1968 ο δικτάτορας Παπαδόπουλος ήταν πολύ αποκαλυπτικός σε συνέντευξη του στην τουρκική εφημερίδα Μιλλιέτ. Τόνιζε τα εξής για το κυπριακό πρόβλημα: 

«Δυνατόν πάντοτε να υπάρχουν διαφορές μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Αλλ’ εάν πράγματι πιστεύουν εις την φιλίαν των, δύνανται να διευθετήσουν τας διαφοράς των. Εάν το αντικείμενον της αντιδικίας μεταξύ δύο ανδρών, πιστευόντων εις τη φιλίαν των, είναι μια γυναίκα, δύνανται να γίνουν επί τι διάστημα από κοινού φίλοι, με αυτήν την γυναίκα. Αλλ’ ουδείς εξ αυτών θα εκθέτει αυτήν την φιλία. Διότι η φιλία των, είναι περισσότερον σημαίνουσα και διότι, δια της φιλίας των, προφυλάσσουν αυτήν την γυναίκα, από του να καταστρέψει την φιλίαν των και δεν την οδηγούν εις τα χαρέμια των…»
 

Τα πιο πάνω τερατώδη και ανατριχιαστικά λόγια αποτελούσαν την πολιτική της Χούντας στο Κυπριακό!

»ΒΟΜΒΑ» ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ »O Aναστασιάδης ήξερε για το κούρεμα από τις 4 Μαρτίου»

Ενήμερος από τις 4 Μαρτίου ότι το πρόγραμμα για την Κύπρο περιλάμβανε
συμμετοχή καταθετών, το γνωστό κούρεμα καταθέσεων, ήταν ο Πρόεδρος της
Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης.

Αυτό αποκάλυψε σε συνέντευξη που παραχώρησε στη χθεσινοβραδινή εκπομπή
του Σίγμα «60 Λεπτά», ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Πανίκος
Δημητριάδης, ο…
οποίος, όπως ανέφερε, από το ίδιο βράδυ που ο ίδιος
πληροφορήθηκε για το γεγονός αυτό, ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Πρόεδρο
Αναστασιάδη.

«Για το ενδεχόμενο κουρέματος μάθαμε στις 4 Μαρτίου. Στις 4 Μαρτίου στην
ΕΚΤ, όταν γινόταν σύσκεψη, υπήρχε μια άτυπη ενημέρωση για το
Γιούρογκρουπ που έγινε στις 4 Μαρτίου, και μας ανέφεραν όλα αυτά· ότι
για να μπει η Γερμανία, η Φινλανδία και η Αυστρία στο πρόγραμμα, έπρεπε
να επιβεβαιώσει το ΔΝΤ ότι το χρέος της Κύπρου ήταν βιώσιμο. Το ΔΝΤ
επιβεβαίωσε ότι μπορούσαμε να πάρουμε στο σύνολο 10 δις και είπαν ότι τα
υπόλοιπα θα έπρεπε να έρθουν με κάποιας μορφής συμμετοχή των καταθετών.
Αυτό ακούσαμε’, ανέφερε σύε συνέντευξη του στο sigmalive.

Απαντώντας στο ερώτημα: «Όταν το μάθατε, ποιον ενημερώσατε;»είπε:
«Αμέσως, το ίδιο βράδυ, ενημέρωσα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Ουσιαστικά, μου απάντησε ότι ήταν σε κάποια δεξίωση στο Προεδρικό. Εγώ
του είπα ακριβώς αυτά που γνώριζα. Δέκα δις είναι το πρόγραμμα της
Κύπρου, υπάρχει συμμετοχή καταθετών, και έγινε μάλιστα στην παρουσία
ενός εκ των ανώτερων διευθυντών της Κ.Τ. Τηλεφωνικώς».
Anti-ntp, Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013 (»ΒΟΜΒΑ» ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ »O Aναστασιάδης ήξερε για το κούρεμα από τις 4 Μαρτίου») 

Αποκάλυψη στην εμπομπή του Τράγκα: H mossad ήθελε να χάσουμε την Κύπρο !

Γενικός εισαγγελέας Κύπρου: «Άκυρο» το Μνημόνιο, αν δεν περάσει από τη Βουλή

Το Μνημόνιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί και αυτό να γίνει νόμιμα, αν δεν εγκριθεί από τη Βουλή.

Αυτό ξεκαθάρισε ο γενικός εισαγγελέας της Κύπρου, Πέτρος Κληρίδης,
γνωματεύοντας για τη δανειακή σύμβαση Κύπρου – Τρόικας, για την οποία
κατέστησε σαφές ότι δεν μπορεί να είναι δεσμευτική, αν δεν εγκριθεί από
το Κοινοβούλιο.
 
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η κυπριακή κυβέρνηση είχε υποστηρίξει
ότι δεν χρειάζεται έγκριση της συμφωνίας από το Κοινοβούλιο, παρά τις
απαιτήσεις που είχαν διατυπώσει το ΑΚΕΛ και το Σοσιαλιστικό Κόμμα ΕΔΕΚ.

Λευκωσία: Ο Χριστόφιας είχε συμφωνήσει «κούρεμα» καταθέσεων

Ο Στ. Στεφάνου, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του
ΑΚΕΛ, ο οποίος μετείχε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, με δήλωσή
του την Πέμπτη, ανέφερε πως το μνημόνιο του Νοεμβρίου στηριζόταν στη
λογική της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών εκ των έξω, το γνωστό «bail out».

«Ουδέν αναληθέστερον», απάντησε ο κ. Στυλιανίδης,
ο οποίος επισήμανε ότι στο μνημόνιο του Νοεμβρίου δεν υπάρχει ούτε μια
αναφορά στον όρο «bail out». Εκείνο, αντίθετα, που δεσπόζει του
μνημονίου ΑΚΕΛ -τρόικας, επισήμανε, είναι η λέξη «διάλυση» (resolution)
τραπεζών, η οποία, όπως είπε, επαναλαμβάνεται 25 φορές.

Το ΑΚΕΛ, σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, προσπαθεί να επιρρίψει την ευθύνη του «κουρέματος» των καταθέσεων στο Νίκο Αναστασιάδη, ενώ γνωρίζει ότι είχε συμφωνήσει με την τρόικα πως για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα διασφαλιστεί «ότι θα υπάρχει ένα κατάλληλο επίπεδο συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, στην κατανομή βαρών».
Αυτό σημαίνει, υποστήριξε, ότι η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ συμφώνησε τα βάρη
να κατανέμονται στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή, κατά σειρά προτεραιότητας,
στους καταθέτες, στους κατόχους αξιόγραφων και στους μετόχους.

Για περαιτέρω τεκμηρίωση των θέσεων του προέδρου Ν. Αναστασιάδη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έδωσε στην δημοσιότητα σημείωμα «ντοκουμέντο», όπως το χαρακτήρισε.

Όπως δήλωσε ο κ. Στυλιανίδης, η Κυβέρνηση κατείχε το πρώτο προσχέδιο του
Μνημονίου από τον Ιούλιο και το έκρυβε για τρεις μήνες. «Δεν
διαβουλεύτηκε στην ουσία με κανέναν και αφού το συμφώνησε στις 23
Νοεμβρίου, το παρέδωσε στα κόμματα στις 30 Νοεμβρίου, ως τετελεσμένο
γεγονός, και ζήτησε από τη Βουλή να εγκρίνει εντός ολίγων ημερών 23
μνημονιακά νομοσχέδια, υπό το κράτος της απειλής της κατάρρευσης της
οικονομίας».  «Πώς μπορεί σήμερα να αποποιείται των ευθυνών της και να
τις μεταθέτει σε άλλους»
διερωτήθηκε ο εκπρόσωπος.

Το σημείωμα όπως δόθηκε από το Προεδρικό Μέγαρο Κύπρου

Στις 23 Νοεμβρίου 2012 η Κυβέρνηση ανακοίνωσε συμφωνία με την Τρόικα για το Μνημόνιο Συναντίληψης.

Σε ό,τι αφορά το χρηματοπιστωτικό τομέα, το Μνημόνιο της 23ης
Νοεμβρίου αναφέρεται ότι οι βασικοί στόχοι του προγράμματος είναι «να
αποκαταστήσει την ευρωστία του κυπριακού τραπεζικού τομέα με την
ενδελεχή αναδιάρθρωση, διάλυση και σμίκρυνση χρηματοπιστωτικών
ιδρυμάτων, την ενίσχυση της εποπτείας, την αντιμετώπιση της ανεπάρκειας
κεφαλαίων και τη βελτίωση της διαχείρισης της ρευστότητας».

Η λέξη «διάλυση» (resolution) είναι επικυρίαρχη σε όλο το μέρος του Μνημονίου και επαναλαμβάνεται 25 φορές.

Στο συμφωνημένο Μνημόνιο, αφού επεξηγούνται τα προβλήματα του
τραπεζικού τομέα αναφέρεται πως θα ενισχυθεί «η φερεγγυότητα των
βιώσιμων τραπεζών» και ότι «τα μη βιώσιμα ιδρύματα θα διαλυθούν». (παρ.
1)

Ο διαχωρισμός των πιστωτικών ιδρυμάτων σε βιώσιμα και μη βιώσιμα
θα προέκυπτε μέσα από μια ανεξάρτητη έρευνα, η οποία ανατέθηκε στην
PIMCO, με συμφωνημένους όρους εντολής και παραδοχές.

Με βάση τα ευρήματα της ανεξάρτητης έρευνας (στην προκειμένη περίπτωση
της PIMCO), η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου, σε διαβούλευση με την Τρόικα «θα
εξακριβώσει τις συγκεκριμένες κεφαλαιακές ανάγκες κάθε συμμετέχουσας
τράπεζας μέχρι τις [31 Ιανουαρίου 2013] με σκοπό την αναδιάρθρωση
κεφαλαίων, ή τη διάλυση της, αν είναι ανάγκη». (παρ. 1.5)

Αυτό σημαίνει πως μέχρι τις 31/1/2013, με οδηγό της έκθεση της PIMCO, η
Κεντρική Τράπεζα Κύπρου και η Τρόικα θα αποφάσιζαν ποια ιδρύματα ήταν
βιώσιμα και έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθούν και ποια θα διαλύονταν.

Η προηγούμενη Κυβέρνηση συμφώνησε και τη διαδικασία διάλυσης των μη
βιώσιμων πιστωτικών ιδρυμάτων. Αναφέρει το Μνημόνιο: «Οι αρχές θα
εισαγάγουν νομοθεσία που θα καθιερώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για την
ανάκαμψη και τη διάλυση των πιστωτικών ιδρυμάτων». (παρ. 1.19)

Πρόκειται για το νόμο που ψήφισε η Βουλή για τη διάλυση της Λαϊκής και
την αναδιάρθρωση της Τράπεζας Κύπρου. Ο Νόμος αυτός ετοιμάστηκε από την
προηγούμενη Κυβέρνηση, στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει με
το Μνημόνιο.

Το Μνημόνιο της 23ης Νοεμβρίου προσδιόριζε επακριβώς και το περιεχόμενο του νομοθετικού πλαισίου για τη διάλυση των τραπεζών:

«Η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου θα καταστεί η μία και μόνη αρχή σχετικά
με τη διάλυση τραπεζών και συνεργατικών πιστωτικών ιδρυμάτων. Το νέο
πλαίσιο αναφορικά με τη διάλυση θα στοχεύει μεταξύ άλλων, στο να
επιτρέπει στην Κεντρική Τράπεζα Κύπρου να πωλεί όλα ή μέρος των
περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων ενός ιδρύματος που βρίσκεται υπό
διάλυση». (παρ. 1.19)

Δηλαδή, με το Μνημόνιο της 23ης Νοεμβρίου η προηγούμενη Κυβέρνηση
παραχώρησε όλες τις εξουσίες για τη διάλυση και αναδιάρθρωση και των
πιστωτικών ιδρυμάτων στο Διοικητή της ΚΤΚ, χωρίς να έχει η εκτελεστική
εξουσία κανένα απολύτως έλεγχο.

Συμφωνημένη ήταν και η διαγραφή της αξίας των μετοχών και των αξιογράφων, καθώς και το κούρεμα των καταθέσεων:

«Επιπρόσθετα για να διασφαλίσει ότι θα υπάρχει ένα κατάλληλο επίπεδο
συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην κατανομή βαρών (appropriate level of
private sector burden sharing), το πλαίσιο θα διευκρινίζει ότι οι
μετοχές και τα χρεωστικά μέσα μειωμένης εξασφάλισης που εκδόθηκαν από το
υπό διάλυση ίδρυμα θα παραμείνουν σε όλες τις περιστάσεις στην οντότητα
που εκκαθαρίζεται». (παρ. 1.19).

Το επίπεδο συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην κατανομή βαρών, (burden
sharing), σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, σημαίνει ότι η ανάγκες των
τραπεζών θα καλυφθούν ιεραρχικά ως εξής:

1.    Απώλεια αξίας των μετοχών.
2.    Απώλεια των αξιών των χρεογράφων.
3.    Συμμετοχή των καταθετών.

Ήταν σε αυτή την πτυχή του Μνημονίου της 23ης Νοεμβρίου που στηρίχτηκε
όλη η επιχειρηματολογία και η επιμονή για συμμετοχή των καταθετών στη
διάσωση των τραπεζών.

Πέραν από τις τράπεζες, η προηγούμενη Κυβέρνηση, έδωσε την εξουσία στην
ΚΤΚ, σε διαβούλευση με την Τρόικα, να αποφασίσει τη διάλυση των μη
βιώσιμων Συνεργατικών Ιδρυμάτων:

«Σε διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, η
Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, βοηθούμενη από το σημερινή εποπτική αρχή,
θα διακριβώνει τη βιωσιμότητα των συνεργατικών πιστωτικών ιδρυμάτων
ξεχωριστά και θα σχεδιάσει μια στρατηγική για τη αναδιάρθρωση και τη
διάλυση μη βιώσιμων ιδρυμάτων. (παρ. 1.20)

Στο διάγγελμα του, στις 4 Δεκεμβρίου 2012, ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε
πως στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα «στοχεύσαμε να σώσουμε τον
Συνεργατισμό που αποτελεί κατάκτηση και αποκούμπι για το λαό μας και
τελικά τα καταφέραμε».

Το αντίθετο είναι που είχε συμβεί. Αυτό που η Κυβέρνηση συμφώνησε με το
μνημόνιο της 23ης Νοεμβρίου ήταν να έχουν πολλά ΣΠΙ την τύχη της Λαϊκής
Τράπεζας και μάλιστα στη βάση χρονοδιαγράμματος:

«Αυτή η στρατηγική, περιλαμβανόμενης της πιθανότητας
εφαρμογής συγχωνεύσεων, αναδιάρθρωσης και διάλυσης θα υποβληθεί
στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πληροφορώντας επίσης την Ευρωπαϊκή Κεντρική
Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μέχρι [τέλη Απριλίου 2013] και
θα κάνει διάκριση μεταξύ βιώσιμων και μη βιώσιμων ιδρυμάτων.
Κατευθυντήρια αρχή θα είναι η διάλυση με το χαμηλότερο κόστος. Η
εφαρμογή της στρατηγικής αυτής θα ολοκληρωθεί μέχρι [31 Δεκεμβρίου
2014]» (1.21).

Τα ΣΠΙ τα έχει διασώσει η σημερινή Κυβέρνηση, η οποία ύστερα από μια
σκληρή διαπραγμάτευση, απάλειψε εντελώς από το Μνημόνιο της δέσμευση του
ΑΚΕΛ και της κυβέρνησης του για διάλυση των μη βιώσιμων ΣΠΙ και
διασφάλισε τη συγχώνευση / αναδιάρθρωση τους. Επίσης, από το νέο
μνημόνιο έχει επαλειφθεί εντελώς η αναφορά για συμμετοχή του ιδιωτικού
τομέα στην κατανομή βαρών (burden sharing) για την ανακεφαλαιοποίηση
τους.

Το νέο Μνημόνιο, σε ό,τι αφορά τα ΣΠΙ, αναφέρεται σε αναδιάρθρωση
(restructuring) του τομέα (παρ. 1.31) και διασφαλίζεται ότι η
ανακεφαλαιοποίηση τους θα γίνει από τα 10 δις της δανειακής σύμβασης
(παρ. 1.33) και όχι με κούρεμα των καταθέσεων, όπως πρόβλεπε το Μνημόνιο
της 23ης Νοεμβρίου. (παρ. 1.19)
TVXS, Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013 (Λευκωσία: Ο Χριστόφιας είχε συμφωνήσει «κούρεμα» καταθέσεων) 

Δεύτερη δικαστική απόφαση μπλοκάρει τις κατασχέσεις

Με προσωρινό διάταγμα, που εξέδωσε σήμερα το Επαρχιακό
Δικαστήριο Λευκωσίας, απαγορεύεται η κατάσχεση καταθέσεων στην Τράπεζα
Κύπρου χωρίς καταβολή δίκαιης αποζημίωσης ή τον συμψηφισμό των
καταθέσεων με τις αντίστοιχες υποχρεώσεις με βάση τις πρόνοιες του
Συντάγματος και του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Σχεδίου Προστασίας
Καταθέσεων και Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμο του 2013!

Είναι η δεύτερη δικαστική απόφαση που απαγορεύει τις κατασχέσεις μετά από την απόφαση υπέρ της Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

Το διάταγμα είναι προσωρινό και έχει εκδοθεί, αφού το δικαστήριο
αποδέχθηκε ότι υπάρχει καλή βάση αγωγής και πιθανότητα επιτυχίας και οι
εναγόμενοι έχουν δικαίωμα να εμφανισθούν και να υποβάλουν ένσταση μέχρι
την 2.4.2013.

«Το προσωρινό δικαστικό διάταγμα απαγορεύει στους (ι)
Τράπεζα  Κύπρου, (ιι) Κεντρική Τράπεζα  και (ιιι) Ντίνο Χριστοφίδη
ειδικό διαχειριστή της Τράπεζας Κύπρου «να προβούν σε οποιαδήποτε
απόφαση ή να λάβουν οιοδήποτε άλλο μέτρο από το οποίο θα  προκύπτει
και/η θα συνεπάγεται μείωση και /ή εξάλειψη και/ή οιασδήποτε άλλης
μορφής παρέμβαση επί  του οιοδήποτε πιστωτικού υπολοίπου των λογαριασμών
των Εναγόντων στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΤΔ χωρίς την απόδοση
δίκαιης αποζημίωσης και/ή χωρίς να προηγηθεί ο καθορισμός εύλογης
αποζημίωσης από αρμόδιο Δικαστήριο και/ή αρμόδιο Δικαστήριο αστικής
δικαιοδοσίας, μέχρι την τελική απόφαση του Δικαστηρίου στη παρούσα αγωγή
ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου».

«Διάταγμα του δικαστηρίου που να απαγορεύει  στους
εναγόμενους να προβούν σε οποιαδήποτε μείωση και /ή εξάλειψη και/ή
μεταφορά και/ή μεταβίβασης του οιουδήποτε πιστωτικού υπολοίπου του
λογαριασμών  που διατηρεί η ενάγουσα στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ
ΛΤΔ εκτός εάν αυτή είναι αποτέλεσμα εξάσκησης και/ή εφαρμογής της
υποχρέωσης συμψηφισμού με βάση τον περί Σύστασης και Λειτουργίας του
Σχεδίου Προστασίας Καταθέσεων και Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων
Ιδρυμάτων Νόμο του 2013 και κανονισμούς που εκδόθηκαν δυνάμει αυτού
και/η τους όρους της συμφωνίας δανείου μεταξύ των Εναγόντων και της
Εναγόμενης 1, μέχρι την τελική απόφαση του Δικαστηρίου στη παρούσα αγωγή
ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου»
 

προστίθεται.
Defencenet, Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013 (Δεύτερη δικαστική απόφαση μπλοκάρει τις κατασχέσεις) 

Καταγγελία-βόμβα από την μεγαλύτερη κυπριακή εφημερίδα. «Συνεργάτες του Αναστασιάδη ήξεραν και έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό»

Στην σοβαρή καταγγελία ότι συνεργάτες του Προέδρου της κυπριακής
δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, και οικονομικοί παράγοντες ήξεραν για το
«κούρεμα» και απέσυραν τις καταθέσεις τους από την Κύπρο, προέβη σήμερα
η μεγαλύτερη εφημερίδα της…
Λευκωσίας, «Φιλελεύθερος».

Σε άρθρο της με τίτλο «Κάποιοι γνώριζαν εκ των προτέρων», η κυπριακή εφημερίδα αναφέρει συγκεκριμένα:


«Τα τελευταία 24ωρα δίνουν και παίρνουν οι πληροφορίες που φέρουν
συνεργάτες του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως και οικονομικούς
παράγοντες, να έχουν αποσύρει τις τελευταίες δύο εβδομάδες τεράστια ποσά
από κυπριακές τράπεζες και να τα μετέφεραν στο εξωτερικό.
Παρά τις εξ αντιθέτου διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων, αυτοί…οι άνθρωποι
γνώριζαν ότι βρισκόταν στο τραπέζι το επικείμενο «κούρεμα» στις
καταθέσεις και ότι οι Γερμανοί θα πίεζαν προς αυτή την κατεύθυνση και
ότι υπήρχε ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να περάσει το «κούρεμα».
Οι πληροφορίες δεν είναι αόριστες, γι’ αυτό ο Πρόεδρος Αναστασιάδης
επιβάλλεται να ζητήσει αμέσως πληροφόρηση από τον Διοικητή της Κεντρικής
Τράπεζας που μπορεί να εξασφαλίσει αυτά τα στοιχεία, για το ποιοι είναι
αυτοί που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό το τελευταίο διάστημα. 

Αφενός για να διαπιστωθεί το βάσιμο αυτών των πληροφορίων που εμπλέκουν
συνεργάτες του Προέδρου και αφετέρου για να ενημερωθεί ο κόσμος, τον
οποίο ο Πρόεδρος διαβεβαίωσε ότι δεν θα τον κρατά στο σκοτάδι».

Anti-ntp, Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013 (Καταγγελία-βόμβα από την μεγαλύτερη κυπριακή εφημερίδα. «Συνεργάτες του Αναστασιάδη ήξεραν και έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό»)  

Ο Καζάκης προειδοποιούσε για το «κούρεμα» στην Κύπρο από το Δεκέμβριο του 2012

Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Η
μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής
καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της
Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε
σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της
οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας.  

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η
μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά
.  Η
σημερινή της κατάρρευση
, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και
ηθικής παρακμής, ήταν  προδιαγεγραμμένη
και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και
της τουρκικής εισβολής
και να αποδώσει δικαιοσύνη για  την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας
και τιμώντας όσους προέταξαν τα
στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο
νησί του Ευαγόρα.
Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη
διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους
την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν
στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση
μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της
.  
Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό
της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου
να συναντήσει την επόμενη.
Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι
ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και
νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της
Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το
κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε
τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν
τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία!
Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι,
και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το
πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή
δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους
Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»
), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή,
απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι
ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο
πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O
θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και
την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεναντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη.

Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα,
με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν,
συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην
απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους
αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους
εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι
αγνοούμενοι,  οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι
κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει
τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε
;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία
πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και
υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.  Τι
είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου
εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 
Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά
την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν
εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη
γενική καταισχύνη; 
 Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους
ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα
ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών
…», δεν
έχει προδιαγράψει το μέλλον της; Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε
κάποτε  έναν
gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα
περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό
»;
Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό
το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα
πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα
όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974
»; “Its the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το
διογκωμένο δημόσιο, τα
swaps,  τι είναι αυτά που μας λές;  Πικρό και
παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί
οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει
να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους,
αναποδιές και δυστυχίες.  

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της,
όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την
επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη
και ανίκανη να αντιδράσει. Θα
στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη
δύναμη να αντέξει μία πτώχευση;
Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει
κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία
και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ….

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να
αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο,
οδήγησε σε  καταστάσεις περίεργες. Η
πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της
Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον)
δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την
τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της
μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων.  

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως  την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου
του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την
κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του
συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην
Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη
.

Την ίδια ακριβώς
ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η
ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η
ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της
γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που
κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών
είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με
τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο
Αττίλας. Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη
Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το
Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα
του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών
συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους,
παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα,
εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν
φαινόταν να μας νοιάζει.
Το πανηγύρι
της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει.
Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή
των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε
ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε
….

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο
αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και
να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να
σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας
βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του
1974, έχει κάποια βάση. Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο
η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το
Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια
δέκα ετών.  O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13)
κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε
κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας
ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που
ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις
18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και
αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων,  μία
επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας
κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής
Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6;
Θα είχε καταφέρει χωρίς
αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και
να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση.
Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα,
αλλά δεν γινόταν αλλιώς.
Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την
Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18
χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Αντίθετα,
η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε»
 με «δημοκρατία»,
«σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και  αγνόησε  την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική
ανάγκη του κοινωνικού σώματος  για
τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού
είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία
άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει,
βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. Μη έχοντας ηθική
πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα
στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν
εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της
αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού
Ελληνισμού).
Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει
όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά.  Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974,
και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην
εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας  δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα
στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας.  Η
Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την
ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν»,
απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά,
όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει
κανείς, έτσι κοιμάται
.