Τρέλα! Έσοδα 7.032 ευρώ, εισφορές και φόροι 5.662 – Μένουν 1370 για να ζήσει ο νέος ελεύθερος επαγγελματίας!

Είναι αυτό ασφαλιστική μεταρρύθμιση; Ούτε ο …καραγκιόζης δεν κάνει
τέτοιους λογαρισμούς. Δείτε ένα παράδειγμα τι …παθαίνει ένας νέος
ελεύθερος επαγγελματίας, π.χ μηχανικός,  με μπλοκάκι…

Για τους νέους μηχανικούς με το ελάχιστο εισόδημα η συνολική
επιβάρυνση είναι στο 80,5% του εισοδήματος και καλούνται να ζήσουν με
114 ευρώ το μήνα, ενώ για έναν νέο μηχανικό ασφαλισμένο κάτω της 5ετίας
με μηνιαία έσοδα 2000 ευρώ η συνολική επιβάρυνση είναι 75% του
εισοδήματος και του απομένουν 495 ευρώ!

Συνολικά, στο παράδειγμα της αντιστοιχίας με τον κατώτατο
μισθό 586,08 ευρώ, ο νέος ελεύθερος επαγγελματίας χωρίς επαγγελματική
εγκατάσταση και έξοδα (π.χ. με μπλοκάκι) ή αφού έχουν αφαιρεθεί τα
επαγγελματικά έξοδα έχει
:

ΕΙΣΠΡΑΞΗ (ελάχιστη τεκμαρτή) ΑΝΑ ΕΤΟΣ:       586,08 ευρώ Χ 12 μήνες =     7.032,96 ευρώ

ΕΙΣΦΟΡΕΣ πρότασης ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ:             235,35 ευρώ Χ 12 μήνες =      2.824,20 ευρώ –

ΦΟΡΟΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ:                                       (7032,96 – 2824,20) Χ 26% = 1.094,28 ευρώ –

Προκαταβολή φόρου εισοδήματος:                          (100% φόρου εισοδήματος) = 1.094,28 ευρώ –

Τέλος επιτηδεύματος:                                                650 ευρώ ή 1000 ευρώ =           650,00 ευρώ –

Έκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης:                              0 ευρώ (εισόδημα ως 12.000)=     0,00 ευρώ –

Καθαρό εναπομείναν ετήσιο εισόδημα μετά από φόρους και εισφορές:                   1.370,20 ευρώ

Καθαρό εναπομείναν μηνιαίο εισόδημα μετά από φόρους και εισφορές:                     114,18 ευρώ

Δηλαδή ο νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας ελεύθερος
επαγγελματίας μηχανικός θα πρέπει να ζήσει με 1370 ευρώ το χρόνο ή 114
ευρώ το μήνα, αποδίδοντας το 80,5% του εισοδήματός του στο κράτος!

Bankwars, Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016 (Τρέλα! Έσοδα 7.032 ευρώ, εισφορές και φόροι 5.662 – Μένουν 1370 για να ζήσει ο νέος ελεύθερος επαγγελματίας!) 

Shocking Study: 4 out of 5 in USA Face Near-Poverty and Unemployment

According to The Associated Press, four out of 5 U.S. adults struggle
with joblessness, near poverty or reliance on welfare for at least
parts of their lives, a sign of deteriorating economic security and an
elusive American dream.?

Survey data exclusive to The Associated Press points to an
increasingly globalized U.S. economy, the widening gap between rich and
poor and loss of good-paying manufacturing jobs as reasons for the
trend. The chart above depicts this cumulative economic insecurity by
age.

The findings come as President Barack Obama tries to renew his
administration’s emphasis on the economy, saying in recent speeches that
his highest priority is to “rebuild ladders of opportunity” and reverse
income inequality.

Hardship is particularly on the rise among whites, based on several
measures. Pessimism among that racial group about their families’
economic futures has climbed to the highest point since at least 1987.
In the most recent AP-GfK poll, 63 percent of whites called the economy
“poor.”

“I think it’s going to get worse,” said Irene Salyers, 52, of
Buchanan County, Va., a declining coal region in Appalachia. Married and
divorced three times, Salyers now helps run a fruit and vegetable stand
with her boyfriend, but it doesn’t generate much income. They live
mostly off government disability checks.

“If you do try to go apply for a job, they’re not hiring people, and
they’re not paying that much to even go to work,” she said. Children,
she said, have “nothing better to do than to get on drugs.”

While racial and ethnic minorities are more likely to live in
poverty, race disparities in the poverty rate have narrowed
substantially since the 1970s, census data show. Economic insecurity
among whites also is more pervasive than is shown in government data,
engulfing more than 76 percent of white adults by the time they turn 60,
according to a new economic gauge being published next year by the
Oxford University Press.

The gauge defines “economic insecurity” as experiencing unemployment
at some point in their working lives, or a year or more of reliance on
government aid such as food stamps or income below 150 percent of the
poverty line. Measured across all races, the risk of economic insecurity
rises to 79 percent.

“It’s time that America comes to understand that many of the nation’s
biggest disparities, from education and life expectancy to poverty, are
increasingly due to economic class position,” said William Julius
Wilson, a Harvard professor who specializes in race and poverty.

He noted that despite continuing economic difficulties, minorities
have more optimism about the future after Obama’s election, while
struggling whites do not.

“There is the real possibility that white alienation will increase if
steps are not taken to highlight and address inequality on a broad
front,” Wilson said.

___

Sometimes termed “the invisible poor” by demographers, lower-income
whites are generally dispersed in suburbs as well as small rural towns,
where more than 60 percent of the poor are white. Concentrated in
Appalachia in the East, they are also numerous in the industrial Midwest
and spread across America’s heartland, from Missouri, Arkansas and
Oklahoma up through the Great Plains.

More than 19 million whites fall below the poverty line of $23,021
for a family of four, accounting for more than 41 percent of the
nation’s destitute, nearly double the number of poor blacks.

Still, while census figures provide an official measure of poverty,
they’re only a temporary snapshot. The numbers don’t capture the makeup
of those who cycle in and out of poverty at different points in their
lives. They may be suburbanites, for example, or the working poor or the
laid off.

In 2011 that snapshot showed 12.6 percent of adults in their prime
working-age years of 25-60 lived in poverty. But measured in terms of a
person’s lifetime risk, a much higher number — 4 in 10 adults — falls
into poverty for at least a year of their lives.

The risks of poverty also have been increasing in recent decades,
particularly among people ages 35-55, coinciding with widening income
inequality. For instance, people ages 35-45 had a 17 percent risk of
encountering poverty during the 1969-1989 time period; that risk
increased to 23 percent during the 1989-2009 period. For those ages
45-55, the risk of poverty jumped from 11.8 percent to 17.7 percent.

By race, nonwhites still have a higher risk of being economically
insecure, at 90 percent. But compared with the official poverty rate,
some of the biggest jumps under the newer measure are among whites, with
more than 76 percent enduring periods of joblessness, life on welfare
or near-poverty.

By 2030, based on the current trend of widening income inequality,
close to 85 percent of all working-age adults in the U.S. will
experience bouts of economic insecurity.

“Poverty is no longer an issue of ‘them’, it’s an issue of ‘us’,”
says Mark Rank, a professor at Washington University in St. Louis who
calculated the numbers. “Only when poverty is thought of as a mainstream
event, rather than a fringe experience that just affects blacks and
Hispanics, can we really begin to build broader support for programs
that lift people in need.”

Rank’s analysis is supplemented with figures provided by Tom Hirschl,
a professor at Cornell University; John Iceland, a sociology professor
at Penn State University; the University of New Hampshire’s Carsey
Institute; the Census Bureau; and the Population Reference Bureau.

Among the findings:

—For the first time since 1975, the number of white single-mother
households who were living in poverty with children surpassed or equaled
black ones in the past decade, spurred by job losses and faster rates
of out-of-wedlock births among whites. White single-mother families in
poverty stood at nearly 1.5 million in 2011, comparable to the number
for blacks. Hispanic single-mother families in poverty trailed at 1.2
million.

—The share of children living in high-poverty neighborhoods — those
with poverty rates of 30 percent or more — has increased to 1 in 10,
putting them at higher risk of teen pregnancy or dropping out of school.
Non-Hispanic whites accounted for 17 percent of the child population in
such neighborhoods, up from 13 percent in 2000, even though the overall
proportion of white children in the U.S. has been declining.

—The share of black children in high-poverty neighborhoods dropped
sharply, from 43 percent to 37 percent, while the share of Latino
children ticked higher, from 38 to 39 percent.

___

Going back to the 1980s, never have whites been so pessimistic about
their futures, according to the General Social Survey, which is
conducted by NORC at the University of Chicago. Just 45 percent say
their family will have a good chance of improving their economic
position based on the way things are in America.

The divide is especially evident among those whites who self-identify
as working class: 49 percent say they think their children will do
better than them, compared with 67 percent of non-whites who consider
themselves working class.

In November, Obama won the votes of just 36 percent of those
noncollege whites, the worst performance of any Democratic nominee among
that group since 1984.

Some Democratic analysts have urged renewed efforts to bring
working-class whites into the political fold, calling them a potential
“decisive swing voter group” if minority and youth turnout level off in
future elections.

“They don’t trust big government, but it doesn’t mean they want no
government,” says Republican pollster Ed Goeas, who agrees that
working-class whites will remain an important electoral group. “They
feel that politicians are giving attention to other people and not
them.”

___

AP Director of Polling Jennifer Agiesta, News Survey Specialist
Dennis Junius and AP writer Debra McCown in Buchanan County, Va.,
contributed to this report. Graphic by Micah Naziri.

Political Blindspot, Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013 (Shocking Study: 4 out of 5 in USA Face Near-Poverty and Unemployment) 

In the U.S. 49.7 Million Are Now Poor, and 80% of the Total Population Is Near Poverty

If you live in the United States, there is a good chance that you are
now living in poverty or near poverty. Nearly 50 million Americans,
(49.7 Million), are living below the poverty line, with 80% of the entire U.S. population living near poverty or below it.?

That near poverty statistic is perhaps more startling than the 50
million Americans below the poverty line, because it translates to a
full 80% of the population struggling with joblessness, near-poverty or
reliance on government assistance to help make ends meet.

In September, the Associated Press pointed to survey data that told
of an increasingly widening gap between rich and poor, as well as the
loss of good-paying manufacturing jobs that used to provide
opportunities for the “Working Class” to explain an increasing trend
towards poverty in the U.S.

But the numbers of those below the poverty line does not merely
reflect the number of jobless Americans. Instead, according to a revised
census measure released Wednesday, the number – 3 million higher than
what the official government numbers imagine – are also due to
out-of-pocket medical costs and work-related expenses.

The new measure is generally “considered more reliable by social
scientists because it factors in living expenses as well as the effects
of government aid, such as food stamps and tax credits,” according
to Hope Yen reporting for the Associated Press.

Some other findings revealed that food stamps helped 5 million people
barely reach above the poverty line. That means that the actual poverty
rate is even higher, as without such aid, poverty rate would rise from
16 percent to 17.6 percent.

Latino and Asian Americans saw an increase in poverty, rising to 27.8
percent and 16.7 percent respectively, from 25.8 percent and 11.8
percent under official government numbers. African-Americans, however,
saw a very small decrease, from 27.3 percent to 25.8 percent which the
study documents is due to government assistance programs. Non-Hispanic
whites too rose from 9.8 percent to 10.7 percent in poverty.

“The primary reason that poverty remains so high,” Sheldon Danziger, a
University of Michigan economist said, “is that the benefits of a
growing economy are no longer being shared by all workers as they were
in the quarter-century following the end of World War II.”

“Given current economic conditions,” he continued, “poverty will not
be substantially reduced unless government does more to help the working
poor.”

Meanwhile, the U.S. government seems to think that the answer is
cutting more of those services which are helping to keep 80% of the
population just barely above the poverty line, cutting Food Stamps since
the beginning of the month. Democrats and Republicans are negotiating
about just how much more of these programs should be cut, but neither
party is arguing that they should not be touched.

(Article by Simeon Ari; photo via AP Photo)
Political Blindspot, Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013 (In the U.S. 49.7 Million Are Now Poor, and 80% of the Total Population Is Near Poverty) 

Οικονομικό έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

Ένα απίστευτο οικονομικό έγκλημα
διεπράχθη τον περασμένο μήνα εν μέσω
σιωπής των μέσων ενημέρωσης, με την
υποτιθέμενη ανακεφαλαιοποίηση των
ελληνικών τραπεζών. Το ελληνικό δημόσιο
– δηλαδή όλοι ο Έλληνες φορολογούμενοι
– έχασε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ,
ενώ ταυτόχρονα οι ελληνικές τράπεζες
πέρασαν για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά
στους ξένους! Επιπροσθέτως, μέσω αυτής
της ανακεφαλαιοποίησης καταστράφηκαν
εντελώς όλοι οι παλιοί μέτοχοι των
ελληνικών τραπεζών. Πρέπει να είναι
πλέον εντελώς ηλίθιος όποιος δώσει
λεφτά για να αγοράσει μετοχές ελληνικών
τραπεζών! Ηλίθιος ή αδίστακτος κερδοσκόπος
που να διαχειρίζεται κολοσσιαία ποσά
δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή
ευρώ!

Είναι πραγματικά ανήκουστο πόσο
απίστευτα φθηνά πουλήθηκαν στην
ανακεφαλοποίηση οι νέες μετοχές των
τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας
μας.

Η πιο ακριβή μετοχή στην ανακεφαλαιοποίηση
ήταν αυτή της Άλφα Μπανκ, η οποία κοστίζει
– εδώ κρατήστε την αναπνοή σας – μόνο…
τέσσερα (4) λεπτά του ευρώ!!! Ναι, το
ξαναγράφουμε για να μην νομίζετε ότι
έγινε τυπογραφικό λάθος: τέσσερα λεπτά
του ευρώ κόστιζε η ακριβότερη μετοχή
ελληνικής τράπεζας στην ανακεφαλαιοποίηση!

Με ένα κέρμα του ενός ευρώ δηλαδή
μπορούσατε να αγοράσετε… 25 μετοχές
της Αλφα Μπανκ που ήταν ακριβή! Γιατί
η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας πουλήθηκε
στη μισή τιμή της Αλφα – δηλαδή μόνο 2
λεπτά!!!

ΑΡΠΑΞΑΝ ΤΖΑΜΠΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Οσο για τη μετοχή της Γιούρομπανκ
αυτή ήταν ακόμα φτηνότερη. Δεν κόστιζε
παρά μόλις ένα (1)… λεπτό! Εδινε δηλαδή
ένα παιδάκι ένα ευρώ και αντί για
κουλουράκια έπαιρνε… εκατό μετοχές
της Γιούρομπανκ! Ναι, εκατό!

Αυτή όμως που έσπασε κάθε ρεκόρ ήταν
η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία καθόρισε
την τιμή της μετοχής της στην
ανακεφαλαιοποίηση στα… τρία δέκατα
του ενός λεπτού! Με άλλα λόγια με ένα
ευρώ μπορούσε κάποιος να αγοράσει…
333 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Με
τρία ευρώ αγόραζε… 1000 (χίλιες) μετοχές
αυτής της τράπεζας! Χίλιες τραπεζικές
μετοχές με τρία ευρώ!

Εννοείται φυσικά ότι μετοχές
ανακεφαλαιοποίησης δεν μπορούσαν να
αγοράσουν μεμονωμένοι επενδυτές.
Αυτό
ήταν απαγορευμένο
. Ολο το κόλπο ήταν
στημένο για να πάρουν κυριολεκτικά
τσάμπα τις ελληνικές ξένοι άρπαγες
κερδοσκόποι (αυτοί που αποκαλούνται
«γύπες» γιατί επίπτουν επί οικονομικών
πτωμάτων) αλλά και κάποιοι Ελληνες
«θεσμικοί επενδυτές» μπασμένοι στα
κόλπα.

ΠΩΣ ΕΦΑΓΑΝ ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΟΥ
ΚΡΑΤΟΥΣ

Οι τραπεζίτες χρησιμοποίησαν και ένα
άλλο κόλπο. Αυτό της μείωσης του αριθμού
των μετοχών (στα αμερικανικά αυτό
αποκαλείται reverse split). Οποιος είχε δηλαδή
π.χ. 100 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή
της Γιούρομπανκ έπαιρνε… 1 νέα μετοχή,
όποιος είχε 50 μετοχές της Αλφα Μπανκ
έπαιρνε 1 καινούργια και όποιος είχε
15 παλιές μετοχές της Εθνικής έπαιρνε
μία καινούργια.

Για να καταλάβουμε καλύτερα πώς
αφανίστηκαν οι παλιοί μέτοχοι και
καταστράφηκαν εντελώς οικονομικά
χάνοντας όλα τα λεφτά που είχαν δώσει
για αγορά τραπεζικών μετοχών, θα δώσουμε
ένα παράδειγμα.

Αν κάποιος είχε πάρει 15 μετοχές της
Εθνικής Τράπεζας στην εποχή που αυτή
στοίχιζε 23 ευρώ, θα είχε δώσει 345 ευρώ.
Αυτές τις 15 μετοχές όμως τις αλλάζει
υποχρεωτικά με 1 νέα μετοχή, η αξία της
οποίας την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο
ήταν… 85 λεπτά!
Εδωσε 345 ευρώ και παίρνει
85 λεπτά!


Σημειώνεται ότι οι μετοχές της Εθνικής
μπήκαν στη συνεδρίαση της Πέμπτης με
τιμή 1,21 ευρώ και αμέσως «κλείδωσαν»
υφιστάμενη πτώση… 30% (!) στα 85 λεπτά
.

Αιτία αυτής της καταβαράθρωσης είναι
το γεγονός ότι στις 14 Δεκεμβρίου θα
μπουν στην αγορά οι νέες μετοχές με 30
λεπτά – με άλλα λόγια 15 (!) φορές πάνω από
την τιμή αγοράς που ήταν 2 λεπτά. Μιλάμε
δηλαδή για κέρδος των κερδοσκόπων
απατεώνων της τάξης του… 1.500%.

ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΟ Τ.Χ.Σ.

Η ελεεινή κομπίνα των τραπεζιτών είχε
στόχο πρώτα από όλα να λεηλατήσει τα
λεφτά που είχε βάλει το ελληνικό κράτος
μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής
Σταθερότητας, το γνωστό πλέον Τ.Χ.Σ. Με
τις κομπίνες που προαναφέρθηκαν τα
κατάφεραν άριστα.

Το Τ.Χ.Σ. είχε την πλειοψηφία των
μετοχών στις τρεις από τις τέσσερις
συστημικές τράπεζες. Πιο συγκεκριμένα
είχε το 66,93% των μετοχών στην Τράπεζα
Πειραιώς, είχε το 66,4% στην Αλφα Μπανκ
και το 57,24% στην Εθνική Τράπεζα. Στη
Γιούρομπανκ το μερίδιο του Τ.Χ.Σ. ήταν
μειοψηικό καθώς ανερχόταν στο 35,41%.

Μετά τη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση
το Τ.Χ.Σ. είχε χάσει και από τις τέσσερις
τράπεζες την πλειοψηφία! Στην Τράπεζα
Πειραιώς το ποσοστό του έπεσε από το
67% στο… 26%, στην Αλφα Μπανκ από το 66%
στο… 11%. Στην Εθνική έπεσε από το 57% στο
35% ενώ στη Γιούρομπανκ κυριολεκτικά
εκμηδενίστηκε, καθώς από το 35% έπεσε
στο… 2,7%.

Πέρυσι το καλοκαίρι, το 2014, αν το Τ.Χ.Σ.
πουλούσε τις μετοχές που κατείχε το
Δημόσιο θα είχε εισπράξει 20 δισεκατομμύρια
ευρώ.
Τώρα μετά την ανακεφαλαιοποίηση
και το οικονομικό έγκλημα κατά του
ελληνικού κράτος το δημόσιο της χώρας
μας δεν πιάνει ούτε… μισό δισεκατομμύριο!
Από 20 δισεκατομμύρια ευρώ, ούτε μισό!

Είδατε πώς τα κατάφεραν οι τραπεζίτες;
Πήραν ξανά οι ιδιώτες τις ελληνικές
τράπεζες στα χέρια τους με ασήμαντα
ποσά μέσω του ξεπουλήματός τους σε
εξευτελιστική τιμή.

Εκβίαζαν φυσικά την κυβέρνηση Τσίπρα
ότι αν δεν ανακεφαλαιοποιηθούν με τόσο
ευνοϊκούς όρους θα φάνε τις… καταθέσεις
όλων των δύστυχων Ελλήνων που τους
έχουν εμπιστευθεί τα λεφτά τους. Δεν
ήθελε φυσικά και πολύ για να υποκύψει
ο Τσίπρας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Μέσα στο κλίμα αυτό συνεχίζεται η
απόσυρση καταθέσεων από τις τράπεζες.
Κάποτε, προ εξαετίας, οι τραπεζικές
καταθέσεις των Ελλήνων είχαν φτάσει
τα 252 δισεκατομμύρια ευρώ. Από τότε που
άρχισε όμως η πολιτική των μνημονίων,
οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες
κατέρρευσαν για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι καθώς η ανεργία
σχεδόν τετραπλασιάστηκε, περνώντας
από το 7,8% το 2008 στο 26,5% το 2014, ο κόσμος
ήταν υποχρεωμένος να επιβιώνει ξοδεύοντας
από τις καταθέσεις του ή «τσοντάροντας»
από τις καταθέσεις για να πληρώνει τους
φόρους του ή για να επιβιώσει χωρίς να
πεινάσει σαν την Κατοχή.

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο κοσμάκης
διαισθάνθηκε πως οι ελληνικές τράπεζες
δεν θα δίσταζαν καθόλου να του φάνε τις
καταθέσεις, αν τους δινόταν η ευκαιρία,
οπότε πολλοί διοχέτευσαν τις καταθέσεις
τους είτε στο εξωτερικό είτε σε κρυψώνες
εκτός τραπεζικού συστήματος. Ετσι κι
αλλιώς λιγότερες είναι οι πιθανότητες
να κλέψουν τα λεφτά από τις κρυψώνες
οι κλέφτες ή οι ληστές παρά να τα κλέψουν
οι τραπεζίτες. Είναι η νοοτροπία που
κυριάρχησε στην Ελλάδα, ιδίως μετά τη
ληστεία των καταθέσεων της Κύπρου το
2013. Εδώ που τα λέμε δεν έχει κι άδικο ο
κόσμος που δεν εμπιστεύεται καθόλου
μα καθόλου τους τραπεζίτες. Χειρότεροι
άρπαγες δεν υπάρχουν!

Η κατάρρευση κάθε εμπιστοσύνης προς
το τραπεζικό σύστημα δεν άργησε να
προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα.

Υπό το πρίσμα αυτό οι καταθέσεις των
Ελλήνων στις τράπεζες μειώνονται
συνεχώς. Πάνω από 130 δισεκατομμύρια
ευρώ – οι μισές δηλαδή καταθέσεις – έχουν
πια φύγει από τις ελληνικές τράπεζες.
Τον Οκτώβριο του 2015 δεν είχαν πια
απομείνει παρά 121 δισεκατομμύρια
καταθέσεις, με 30 δισεκατομμύρια να
έχουν κάνει φτερά μόνο μέσα στο 2015.

ΠΕΝΤΑΠΛΑΣΙΑ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ!

Οι επιχειρηματίες αποδεικνύονται
απαράδεκτοι σε ό,τι αφορά τις καταθέσεις
των επιχειρήσεών τους σε σχέση με τα
δάνεια που έχουν πάρει και χρωστούν
στις τράπεζες. Τον Οκτώβριο του 2015 οι
επιχειρήσεις είχαν καταθέσει στις
ελληνικές τράπεζες μόνο 19,8 δισεκατομμυρίων
ευρώ. Είχαν όμως… πενταπλάσια (!) δάνεια
ύψους 96,5 δισεκατομμύρια ευρώ,
αποδεικνύοντας εμπράκτως πόσο σαθρή
είναι η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα,
αφού οι επιχειρήσεις στηρίζονται στα…
δανεικά λεφτά.

Τα 121 δισεκατομμύρια των καταθέσεων
λοιπόν ήταν 19,8 δισ. καταθέσεις επιχειρήσεων
και 101,2 δισεκατομμύρια καταθέσεις
νοικοκυριών.

Τα νοικοκυριά χρωστούσαν τον Οκτώβριο
στις τράπεζες λιγότερα από τις καταθέσεις
τους σε αυτές – για την ακρίβεια 94,9 δισ.
ευρώ. Από αυτά τα σχεδόν 95 δισεκατομμύρια,
τα 67,9 δισ. ευρώ ήταν οφειλές από
χορηγηθέντα στεγαστικά δάνεια από τις
τράπεζες και τα 27 δισεκατομμύρια
αφορούσαν σε καταναλωτικά δάνεια και
πιστωτικές κάρτες.

Τα νοικοκυριά δηλαδή έχουν τραπεζικά
χρέη που ισούνται με το 94% των τραπεζικών
τους καταθέσεων και οι επιχειρήσεις
έχουν τραπεζικά χρέη που φτάνουν στο…
487% των τραπεζικών τους καταθέσεων!
Οι
επιχειρήσεις δηλαδή μόνο δανείζονται.

Είναι εξόφθαλμο ότι κάτι δεν πάει
καλά με τους Ελληνες επιχειρηματίες
και ότι ο κλάδος αυτός βρίθει απατεώνων
που στήνουν επιχειρήσεις μόνο με
δανεικά…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΤΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Από τους Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους
επιχειρείται να καλλιεργηθεί ο μύθος
ότι δήθεν οι Ελληνες είναι συστηματικοί
κακοπληρωτές άρα απατεώνες.

Ουδέν αναληθέστερον αυτού. Το 2007, το
2008, το 2009 – πριν δηλαδή χτυπήσει η κρίση
την πατρίδα μας, όχι μόνο οι νοικοκυραίοι,
αλλά ακόμη και οι επιχειρηματίες
πλήρωναν κανονικά τα χρέη τους στις
τράπεζες,
με αποτέλεσμα η Ελλάδα να
έχει το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη
μη εξυπηρετούμενωνν δανείων.

Το 2007, για παράδειγμα, μόνο το 3,6% των
στεγαστικών δανείων ήταν «κόκκινα».
Ακόμη πιο εντυπωσιακό, μόλις το 4,7% των
επιχειρηματικών δανείων δεν εξυπηρετείτο.
Οσο για τα καταναλωτικά «κόκκινα» ήταν
μόνο το 6% αυτής της κατηγορίας των
δανείων.

Καθώς όμως εκτινασσόταν η ανεργία
και κατέρρεε η ελληνική οικονομία, με
την ανεργία από το 8,4% του 2007 να απογειώνεται
στο 26,5% το 2014 και τη σωρευτική ύφεση να
φτάνει το 2014 το 26% η κατάσταση άλλαξε
άρδην.

Το 2014, τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια
που δεν εξυπηρετούνται εκτινάχθηκαν
από το 6% στο… 49,5%.

Το ίδιο παρατηρούμε και στα επιχειρηματικά
δάνεια. Μιλώντας πάντα για το 2014, βλέπουμε
το 4,7% του 2007 να γίνεται πέρυσι 33,5%.

Δεν αμφιβάλλουμε ότι υπάρχουν και
απατεώνες που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν
τις δύσκολες καταστάσεις και ενώ
μπορούν, δεν πληρώνουν τα δάνειά τους
περιμένοντας και εκμεταλλευόμενοι
κάθε ρύθμιση για τους αναξιοπαθούντες,
πραγματικά. Αυτούς οι τράπεζες τους
υπολογίζουν σε ίσως 10%.

Το υπόλοιπο 90% όμως είναι κυριολεκτικά
θύματα της ανελέητης κρίσης και της
στάσης των Γερμανών απέναντι στην
πατρίδα μας..

Γ. Δελαστίκ
Ελευθερία, Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015 (Οικονομικό έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών)

Νέο ρεκόρ παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη το 2013 στη Γερμανία!

Αιολικά; Ποιά αιολικά; Φωτοβολταϊκά; Ποιά φωτοβολταϊκά; Όπως γράφει το SPIEGEL, η Γερμανία έκανε το 2013 νέο ρεκόρ παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη την τελευταία 20ετία! Και όπως βλέπετε
στο διάγραμμα, που δείχνει τα στοιχεία παραγωγής του 2010 και 2011, η βασική πηγή
ηλεκτροδότησης της Γερμανίας είναι το κάρβουνο και η συμμετοχή του αυξάνεται συνέχεια! 
Το 1990,
αμέσως μετά την ενοποίηση με την Ανατολική Γερμανία, η παραγωγή
ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη ήταν 171TWh, με όλα όμως τα παλιά
εργοστάσια της Ανατολικής Γερμανίας σε λειτουργία! Από τότε πολλά
εργοστάσια έκλεισαν, αλλά το 2013 η παραγωγή έφθασε τις 162TWh, σύμφωνα
με τα προσωρινά στοιχεία της AG EnergieBilanzen. 
Η αύξηση αυτή
οφείλεται στο ό,τι το 2012 μπήκαν σε λειτουργία λιγνιτικές μονάδες με
συνολικά 2.743MW, πολύ περισσότερα από τα 1.321MW που αποσύρθηκαν λόγω
παλαιότητας.  
Αυτό φυσικά έχει ως αποτέλεσμα …
να
αυξάνονται οι εκπομπές CO2 της Γερμανίας, κάτι που δεν αρέσει στους
Πράσινους, οι οποίοι κάλεσαν την κυβέρνηση «να αυξήσει το φόρο στις
εκπομπές CO2, προκειμένου να γίνει πιο ανταγωνιστικό το φυσικό αέριο, που είναι πιο φιλικό προς το κλίμα» (σας θυμίζει κάτι;).
«Those serious about protecting the climate must ensure that less and
less power is generated from brown coal,» said Green Party politician
Bärbel Höhn. «CO2 emissions needed to be priced at a level that makes
the more climate-friendly gas-fired power stations economical», she
said.


Η παραγωγή από
λιθάνθρακα επίσης αυξήθηκε κατά 8TWh στις 124TWh, ενώ η παραγωγή από
φυσικό αέριο μειώθηκε κατά 10TWh στις 66TWh. Το 2011 έκλεισαν 8 πυρηνικά εργοστάσια και τα εργοστάσια που καίνε κάρβουνο ήταν αυτά που κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας που έλειψε.
Η αύξηση στην παραγωγή από κάρβουνο
έφερε και νέο ρεκόρ στις γερμανικές εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας στις
33TWh, βγάζοντας εκτός λειτουργίας εργοστάσια φυσικού αερίου τόσο στη
Γερμανία όσο και στο εξωτερικό, ιδίως στην Ολλανδία.
Αυτό φυσικά οφείλεται στις χαμηλές τιμές του δικαιώματος εκπομπής CO2, κάτι που έχει προκαλέσει σοκ σ’ αυτούς που ασχολούνται με την εμπορία δικαιωμάτων: «The volume of emissions certificates must be reduced in order to boost the price of CO2», δήλωσε ένας αναλυτής: «Μή δίνετε άδειες εκπομπής, για ν’ ανέβουν οι τιμές του CO2». 
Από κοντά και η Greenpeace με τη μόνιμη γκρίνια :
«Energy Minister Sigmar Gabriel, of the center-left Social Democrats,
must stop the shocking coal boom. No other country produces more brown
coal than Germany. The coal boom now endangers Germany’s credibility on
climate protection and the energy revolution». «Ο
Σοσιαλδημοκράτης Υπουργός Ενέργειας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ πρέπει να
σταματήσει τη σοκαριστική αύξηση του κάρβουνου. Καμιά χώρα δεν παράγει
περισσότερο λιγνίτη απ’ τη Γερμανία. Η αύξηση του κάρβουνου υπονομεύει
την αξιοπιστία της Γερμανίας στην προστασία του κλίματος και την
ενεργειακή επανάσταση».
Και
οι καταναλωτές, θα ρωτήσει κάποιος. Οι αναλυτές και η Greenpeace είδατε
να μιλούν για τους καταναλωτές; 220 ευρώ «καπέλο» θα πληρώσει κάθε
νοικοκυριό το 2014 στη Γερμανία για τις επιδοτήσεις των ΑΠΕ, που θα
φτάσουν στα 23,5 δισεκατομμύρια ευρώ! Πολλά λεφτά, δεν νομίζετε; Να ποιος πληρώνει πάντα τις άστοχες πολιτικές: ο δύσμοιρος φορολογούμενος.
Σε
όλο τον κόσμο, και στην Ευρώπη, η τάση είναι μία : κατασκευάζουν παντού
νέες, σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες, με όσο πιο μεγάλο βαθμό απόδοσης
μπορούν, σε όσο πιο μεγάλο μέγεθος λέβητα μπορούν, για να εξασφαλίσουν
οικονομίες κλίμακας και να μειώσουν και τις εκπομπές CO2. Και με τον
τρόπο αυτό εξασφαλίζουν φθηνή, αδιάλειπτη και αξιόπιστη παροχή
ηλεκτρικής ενέργειας στους πολίτες τους, φθηνή ενέργεια στη βιομηχανία,
ανταγωνιστικότητα στην οικονομία τους, δίνουν δουλειά στους νέους τους.
Εμείς εδώ, που μπορούμε να έχουμε άνετα 4.000 λιγνιτικά MW, αλλά σύντομα δεν θα έχουμε ούτε τα μισά προκειμένου να καίμε φυσικό αέριο, πότε θα σταματήσουμε να παραλογιζόμαστε;

ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της
ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν
γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς
αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και
διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχ επισημανθεί
στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα
χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη
Χαλικιά.


Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα
όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε
μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο
στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988 Χωρίς περιστροφές, ο κ.Δ.Χαλικιάς
περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της
κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει
σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε
ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός
ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ.Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της
εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του
κ.Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή
της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα
εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω
τον τότε πρωθυπουργό κ.Ανδρέα Γ.Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η
επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε
τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα
χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου
πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει
ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα
σταθεροποιησης της οικονομίας.

»Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση
με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε
και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ.Σημίτη, που είχε ήδη
αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και
τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες
της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος
είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την
δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1
δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια
δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του
δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα
Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε
λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για
συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του
1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία
κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…».

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ.Ζακ
Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή
Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από
ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης,
από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις
στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου
χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να
περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και
Κ.Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις
συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού
κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος
European Business Review, Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011 (ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ) 

Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!

Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που βάζει για ακόμα μια φορά την χώρα μας στο στόχαστρο, δεν είναι απαραίτητα η απόλυτη καταστροφή…

Νέα επιστημονική έρευνα που διχάζει οικονομολόγους, πολιτικούς και
δημοσιογράφους διαπιστώνει πως όταν μια βιομηχανική χώρα που δεν μπορεί
να πληρώσει τα χρέη της και κηρύσσει πτώχευση δεν ακολουθεί η οικονομική
καταστροφή αλλά αντιθέτως μια ελάφρυνση για τους κατοίκους της.

Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, αναζητώντας διδάγματα δύο
οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο γερμανός
συνάδελφος της Κρίστοφ Τράμπες, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του
παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση
χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού
της;

Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με
τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief» που μόλις
δημοσιεύτηκε και γίνεται αναφορά σε αυτή στην αυστριακή εφημερίδα der
Standard. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο
συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες
που κηρύσσουν στάση πληρωμών και, με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών
τους, κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με
γρηγορότερο ρυθμό από ότι πριν.

Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47
χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του μεσοπολέμου και στη
Λατινική Αμερικής των δεκαετιών του 80 και του 90. Από τα 47 κράτη τα 39
κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξη μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής
στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σε
δύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.

Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους
ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνια μετά την χρεοκοπία στο διάστημα του
μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της
Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση
ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Το 1934
πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν
άλλο τα δάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των
ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23
εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των
δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.

Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν
οι βιομηχανικές χώρες εξοικονομούν μικροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα
όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται,
αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να
μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη. Μετά από μια χρεοκοπία το 1980
χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του
’90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο
χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι
προηγούμενοι «αιμορράγησαν».

Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί.
Βέβαια σε όλα αυτά αναμένεται πολύ γρήγορα και ο αντίλογος, δεδομένου
ότι η Ράινχαρτ γίνεται αντικείμενο στενής επιστημονικής παρακολούθησης,
αφότου ανακαλύφθηκε ότι σε δημοσιεύσεις της μετά το 2013 με θέμα το
χρέος, τις οποίες έκανε μαζί με τον οικονομολόγο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητή
στο Χάρβαρντ, κρύβονταν πολλά λάθη.

Defencenet, Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014 (Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!) 

The Lessons for Greece’s Economy From 70 Currency Union Breakups

The hardliners in Athens may have a point.

History suggests Greece leaving the euro wouldn’t make catastrophe
inevitable, says Adam Slater, lead economist at Oxford Economics Ltd.

More than 70 countries and territories have quit currency unions
since 1945 and yet only a small minority have then suffered large losses
in output, he said in a recent study. Most of these, such as in the
former Yugoslavia, can be explained by other shocks like civil war.

While Greece’s gross domestic product could still slump about 10
percent, the decline could be limited and the economy may have
undetected advantages that allow a decent recovery.

“The most likely outcome if it leaves is that there will be a
significant initial drop in GDP, but the evidence from the past suggests
there could be a strong rebound,” said Slater. “A lot depends of how
the transition is managed.”

Czechoslovakia, for example, dissolved its monetary union in 1993
over the span of just five weeks. The output of Slovakia fell less than 4
percent that year and by 1995 was 10 percent higher than it had been in
1992.

Growth Impact

Slater’s calculations show that in economies
changing currency unions, median growth averaged 2.7 percent in the year
of the breakup and 3.2 percent from the year before cessation to the
year after it.

Overall, growth was positive in about two-thirds of the exits and
negative in about a third for the year it occurred. Very negative
outcomes with output crashing 20 percent or more occurred just 8 percent
of the time. Latvia suffered the most when it went solo from the Soviet
Union. Oman fared the best.

“Output can be surprisingly resilient in the face of currency union
exits and the severe financial crises that sometimes accompany them,”
said Slater.

So how would Greece fare? Slater reckons it would benefit as a weaker
exchange rate spurs exports and monetary conditions loosen.

By defaulting, the government could also find fiscal space to
recapitalize banks and any stock slide is unlikely to hurt households
given just 2 percent of their financial assets are in equities. Once the
shock of Grexit has passed, markets could even rally.

Such an argument gives support to those Greeks who argue they could
walk from the euro with little long-term cost to their economy.

“There is an upside risk — if reasonably well organized, historical
experiences suggest Grexit might see a much smaller initial drop,” said
Slater. “There could also be some upside in financial markets.”

 Bloomberg, Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015 (The Lessons for Greece’s Economy From 70 Currency Union Breakups)

Αυτό είναι το πρόγραμμα διάσωσης που προτείνουν οι «Εταίροι» μας !