The time-bomb at the heart of Europe

THE threat of the euro’s collapse has abated for the moment, but
putting the single currency right will involve years of pain. The
pressure for reform and budget cuts is fiercest in Greece, Portugal,
Spain and Italy, which all saw mass strikes and clashes with police this
week (see article). But ahead looms a bigger problem that could dwarf any of these: France.

The country has always been at the heart of the euro, as of the
European Union. President François Mitterrand argued for the single
currency because he hoped to bolster French influence in an EU that
would otherwise fall under the sway of a unified Germany. France has
gained from the euro: it is borrowing at record low rates and has
avoided the troubles of the Mediterranean. Yet even before May, when
François Hollande became the country’s first Socialist president since
Mitterrand, France had ceded leadership in the euro crisis to Germany.
And now its economy looks increasingly vulnerable as well.

In this section

As our special report
in this issue explains, France still has many strengths, but its
weaknesses have been laid bare by the euro crisis. For years it has been
losing competitiveness to Germany and the trend has accelerated as the
Germans have cut costs and pushed through big reforms. Without the
option of currency devaluation, France has resorted to public spending
and debt. Even as other EU countries have curbed the reach of the state,
it has grown in France to consume almost 57% of GDP, the highest share
in the euro zone. Because of the failure to balance a single budget
since 1981, public debt has risen from 22% of GDP then to over 90% now.

The business climate in France has also worsened. French firms are
burdened by overly rigid labour- and product-market regulation,
exceptionally high taxes and the euro zone’s heaviest social charges on
payrolls. Not surprisingly, new companies are rare. France has fewer
small and medium-sized enterprises, today’s engines of job growth, than
Germany, Italy or Britain. The economy is stagnant, may tip into
recession this quarter and will barely grow next year. Over 10% of the
workforce, and over 25% of the young, are jobless. The external
current-account deficit has swung from a small surplus in 1999 into one
of the euro zone’s biggest deficits. In short, too many of France’s
firms are uncompetitive and the country’s bloated government is living
beyond its means.

Hollande at bay

With enough boldness and grit, Mr Hollande could now reform France.
His party holds power in the legislature and in almost all the regions.
The left should be better able than the right to persuade the unions to
accept change. Mr Hollande has acknowledged that France lacks
competitiveness. And, encouragingly, he has recently promised to
implement many of the changes recommended in a new report by Louis
Gallois, a businessman, including reducing the burden of social charges
on companies. The president wants to make the labour market more
flexible. This week he even talked of the excessive size of the state,
promising to “do better, while spending less”.

Yet set against the gravity of France’s economic problems, Mr
Hollande still seems half-hearted. Why should business believe him when
he has already pushed through a string of leftish measures, including a
75% top income-tax rate, increased taxes on companies, wealth, capital
gains and dividends, a higher minimum wage and a partial rollback of a
previously accepted rise in the pension age? No wonder so many would-be
entrepreneurs are talking of leaving the country.

Explore our interactive guide to Europe’s troubled economies

European governments that have undertaken big reforms have done so
because there was a deep sense of crisis, because voters believed there
was no alternative and because political leaders had the conviction that
change was unavoidable. None of this describes Mr Hollande or France.
During the election campaign, Mr Hollande barely mentioned the need for
business-friendly reform, focusing instead on ending austerity. His
Socialist Party remains unmodernised and hostile to capitalism: since he
began to warn about France’s competitiveness, his approval rating has
plunged. Worse, France is aiming at a moving target. All euro-zone
countries are making structural reforms, and mostly faster and more
extensively than France is doing (see article). The IMF recently warned that France risks being left behind by Italy and Spain.

At stake is not just the future of France, but that of the euro. Mr
Hollande has correctly badgered Angela Merkel for pushing austerity too
hard. But he has hidden behind his napkin when it comes to the political
integration needed to solve the euro crisis. There has to be greater
European-level control over national economic policies. France has
reluctantly ratified the recent fiscal compact, which gives Brussels
extra budgetary powers. But neither the elite nor the voters are yet
prepared to transfer more sovereignty, just as they are unprepared for
deep structural reforms. While most countries discuss how much
sovereignty they will have to give up, France is resolutely avoiding any
debate on the future of Europe. Mr Hollande was badly burned in 2005
when voters rejected the EU constitutional treaty after his party split
down the middle. A repeat of that would pitch the single currency into
chaos.

Too big not to succeed?

Our most recent special report
on a big European country (in June 2011) focused on Italy’s failure to
reform under Silvio Berlusconi; by the end of the year he was out—and
change had begun. So far investors have been indulgent of France;
indeed, long-term interest rates have fallen a bit. But sooner or later
the centime will drop. You cannot defy economics for long.

Unless Mr Hollande shows that he is genuinely committed to changing
the path his country has been on for the past 30 years, France will lose
the faith of investors—and of Germany. As several euro-zone countries
have found, sentiment in the markets can shift quickly. The crisis could
hit as early as next year. Previous European currency upheavals have
often started elsewhere only to finish by engulfing France—and this
time, too, France rather than Italy or Spain could be where the euro’s
fate is decided. Mr Hollande does not have long to defuse the time-bomb
at the heart of Europe.
Economist, Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012 (The time-bomb at the heart of Europe) 

Οικονομικό έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

Ένα απίστευτο οικονομικό έγκλημα
διεπράχθη τον περασμένο μήνα εν μέσω
σιωπής των μέσων ενημέρωσης, με την
υποτιθέμενη ανακεφαλαιοποίηση των
ελληνικών τραπεζών. Το ελληνικό δημόσιο
– δηλαδή όλοι ο Έλληνες φορολογούμενοι
– έχασε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ,
ενώ ταυτόχρονα οι ελληνικές τράπεζες
πέρασαν για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά
στους ξένους! Επιπροσθέτως, μέσω αυτής
της ανακεφαλαιοποίησης καταστράφηκαν
εντελώς όλοι οι παλιοί μέτοχοι των
ελληνικών τραπεζών. Πρέπει να είναι
πλέον εντελώς ηλίθιος όποιος δώσει
λεφτά για να αγοράσει μετοχές ελληνικών
τραπεζών! Ηλίθιος ή αδίστακτος κερδοσκόπος
που να διαχειρίζεται κολοσσιαία ποσά
δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή
ευρώ!

Είναι πραγματικά ανήκουστο πόσο
απίστευτα φθηνά πουλήθηκαν στην
ανακεφαλοποίηση οι νέες μετοχές των
τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας
μας.

Η πιο ακριβή μετοχή στην ανακεφαλαιοποίηση
ήταν αυτή της Άλφα Μπανκ, η οποία κοστίζει
– εδώ κρατήστε την αναπνοή σας – μόνο…
τέσσερα (4) λεπτά του ευρώ!!! Ναι, το
ξαναγράφουμε για να μην νομίζετε ότι
έγινε τυπογραφικό λάθος: τέσσερα λεπτά
του ευρώ κόστιζε η ακριβότερη μετοχή
ελληνικής τράπεζας στην ανακεφαλαιοποίηση!

Με ένα κέρμα του ενός ευρώ δηλαδή
μπορούσατε να αγοράσετε… 25 μετοχές
της Αλφα Μπανκ που ήταν ακριβή! Γιατί
η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας πουλήθηκε
στη μισή τιμή της Αλφα – δηλαδή μόνο 2
λεπτά!!!

ΑΡΠΑΞΑΝ ΤΖΑΜΠΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Οσο για τη μετοχή της Γιούρομπανκ
αυτή ήταν ακόμα φτηνότερη. Δεν κόστιζε
παρά μόλις ένα (1)… λεπτό! Εδινε δηλαδή
ένα παιδάκι ένα ευρώ και αντί για
κουλουράκια έπαιρνε… εκατό μετοχές
της Γιούρομπανκ! Ναι, εκατό!

Αυτή όμως που έσπασε κάθε ρεκόρ ήταν
η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία καθόρισε
την τιμή της μετοχής της στην
ανακεφαλαιοποίηση στα… τρία δέκατα
του ενός λεπτού! Με άλλα λόγια με ένα
ευρώ μπορούσε κάποιος να αγοράσει…
333 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Με
τρία ευρώ αγόραζε… 1000 (χίλιες) μετοχές
αυτής της τράπεζας! Χίλιες τραπεζικές
μετοχές με τρία ευρώ!

Εννοείται φυσικά ότι μετοχές
ανακεφαλαιοποίησης δεν μπορούσαν να
αγοράσουν μεμονωμένοι επενδυτές.
Αυτό
ήταν απαγορευμένο
. Ολο το κόλπο ήταν
στημένο για να πάρουν κυριολεκτικά
τσάμπα τις ελληνικές ξένοι άρπαγες
κερδοσκόποι (αυτοί που αποκαλούνται
«γύπες» γιατί επίπτουν επί οικονομικών
πτωμάτων) αλλά και κάποιοι Ελληνες
«θεσμικοί επενδυτές» μπασμένοι στα
κόλπα.

ΠΩΣ ΕΦΑΓΑΝ ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΟΥ
ΚΡΑΤΟΥΣ

Οι τραπεζίτες χρησιμοποίησαν και ένα
άλλο κόλπο. Αυτό της μείωσης του αριθμού
των μετοχών (στα αμερικανικά αυτό
αποκαλείται reverse split). Οποιος είχε δηλαδή
π.χ. 100 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή
της Γιούρομπανκ έπαιρνε… 1 νέα μετοχή,
όποιος είχε 50 μετοχές της Αλφα Μπανκ
έπαιρνε 1 καινούργια και όποιος είχε
15 παλιές μετοχές της Εθνικής έπαιρνε
μία καινούργια.

Για να καταλάβουμε καλύτερα πώς
αφανίστηκαν οι παλιοί μέτοχοι και
καταστράφηκαν εντελώς οικονομικά
χάνοντας όλα τα λεφτά που είχαν δώσει
για αγορά τραπεζικών μετοχών, θα δώσουμε
ένα παράδειγμα.

Αν κάποιος είχε πάρει 15 μετοχές της
Εθνικής Τράπεζας στην εποχή που αυτή
στοίχιζε 23 ευρώ, θα είχε δώσει 345 ευρώ.
Αυτές τις 15 μετοχές όμως τις αλλάζει
υποχρεωτικά με 1 νέα μετοχή, η αξία της
οποίας την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο
ήταν… 85 λεπτά!
Εδωσε 345 ευρώ και παίρνει
85 λεπτά!


Σημειώνεται ότι οι μετοχές της Εθνικής
μπήκαν στη συνεδρίαση της Πέμπτης με
τιμή 1,21 ευρώ και αμέσως «κλείδωσαν»
υφιστάμενη πτώση… 30% (!) στα 85 λεπτά
.

Αιτία αυτής της καταβαράθρωσης είναι
το γεγονός ότι στις 14 Δεκεμβρίου θα
μπουν στην αγορά οι νέες μετοχές με 30
λεπτά – με άλλα λόγια 15 (!) φορές πάνω από
την τιμή αγοράς που ήταν 2 λεπτά. Μιλάμε
δηλαδή για κέρδος των κερδοσκόπων
απατεώνων της τάξης του… 1.500%.

ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΟ Τ.Χ.Σ.

Η ελεεινή κομπίνα των τραπεζιτών είχε
στόχο πρώτα από όλα να λεηλατήσει τα
λεφτά που είχε βάλει το ελληνικό κράτος
μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής
Σταθερότητας, το γνωστό πλέον Τ.Χ.Σ. Με
τις κομπίνες που προαναφέρθηκαν τα
κατάφεραν άριστα.

Το Τ.Χ.Σ. είχε την πλειοψηφία των
μετοχών στις τρεις από τις τέσσερις
συστημικές τράπεζες. Πιο συγκεκριμένα
είχε το 66,93% των μετοχών στην Τράπεζα
Πειραιώς, είχε το 66,4% στην Αλφα Μπανκ
και το 57,24% στην Εθνική Τράπεζα. Στη
Γιούρομπανκ το μερίδιο του Τ.Χ.Σ. ήταν
μειοψηικό καθώς ανερχόταν στο 35,41%.

Μετά τη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση
το Τ.Χ.Σ. είχε χάσει και από τις τέσσερις
τράπεζες την πλειοψηφία! Στην Τράπεζα
Πειραιώς το ποσοστό του έπεσε από το
67% στο… 26%, στην Αλφα Μπανκ από το 66%
στο… 11%. Στην Εθνική έπεσε από το 57% στο
35% ενώ στη Γιούρομπανκ κυριολεκτικά
εκμηδενίστηκε, καθώς από το 35% έπεσε
στο… 2,7%.

Πέρυσι το καλοκαίρι, το 2014, αν το Τ.Χ.Σ.
πουλούσε τις μετοχές που κατείχε το
Δημόσιο θα είχε εισπράξει 20 δισεκατομμύρια
ευρώ.
Τώρα μετά την ανακεφαλαιοποίηση
και το οικονομικό έγκλημα κατά του
ελληνικού κράτος το δημόσιο της χώρας
μας δεν πιάνει ούτε… μισό δισεκατομμύριο!
Από 20 δισεκατομμύρια ευρώ, ούτε μισό!

Είδατε πώς τα κατάφεραν οι τραπεζίτες;
Πήραν ξανά οι ιδιώτες τις ελληνικές
τράπεζες στα χέρια τους με ασήμαντα
ποσά μέσω του ξεπουλήματός τους σε
εξευτελιστική τιμή.

Εκβίαζαν φυσικά την κυβέρνηση Τσίπρα
ότι αν δεν ανακεφαλαιοποιηθούν με τόσο
ευνοϊκούς όρους θα φάνε τις… καταθέσεις
όλων των δύστυχων Ελλήνων που τους
έχουν εμπιστευθεί τα λεφτά τους. Δεν
ήθελε φυσικά και πολύ για να υποκύψει
ο Τσίπρας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Μέσα στο κλίμα αυτό συνεχίζεται η
απόσυρση καταθέσεων από τις τράπεζες.
Κάποτε, προ εξαετίας, οι τραπεζικές
καταθέσεις των Ελλήνων είχαν φτάσει
τα 252 δισεκατομμύρια ευρώ. Από τότε που
άρχισε όμως η πολιτική των μνημονίων,
οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες
κατέρρευσαν για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι καθώς η ανεργία
σχεδόν τετραπλασιάστηκε, περνώντας
από το 7,8% το 2008 στο 26,5% το 2014, ο κόσμος
ήταν υποχρεωμένος να επιβιώνει ξοδεύοντας
από τις καταθέσεις του ή «τσοντάροντας»
από τις καταθέσεις για να πληρώνει τους
φόρους του ή για να επιβιώσει χωρίς να
πεινάσει σαν την Κατοχή.

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο κοσμάκης
διαισθάνθηκε πως οι ελληνικές τράπεζες
δεν θα δίσταζαν καθόλου να του φάνε τις
καταθέσεις, αν τους δινόταν η ευκαιρία,
οπότε πολλοί διοχέτευσαν τις καταθέσεις
τους είτε στο εξωτερικό είτε σε κρυψώνες
εκτός τραπεζικού συστήματος. Ετσι κι
αλλιώς λιγότερες είναι οι πιθανότητες
να κλέψουν τα λεφτά από τις κρυψώνες
οι κλέφτες ή οι ληστές παρά να τα κλέψουν
οι τραπεζίτες. Είναι η νοοτροπία που
κυριάρχησε στην Ελλάδα, ιδίως μετά τη
ληστεία των καταθέσεων της Κύπρου το
2013. Εδώ που τα λέμε δεν έχει κι άδικο ο
κόσμος που δεν εμπιστεύεται καθόλου
μα καθόλου τους τραπεζίτες. Χειρότεροι
άρπαγες δεν υπάρχουν!

Η κατάρρευση κάθε εμπιστοσύνης προς
το τραπεζικό σύστημα δεν άργησε να
προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα.

Υπό το πρίσμα αυτό οι καταθέσεις των
Ελλήνων στις τράπεζες μειώνονται
συνεχώς. Πάνω από 130 δισεκατομμύρια
ευρώ – οι μισές δηλαδή καταθέσεις – έχουν
πια φύγει από τις ελληνικές τράπεζες.
Τον Οκτώβριο του 2015 δεν είχαν πια
απομείνει παρά 121 δισεκατομμύρια
καταθέσεις, με 30 δισεκατομμύρια να
έχουν κάνει φτερά μόνο μέσα στο 2015.

ΠΕΝΤΑΠΛΑΣΙΑ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ!

Οι επιχειρηματίες αποδεικνύονται
απαράδεκτοι σε ό,τι αφορά τις καταθέσεις
των επιχειρήσεών τους σε σχέση με τα
δάνεια που έχουν πάρει και χρωστούν
στις τράπεζες. Τον Οκτώβριο του 2015 οι
επιχειρήσεις είχαν καταθέσει στις
ελληνικές τράπεζες μόνο 19,8 δισεκατομμυρίων
ευρώ. Είχαν όμως… πενταπλάσια (!) δάνεια
ύψους 96,5 δισεκατομμύρια ευρώ,
αποδεικνύοντας εμπράκτως πόσο σαθρή
είναι η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα,
αφού οι επιχειρήσεις στηρίζονται στα…
δανεικά λεφτά.

Τα 121 δισεκατομμύρια των καταθέσεων
λοιπόν ήταν 19,8 δισ. καταθέσεις επιχειρήσεων
και 101,2 δισεκατομμύρια καταθέσεις
νοικοκυριών.

Τα νοικοκυριά χρωστούσαν τον Οκτώβριο
στις τράπεζες λιγότερα από τις καταθέσεις
τους σε αυτές – για την ακρίβεια 94,9 δισ.
ευρώ. Από αυτά τα σχεδόν 95 δισεκατομμύρια,
τα 67,9 δισ. ευρώ ήταν οφειλές από
χορηγηθέντα στεγαστικά δάνεια από τις
τράπεζες και τα 27 δισεκατομμύρια
αφορούσαν σε καταναλωτικά δάνεια και
πιστωτικές κάρτες.

Τα νοικοκυριά δηλαδή έχουν τραπεζικά
χρέη που ισούνται με το 94% των τραπεζικών
τους καταθέσεων και οι επιχειρήσεις
έχουν τραπεζικά χρέη που φτάνουν στο…
487% των τραπεζικών τους καταθέσεων!
Οι
επιχειρήσεις δηλαδή μόνο δανείζονται.

Είναι εξόφθαλμο ότι κάτι δεν πάει
καλά με τους Ελληνες επιχειρηματίες
και ότι ο κλάδος αυτός βρίθει απατεώνων
που στήνουν επιχειρήσεις μόνο με
δανεικά…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΤΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Από τους Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους
επιχειρείται να καλλιεργηθεί ο μύθος
ότι δήθεν οι Ελληνες είναι συστηματικοί
κακοπληρωτές άρα απατεώνες.

Ουδέν αναληθέστερον αυτού. Το 2007, το
2008, το 2009 – πριν δηλαδή χτυπήσει η κρίση
την πατρίδα μας, όχι μόνο οι νοικοκυραίοι,
αλλά ακόμη και οι επιχειρηματίες
πλήρωναν κανονικά τα χρέη τους στις
τράπεζες,
με αποτέλεσμα η Ελλάδα να
έχει το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη
μη εξυπηρετούμενωνν δανείων.

Το 2007, για παράδειγμα, μόνο το 3,6% των
στεγαστικών δανείων ήταν «κόκκινα».
Ακόμη πιο εντυπωσιακό, μόλις το 4,7% των
επιχειρηματικών δανείων δεν εξυπηρετείτο.
Οσο για τα καταναλωτικά «κόκκινα» ήταν
μόνο το 6% αυτής της κατηγορίας των
δανείων.

Καθώς όμως εκτινασσόταν η ανεργία
και κατέρρεε η ελληνική οικονομία, με
την ανεργία από το 8,4% του 2007 να απογειώνεται
στο 26,5% το 2014 και τη σωρευτική ύφεση να
φτάνει το 2014 το 26% η κατάσταση άλλαξε
άρδην.

Το 2014, τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια
που δεν εξυπηρετούνται εκτινάχθηκαν
από το 6% στο… 49,5%.

Το ίδιο παρατηρούμε και στα επιχειρηματικά
δάνεια. Μιλώντας πάντα για το 2014, βλέπουμε
το 4,7% του 2007 να γίνεται πέρυσι 33,5%.

Δεν αμφιβάλλουμε ότι υπάρχουν και
απατεώνες που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν
τις δύσκολες καταστάσεις και ενώ
μπορούν, δεν πληρώνουν τα δάνειά τους
περιμένοντας και εκμεταλλευόμενοι
κάθε ρύθμιση για τους αναξιοπαθούντες,
πραγματικά. Αυτούς οι τράπεζες τους
υπολογίζουν σε ίσως 10%.

Το υπόλοιπο 90% όμως είναι κυριολεκτικά
θύματα της ανελέητης κρίσης και της
στάσης των Γερμανών απέναντι στην
πατρίδα μας..

Γ. Δελαστίκ
Ελευθερία, Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015 (Οικονομικό έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών)

Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!

Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που βάζει για ακόμα μια φορά την χώρα μας στο στόχαστρο, δεν είναι απαραίτητα η απόλυτη καταστροφή…

Νέα επιστημονική έρευνα που διχάζει οικονομολόγους, πολιτικούς και
δημοσιογράφους διαπιστώνει πως όταν μια βιομηχανική χώρα που δεν μπορεί
να πληρώσει τα χρέη της και κηρύσσει πτώχευση δεν ακολουθεί η οικονομική
καταστροφή αλλά αντιθέτως μια ελάφρυνση για τους κατοίκους της.

Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, αναζητώντας διδάγματα δύο
οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο γερμανός
συνάδελφος της Κρίστοφ Τράμπες, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του
παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση
χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού
της;

Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με
τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief» που μόλις
δημοσιεύτηκε και γίνεται αναφορά σε αυτή στην αυστριακή εφημερίδα der
Standard. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο
συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες
που κηρύσσουν στάση πληρωμών και, με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών
τους, κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με
γρηγορότερο ρυθμό από ότι πριν.

Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47
χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του μεσοπολέμου και στη
Λατινική Αμερικής των δεκαετιών του 80 και του 90. Από τα 47 κράτη τα 39
κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξη μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής
στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σε
δύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.

Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους
ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνια μετά την χρεοκοπία στο διάστημα του
μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της
Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση
ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Το 1934
πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν
άλλο τα δάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των
ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23
εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των
δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.

Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν
οι βιομηχανικές χώρες εξοικονομούν μικροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα
όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται,
αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να
μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη. Μετά από μια χρεοκοπία το 1980
χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του
’90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο
χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι
προηγούμενοι «αιμορράγησαν».

Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί.
Βέβαια σε όλα αυτά αναμένεται πολύ γρήγορα και ο αντίλογος, δεδομένου
ότι η Ράινχαρτ γίνεται αντικείμενο στενής επιστημονικής παρακολούθησης,
αφότου ανακαλύφθηκε ότι σε δημοσιεύσεις της μετά το 2013 με θέμα το
χρέος, τις οποίες έκανε μαζί με τον οικονομολόγο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητή
στο Χάρβαρντ, κρύβονταν πολλά λάθη.

Defencenet, Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014 (Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!) 

Όταν τα κολλήματα δεν επιτρέπουν τη λογική συζήτηση.

Έλαβα και δημοσιεύω μια υποτιθέμενη κριτική στις απόψεις που
διατύπωσα από κάποιον παρευρισκόμενο στις Σέρρες. Κι επειδή δια ζώσης
δεν έβαλε παρά μόνο δυο-τρία απ’ αυτά που μας καταμαρτυρά, αξίζει τον
κόπο να δημοσιεύσουμε τι λέει και πως απάντησα – γιατί απαντησα – σχεδόν
σ’ όλα αυτά που αναφέρεται εν λόγω κύριος.

Δημήτρης Καζάκης


Σκόρπιες διαπιστώσεις & προβληματισμοί,  ύστερα από την απογοήτευση της Παρασκευής 08/05/2015 από την ομιλία Καζάκη (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) στις Σέρρες:
  1. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ
    ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ-ΦΟΡΟΚΛΟΠΗ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΜΙΑ, ΑΝΤΙ ΑΥΤΩΝ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΘΕ
    ΦΟΡΟΦΥΓΑ  (ΕΩΣ ΟΤΟΥ  Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΒΙΟΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΥ
    ΕΠΙΘΥΜΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΓΓΙΞΕΙ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ,
    ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ , ΟΣΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΠΟΤΕΘΕΛΟΥΜΕ,  ΩΣ ΦΟΡΟ;)
  1. ΙΣΟΤΙΜΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΚΤΟΣ Ε.Ε. , ΜΕ ΤΗ  ΡΩΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ &ΤΗΝ  ΚΙΝΑ ΤΟΥ
    1.300.000.000 ΠΟΛΙΤΩΝ  ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ
    ΚΟΣΜΟΥ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΠΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ ,ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ
    ΣΚΟΠΙΑ…ΟΝΤΑΣ ΕΝΤΟΣ Ε.Ε., ΜΟΙΑΖΕΙ  ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟ…
  1. ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ….(ΦΑΣΟΛΑΚΙΑ ΜΑΡΟΚΟΥ, ΚΑΡΟΤΑ ΒΕΛΓΙΟΥ, Κ.Ο.Κ), ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΜΑΘΑΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΗΣ Ε.,Ε. . ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΟΥΔΕΙΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΕΙ…ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Ο ΣΩΣΜΟΣ…
  1. ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ  ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΕΣΚΟΝΤΑΙΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ 300 €)
  1. ΑΓΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΣΒΕΣΕΙΣ ΟΡΥΧΕΙΩΝ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ 500.000.000 € (ΜΕ 5%  ΕΩΣ 10% ΕΤΗΣΙΩΣ + ΔΑΠΑΝΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ 2.500 ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ) ΑΡΑ ΛΟΓΙΚΑ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΕΡΔΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ»
  1. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΧΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ , ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΥΣΙΜΑ ; ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ….& ΘΑ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ…
  1. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΠΕΡΙΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΠΡΟ 50ΕΤΙΑΣ (ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ) ΕΝΩ ΥΠΑΡΧΕΙΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΗΕ
  1. Ο ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ Ε.Σ. ΣΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ Π/Υ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ,  Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ…ΑΓΝΟΗΘΗΚΕ (ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΕΝΙΝ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΒΛΙ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΣΑΡΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ )…ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΕΝΟΥ  ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ  ;
  1. ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΡΟΛΟ ΑΡΧΙΚΑ (ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ;)
  1. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ  , ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΣΕ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΚΛΠ
  1. ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΤΩΝ ΟΤΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΟΤΑΝ ΧΑΡΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ..; (Με τους νόμους 4071/2012 και 4170/2013 διαγράφηκαν τα χρέη όλων των δημοτικών επιχειρήσεων)
  1. ΑΓΝΟΗΘΗΚΕ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ Ή ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΣΗ, ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΩΝ , ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ, ΚΛΠ),
  1. Η ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ (ΒΙΡΣΟΔΕΨΙΑ, ΚΛΠ) ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΑΙΧΜΗΣ , ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΟΠΩΣ ΟΙΑΤΡΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ, ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΤΕΛΕΧΙΑΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΖΕΤΑΙ….
  1. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΟΣΟΙ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΟΦΕΛΗ….ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΛΛΩΝ… ΠΟΙΩΝ ΑΡΑΓΕ ;
Σωστές οι διαπιστώσεις , πολύ καλές οι αναλύσεις , αλλά αναζητούνται λύσεις
Καλή δύναμη  στη διαμόρφωση νέων και περισσότερο εμπνευσμένων & υλοποιήσιμων προτάσεων
φιλικά
Σήφης Σταμπούλογλου
Οικονομολόγος -Σέρρες
ΟΙ απαντήσεις που δόθηκαν στην εκδήλωση αλλά προφανώς δεν τις άκουσε ο εν λόγω κύριος:
1. Αυτό που είπα είναι αυτό που μαθαίνει ο πρωτοετής φοιτητής στα
δημοσιονμικά. Δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αν δεν
υπάρξει ένα δίκαιο, ορθολογικό, αναπτυξιακό και ανταποδοτικό σύστημα
φορολόγησης. Ο μεγαλύτερος εχθρός του φόρου, έλεγε ο Άνταμ Σμιθ, είναι ο
κακός φόρος, δηλαδή ο φόρος που επιβάλλεται με όρους δήμευσης. 
2. Ισότιμη σχέση είναι όρος του συντάγματος (άρθρο 28) και των διεθνών
σχέσεων και προϋποθέτει όχι ραγιάδες και αποικιακό καθεστώς, αλλά
έντιμους και ευθυτενής πολίτες που ξέρουν πώς να υπερασπίζονται την
εθνική τους κυριαρχία. Αυτό αν και άκρως διαδεδομένη αρχή στον κόσμο
σήμερα, είναι κατανοητό να μην γίνεται αντιληπτή από κάποιον πεισμένο
ραγιά και οπαδό της σημερινής κατάστασης όπου κυβερνούν δοσίλογοι και
γιουσουφάκια των ισχυρών.
3. Ποιός είπε ότι ο αγρότης θα είναι χωρίς επιδότηση. Μόνο που αυτή θα
είναι εθνική και θα αφορά την ποιότητα και το ύψος της παραγωγής με
εθνικά κριτήρια και όχι ανά στρέμα όπως στην ΚΑΠ. Όσο για την Αργεντινή
τι να πει κανείς; Μόλις κατασκεύασε και έστειλε δικό της δορυφόρο στο
διάστημα, ενώ οι αγορές την έχουν κηρύξει σε πτώχευση. Όσους μήνες τελεί
υπό πτώχευση, η Αργεντινή παρουσιάζει ανοδικούς δείκτες και κυρίως δεν
έχει καμιά ανάγκη εξωτερικού δανεισμού, ενώ τα εξωτερικά της ισοζύγια
είναι όλα πλεονασματικά. Μακάρι η Ελλάδα να ακολουθούσε το δρόμο της
Αργεντινής.
4. Πώς φαίνεται ότι δεν έχετε επαφή με την πραγματική οικονομία.
Αλήθεια, στο Βέλγιο όπου το μεροκάματο είναι τριπλάσιο του Ελληνικού
γιατί η χώρα διαθέτει σχεδόν διπλάσια βιομηχανική συμβολή στο ΑΕΠ; Γιατί
υπάρχει το κράτος δεν είναι ξεπουλημένο με πολιτικό προσωπικό ανάλογο
του Αλ Καπόνε όπως στην Ελλάδα.
5. Τι σχέση έχουν οι αποσβέσεις; Προφανώς δεν ξέρετε τι λέτε. Ξέρετε
πολλές εταιρείες με αποσβέσεις να παρουσιάζουν λογιστικές ζημιές για μια
ολόκληρη 10ετία χωρίς να εξαναγκάζεται σε εκκαθάριση; Όμως ακόμη κι
έτσι να είναι, σε τι συμφέρει η εν λόγω επένδυση, όταν δεν αποδίδει
τίποτε εκτός από 2.500 θέσεις εργασίας και τεράστια οικολογική
καταστροφή; Θα μπορούσαν άριστα να δαπανηθούν τα 500 εκατ. σε υποδομές
στην Χαλκιδική ώστε με την τωρινή διάρθρωση του ΑΕΠ θα αποδόσουν
πολλαπλάσιες θέσεις εργασίας, πάνω από 10.000 και εισόδημα που θα
διαχυθεί σ’ ολόκληρη την τοπική οικονομία. Γιατί επιλέχθηκε λοιπόν η
επένδυση χρυσού; Που είναι η μελέτη κόστους-οφέλους; Πουθενά, γιατί δεν
υπάρχει.
6. Η στρατιωτική ισχύς προάγεται πρώτα και κύρια από τη οργάνωση, την
ισχύ και το ηθικό των ενόπλων δυνάμεων. Δεύτερο από το στρατιωτικό υλικό
το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να καλυφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από την
εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Η παγκόσμια αγορά όπλικών συστημάτων
απαρτίζεται από 1.600 βιομηχανικά συμπλέγματα σε 90 χώρες. Προφανώς
είναι αδιανόητο να βρούμε να προμηθευτούμε ότι χρειαζόμαστε και μάλιστα
με όρους πολύ πιο ευνοϊκούς απ’ ότι σήμερα.
7. Οι πράξεις εσχάτης προδοσίας και σφετερισμού εξουσίας δεν
παραγράφονται. Βασική αρχή του Ποινικού Δικαίου όχι μόνο στη χώρα μας,
αλλά και διεθνώς.
8. Επικαλείστε ανοησίες. Όπως περί Λένιν. Είστε άσχετος. Η διαγραφή των
τσαρικών χρεών από τους μπολσεβίκους το 1918 αποτελεί θεμελίωδες
νομολογικό προηγούμενο στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιτάσσει να μην
πληρώνονται τα χρέη τυράννων, δικτατόρων ή και διεφθαρμένων κυβερνήσεων.
Όσο για τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου αποτελούν αποδεικτικό
στοιχείο για το δόλο που υπάρχει στο πολιτικό προσωπικό όταν οδήγησε τη
χώρα στην απεμπόλιση της εθνικής κυριαρχίας και τα μνημόνια. Δόλος για
την πράξη εσχάτης προδοσίας με βάση το 134 ΠΚ παρ. 2.
9. Η ισοτιμία της νέα δραχμής, όπως και κάθε εθνικού νομίσματος που δεν
είναι έρμαιο της διεθνούς συναλλαγματικής αγοράς, εξαρτάται από τη
δυναμική άνοδο της παραγωγής και της παραγωγικότητας της οικονομίας. Αν
ανοίγατε κανένα εγχειρίδιο διεθνούς οικονομικής, θα το ξέρατε.
10. Προφανώς δεν ακούσατε – φαινόμενο βαρυκοϊας ή κάποια πιο σοβαρή
πάθηση – την πρόταση καταγγελίας της συμφωνίας Δουβλίνο Ι και ΙΙ με
ταυτόχρονη έκκληση στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ να αναλάβει τους
λαθραίους και να τους μεταφέρει εκτός Ελλάδας. Πρόταση που έχει γίνει
ήδη από την Υπατη Αρμοστεία, αλλά οι κυβερνήσεις κοφεύουν διότι
εισπράτουν επιδοτήσεις κατά κεφαλή λαθραίου από την ΕΕ προκειμένου να
τους κρατά εγκλωβισμένους στην Ελλάδα.
11. Το να κλέψεις τα ταμειακά διαθέσιμα από Ασφαλιστικούς Φορείς,
Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια, ΟΤΑ, κοκ. συνιστά κατάφωρα αντισυνταγματική
πράξη και επισύρει αυτεπάγγλετη παρέμβαση εισαγγελέα. Αυτό βέβαια
προϋποθέτει ότι υπαρχει δικαιοσύνη. Πράγμα που έχει καταλυθεί στη χώρα
μας από την πολιτική τάξη της διαπλοκής και κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Κι
όλα αυτά γιατί εκτός όλων των άλλων παρεμβαίνει
ανεπίτρεπτα στην οικονομική διαχείριση των πόρων αυτοδιοικούμενων
νομικών προσώπων, όπως οι Ο.Τ.Α. α΄ ή β΄ βαθμού και τα ΑΕΙ/ΤΕΙ κατά
παράβαση των συνταγματικών προβλέψεων που προβλέπουν και την οικονομική
αυτοτέλειά τους (άρθρο 102 παρ. 2, 16 παρ. 5 Σ.).
12
& 13 Προφανώς αφορά άλλη εκδήλωση κι όχι αυτή στην οποία μίλησα.
Παρόλα αυτά όσοι έχουν δουλέψει στην παραγωγή γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν
παρωχημένοι τομείς και τομείς αιχμής. Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται μόνο
με όρους εισροής κεφαλαίου. Παρωχημένος είναι ο κλάδος για τον οποίο δεν
ενδιαφέρονται τα ιδιωτικά κεφάλαια γιατί δεν αποφέρει μέγιστο κέρδος,
ενώ ο κλάδος αιχμής είναι το αντίθετο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι
παρωχημένος ένας κλάδος από την σκοπιά της παραγωγικής ανάπτυξης μιας
οικονομίας. Όπου υπάρχει συσσωρευμένη παραγωγική εμπειρία ο κλάδος
μπορεί να εκσυγχρονιστεί, να εισαχθούν νέες τεχνολογίες παραγωγής και να
αναπτυχθεί. Δεν εγκαταλείπεις ποτέ έναν κλάδο παραγωγής γιατί δεν
συμφέρει τις δεσπόζουσες ιδιωτικές επιχειρήσεις και τη μεγιστοποίηση των
κερδών τους. Αν το κάνεις τότε καταδικάζεις την οικονομία στην
παραγωγική παρακμή.
14.
Η γνωστή ανοησία. Ερώτημα: Τότε γιατί αυτοί που έχουν βγάλει δις στο
εξωτερικό λυσσάνε σε βάρος του εθνικού κρατικού νομίσματος; Γιατί ως
μιντιάρχες έχουν απαγορέψει κάθε πολιτικό διάλογο; Η αλήθεια είναι ότι
εθνικό κρατικό νόμισμα ισοδυναμεί με έλεγχο της κίνησης κεφαλαίου.
Σημαίνει ότι ισχύει πραγματικό πόθεν έσχες για όποιον θέλει να φέρει
χρήματα από το εξωτερικό. Αν πρόκειται για αποταμιεύσεις, κανένα
πρόβλημα. Αν πρόκειται για κεφάλαια, τότε θα πρέπει να αποδείξουν από
που προήλθαν και που θα τοποθετηθούν. Τέλος, κάποιος πουλά μόνο ή κυρίως
όταν έχει ανάγκη και δεν μπορεί αλλιώς. Με εθνικό κρατικό νόμισμα η
αγοραστική δύναμη του πληθυσμού θα ενισχυθεί τόσο ώστε να μην είναι
ανάγκη να ξεπουλήσει την περιουσία του για να πληρώσει χρέη και να
επιβιώσει. Πώς λοιπόν θα αγοράσουν;
Σας
ευχόμαι καλά μυαλά και λιγότερα κόμπλεξ. Λιγότερη τηλεόραση και
περισσότερο διάβασμα. Ειδικά όταν λέτε ότι είστε και οικονομολόγος.
Αφήστε που αρκεί η κοινή λογική.
Δημήτρης Καζάκης

Greece Is Stuck With the Euro, and Vice Versa

Sometimes a country becomes so overridden by debt that it actually
makes sense for it to default, abandon its currency and start over.
Greece is not one of those countries.

That hasn’t stopped a number of economists from arguing otherwise, however, and Prime Minister Alexis Tsipras’s statement that he may call
a referendum on any deal with creditors suggests Greeks might soon be
asked to make a choice. If they are, they should trust their instincts
(insofar as they can be measured by opinion polls) and stick with the euro.

It isn’t that default or leaving a currency union is unthinkable. Far
from it: The Hellenic peninsula was home to the first recorded default
in the fourth century B.C., and modern Greece has reneged on its debts four times since gaining independence in 1829. Worldwide, more than 70 countries have exited currency unions and pegs since 1945, not all of them painfully.

The argument for Greece to go it alone has always been superficially
attractive. For one thing, it should never have joined the euro in the
first place, because it couldn’t meet the European Union’s debt-limit
requirements. And the standard way for overextended countries to reboot
their economies is to devalue their currencies, increase their exports
and start growing again. So long as it’s in the euro zone, Greece can’t
do this.

The likely outcome of a return to the drachma would be more misery
for Greece. While some defaults lead to recovery, often after a short
period of pain, others haven’t been successful or quick. In Greece, the
combination of poor governance and a falling currency has tended to
produce inflation rather than sustainable growth. There’s little reason
to believe this has changed.

Greece still has a relatively small tradable sector to create
export-led growth — mainly tourism, shipping and agriculture. So the
potential benefits of a devalued currency are limited. Greece needs a new business model.

Another hurdle to a successful devaluation is that the country has
already undergone so much economic depression. One projection says that a
default and return to the drachma would lead to only a 10 percent loss
of gross domestic product. That sounds manageable — until you realize
that Greece has already lost more than a quarter of its economy since
the start of the current crisis. Another 10 percent could bring about a
political and economic meltdown.

Which leads directly to a further handicap: the Greek government. Changing currencies is no small matter. It requires organization
on a military scale, from both elected officials and civil servants.
Neither group, to put it kindly, has shown that degree of competence. A
lasting recovery would require precisely the kind of fiscal discipline
and structural reforms that Tsipras is resisting.

Leaving the euro could also have unpredictable consequences for
Greeks’ place in the European Union, especially if it results in other
defaults and departures. Greece, Europe’s southeastern outpost, needs
the security of the EU more than the EU needs Greece.

With another government, at a calmer time, it might make sense for
Greece to leave the euro. Right now, however, it’s more likely to lead
to even deeper misery.

 Bloomberg, Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015 (Greece Is Stuck With the Euro, and Vice Versa)

The Lessons for Greece’s Economy From 70 Currency Union Breakups

The hardliners in Athens may have a point.

History suggests Greece leaving the euro wouldn’t make catastrophe
inevitable, says Adam Slater, lead economist at Oxford Economics Ltd.

More than 70 countries and territories have quit currency unions
since 1945 and yet only a small minority have then suffered large losses
in output, he said in a recent study. Most of these, such as in the
former Yugoslavia, can be explained by other shocks like civil war.

While Greece’s gross domestic product could still slump about 10
percent, the decline could be limited and the economy may have
undetected advantages that allow a decent recovery.

“The most likely outcome if it leaves is that there will be a
significant initial drop in GDP, but the evidence from the past suggests
there could be a strong rebound,” said Slater. “A lot depends of how
the transition is managed.”

Czechoslovakia, for example, dissolved its monetary union in 1993
over the span of just five weeks. The output of Slovakia fell less than 4
percent that year and by 1995 was 10 percent higher than it had been in
1992.

Growth Impact

Slater’s calculations show that in economies
changing currency unions, median growth averaged 2.7 percent in the year
of the breakup and 3.2 percent from the year before cessation to the
year after it.

Overall, growth was positive in about two-thirds of the exits and
negative in about a third for the year it occurred. Very negative
outcomes with output crashing 20 percent or more occurred just 8 percent
of the time. Latvia suffered the most when it went solo from the Soviet
Union. Oman fared the best.

“Output can be surprisingly resilient in the face of currency union
exits and the severe financial crises that sometimes accompany them,”
said Slater.

So how would Greece fare? Slater reckons it would benefit as a weaker
exchange rate spurs exports and monetary conditions loosen.

By defaulting, the government could also find fiscal space to
recapitalize banks and any stock slide is unlikely to hurt households
given just 2 percent of their financial assets are in equities. Once the
shock of Grexit has passed, markets could even rally.

Such an argument gives support to those Greeks who argue they could
walk from the euro with little long-term cost to their economy.

“There is an upside risk — if reasonably well organized, historical
experiences suggest Grexit might see a much smaller initial drop,” said
Slater. “There could also be some upside in financial markets.”

 Bloomberg, Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015 (The Lessons for Greece’s Economy From 70 Currency Union Breakups)

Νίκος Μπογιόπουλος: Μας λένε ψέματα για τα δάνεια και το εξωτερικό χρέος

)

Γιατί θα έρθει 4ο Μνημόνιο

Η τρικομματική κυβέρνηση της εθνικής καταστροφής και του διωγμού των Ελλήνων, είναι πλέον έτοιμη να ρουφήξει και το μεδούλι των τελευταίων επιζησάντων. Με πραξικοπηματικές διαδικασίες-εξπρές και με τη μορφή του «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε» φέρνει προς ψήφιση το 4ο Μνημόνιο, σε ένα πολυνομοσχέδιο-σκούπα, πριν από το κλείσιμο της Βουλής για το Πάσχα, τηρώντας έτσι τη συμφωνία στην οποία κατέληξε με την τρόικα.

Τα κυριότερα από τα 18 μέτρα περιλαμβάνουν άμεσες απολύσεις στο δημόσιο, που θα φθάσουν στις 14.000 το 2013, την είσπραξη του «χαρατσιού» στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ και το 2013 με υποτιθέμενη μείωση του, το άνοιγμα των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου, την ένταση της φοροεπιδρομής κ.λπ.

Η αλήθεια την οποία βεβαίως αποκρύπτουν παντελώς και οι της τρικομματικής κυβέρνησης και τα συστημικά ΜΜΕ είναι ότι οι ολετήρες βρίσκονται αντιμέτωποι με το αδιέξοδο του πολιτικού τους εγκλήματος. Το Δημόσιο έδωσε εγγυήσεις 233 δισεκατομμυρίων ευρώ προς τις Τράπεζες, εν μέσω Μνημονίων (2010, 2011) και αντίστοιχα οι Τράπεζες χορήγησαν τις εγγυήσεις του Δημοσίου ως ομόλογα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σήμερα, καλείται το Δημόσιο να πληρώσει τα 233 δις ευρώ. Και γιατί το Δημόσιο και όχι οι Τράπεζες; Διότι αυτό το προέβλεπε ο Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος, Προβόπουλος, ότι σε περίπτωση που τα δάνεια δεν πληρωθούν από τις Τράπεζες, τότε το χρέος βαρζίνει το Δημόσιο, δηλαδή τον ελληνικό λαό!

Ήδη, όπως το έχουμε ξαναγράψει, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με 44 δις ευρώ ομόλογα τα οποία «σκάνε» στην ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) από τα τέλη Απριλίου μέχρι και τον Οκτώβριο!

Τώρα που οι Τράπεζες όχι μόνο τα δάνειά τους δεν μπορούν να πληρώσουν αλλά διαλύονται, καλείται να τα πληρώσει ο λαός δυσθεώρητα ποσά. Ο τσακισμένος από τα Μνημόνια κοσμάκης, πώς είναι δυνατόν να πληρώσει 44 δις ευρώ;

Επομένως, έρχεται η καταστροφή, το γενικό ξεπούλημα της χώρας, το ΚΡΑΧ!

Γι’ αυτό τον λόγο η ελληνική κυβέρνηση τρέχει με το… νέφτι στα πισινά ώστε να υλοποιήσει το 4ο Μνημόνιο! Ο λαός πρέπει να προετοιμαστεί για ανείπωτη-νέα σφαγή, με την οποία οι ολετήρες θα συντρίψουν τα πάντα! Αυτά που σας λέμε, δεν θα τα δείτε πουθενά αλλού γραμμένα. Σας κρύβουν την αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι έρχεται τυφώνας οικονομικής καταστροφής.

Για να δείτε πώς οι καταστροφείς του τόπου πέρασαν στα μουλωχτά όλο το χρέος των Τραπεζών στις πλάτες του λαού σας ξαναθυμίζουμε ένα από τα περιβόητα ΦΕΚ με την υπογραφή του τότε υπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη και του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλου:

«ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 511, 23 Απριλίου 2010: «…Το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό των 2.117.000.000 ευρώ πλέον των προβλεπομένων από τους όρους του οικείου ομολογιακού δανείου, τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί να υπολογιστεί». Στη σελίδα 6762 του ίδιου ΦΕΚ επαναλαμβάνεται το παραπάνω άρθρο, ενώ στη σελίδα 6763 του ίδιου ΦΕΚ, διαβάζουμε: «ΙV: Το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό των 2.500.000.000 ευρώ πλέον των προβλεπομένων από τους όρους του οικείου ομολογιακού δανείου, τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί να υπολογιστεί». Στη σελίδα 6765 το ποσό που θα επιβαρύνει το Δημόσιο ανέρχεται στα 2.300.000.000 !!! Λες και είναι… μαρουλόφυλλα πέφτουν τα δισεκατομμύρια ευρώ κόστη, πάνω στις πλάτες του λαού»!

Τα 18 σημεία στα οποία συμφώνησε η ελληνική κυβέρνηση με την τρόικα, αποτελούν το αρχικό μενού μιας προδιαγεγραμμένης καταστροφής

ΚΟΙΜΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Τα αισιόδοξα μηνύματα του Πρωθυπουργού ότι βλέπει φως στο τούνελ, ότι αρχίζει να έρχεται η ανάκαμψη της οικονομίας, ότι τους μήνες Μάρτιο-Απρίλιο οι προσλήψεις ήταν κατά 19.000 πάνω από τις απολύσεις, άρα αυτό σημαίνει μείωση της ανεργίας, αποτελούν μία ακόμη παραπλάνηση του λαού.

Τα ζόμπι της πολιτικής αποπροσανατολίζουν τον λαό από την πραγματικότητα, λειτουργώντας για μια ακόμη φορά υπέρ των συμφερόντων των δανειστών και όχι του κόσμου.

Εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα