Η ΑΤΖΕΝΤΑ 21 ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥΣ – ΤΩΡΑ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΤΖΕΝΤΑΣ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μένουν μόνοι τους και υπάρχουν και εκείνοι που απλά δεν θα τους αφήσουμε μόνους.
Ο
Ρίτς Φάρβερ, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής στο κρατικό πανεπιστήμιο του
Σαν Ντιέγκο, έπεσε θύμα του «Smart Grid» μαζί με άλλους οκτώ μαθητές
σχετικά με αυτό στην πανεπιστημιούπολη. Πέθαναν από δηλητηρίαση RF (ραδιοσυχνοτήτων) η οποία οδήγησε σε καρκίνο του εγκεφάλου. 
Κατά
τη διαδικασία αυτή, ο θάνατος του Ρίτς Φάρβερ έτρεψε μια όμορφη κυρία,
την μητέρα του Ρίτς, Βιρτζίνια, να γίνει μια οργισμένη αντίπαλος στις
ηλεκτρομαγνητικές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα κατά των ανυποψίαστων
Αμερικανών πολιτών.
Αυτή είναι η ιστορία μιας μητέρας που υπέστη μια τραγική απώλεια σχετικά με τις δυνάμεις που δολοφόνησαν τον γιο της. Αυτές οι ίδιες δυνάμεις της Ατζέντα 21 απειλούν τώρα να κάνουν τον κ. και την κα Φάρβερ άστεγους στο πολύ εγγύς μέλλον.
Μετά
την απώλεια του γιου της το 2008, η Βιρτζίνια ανακάλυψε ότι ο γιος της
έπεσε θύμα του «Smart Grid», το οποίο είναι μια δημιουργία της Ατζέντας
21. 
Όπως
συνέβη και με την Stacy Lynne, οι δυνάμεις της περιοχής του Fort
Collins συνενώνονται και τώρα προσπαθούν να διώξουν την οικογένεια
Φάρβερ από το σπίτι τους σε μια προσπάθεια να φιμώσουν την Βιρτζίνια.
Η
Βιρτζίνια είναι μια ακόμη «εχθρός στη λίστα του κράτους», που
διακηρύσσουν ότι αν και άλλοι σαν κι αυτήν δεν συνθηκολογούν και δεν
αποδεχτούν τους έξυπνους μετρητές (Smart Meters), θα απαγορεύεται η
πρόσβαση τους σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες εντός της πόλης Fort
Collins. 
Περαιτέρω,
η ανακοίνωση που εστάλη στην Βιρτζίνια Φάρβερ τη συμβουλεύει ότι αν
συνεχίσει να προσδιορίσει δημόσια τους εγγενείς κινδύνους των «έξυπνων
μετρητών», η ίδια απαγόρευση θα επιβληθεί εναντίον της. 
Ακόμη
και η οργάνωση που έδωσε επίσημα τη γέννηση στην Ατζέντα 21, τα Ηνωμένα
Έθνη και την χορηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας μέσω του Διεθνούς
Οργανισμού τους για την Έρευνα για τον Καρκίνο (IARC), ανακοίνωσε ότι
οι έξυπνοι μετρητές μπορούν πράγματι να προκαλέσουν καρκίνο, καθώς και
ηλεκτρομαγνητική υπερευαισθησία (EHS). 
Η Ντέμπορα Τάβαρες έχει λεπτομερώς τους κινδύνους των έξυπνων μετρητών στην ιστοσελίδα της. Ορισμένες από τις πληροφορίες είναι ενσωματωμένες μέσα στο άρθρο της Ντέμπορα για τα δεινά της οικογένειας Φάρβερ.

«Ψεκασμοί» σε πολίτες από τον Αμερικανικό Στρατό τη δεκαετία του 1950

Eάν πειραματίζονταν μαζί μας πριν 4- 5 δεκαετίες, φανταστείτε
τι γίνεται τώρα και θα το μάθουν κάποιοι μετά από 50 χρόνια. Πειράματα
του αμερικανικού στρατού σε πολίτες τις δεκαετίες του 1950 και 1960,
αποκαλύπτει το τηλεοπτικό ρεπορτάζ από τις ΗΠΑ. 

Στο ρεπορτάζ υπάρχουν πλάνα εποχής και συνεντεύξεις όσων ερευνούν τα
πειράματα των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα θα σας πύμε το ψέκασμα
πήγαινε σύννεφο.

 

Φοίνικας-παγκόσμιο νόμισμα το 2018;

Τον Ιανουάριο του 1988 είχαμε αυτό το πρωτοσέλιδο στο πολύ γνωστό Αμερικάνικο,Οικονομικό περιοδικό “The Economist”.

Στο εξώφυλλο, το χρυσό νόμισμα του «πτηνού», έχει χρονολογία…Αναγράφει 2018.

Εν έτει 2012 και με την κρίση να χτυπάει κατάσαρκα την Ελλάδα, το εξώφυλλο αυτό είναι σοκαριστικό αλλά και επίκαιρο…Aλλωστε και ο «αθλητικός» πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, μίλαγε για μία «παγκόσμια διακυβέρνηση»…

Επειδή λοιπόν συζητούσα με έναν φίλο, για την υπερσυσώρευση κεφαλαίου και τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις και τα κόλπα του «σείχη Γιαμανί» (1973 & 1979), αξίζει να πούμε ότι μετά τη 2η πετρελαϊκή κρίση, άρχισαν τα χρηματιστήρια να γιγαντώνονται,οι «φούσκες» να εξαπλώνονται και να παίζουν ακόμα πιο ενεργό ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι…

Το άρθρο είναι αποκαλυπτικό και χρήσιμο.

Επιχείρησα μία μετάφραση (ελεύθερη) γιατί νομίζω ότι αξίζει.

Απολαύστε το…

Get ready for the phoenix. (government and businessmen are growing tired of floating exchange rates) (editorial)

The Economist (US)

January 9, 1988 | Copyright

THIRTY years from now, Americans, Japanese, Europeans, and people in many other rich countries and some relatively poor ones will probably be paying for their shopping with the same currency. Prices will be quoted not in dollars, yen or D-marks but in, let’s say, the phoenix. The phoenix will be favoured by companies and shoppers because it will be more convenient than today’s national currencies, which by then will seem a quaint cause of much disruption to economic life in the late twentieth century.

At the beginning of 1988 this appears an outlandish prediction. Proposals for eventual monetary union proliferated five and ten years ago, but they hardly envisaged the setbacks of 1987. The governments of the big economies tried to move an inch or two towards a more managed system of exchange rates-a logical preliminary, it might seem, to radical monetary reform. For lack of co-operation in their underlying economic policies they bungled it horribly, and provoked the rise in interest rates that brought on the stockmarket crash of October. These events have chastened exchange-rate reformers. The market crash taught them that the pretence of policy…

«Ετοιμαστείτε για ένα παγκόσμιο νόμισμα»
«Ετοιμαστείτε για τον Φοίνικα»

Economist, 09/01/1988, τεύχος 306, σελ. 9-10

Σε τριάντα χρόνια από τώρα, οι Αμερικανοί, Ιάπωνες, Ευρωπαίοι, και οι άνθρωποι σε πολλές άλλες πλούσιες χώρες, και σε μερικές σχετικά φτωχές μάλλον θα πρέπει να πληρώνουν τα ψώνια τους με το ίδιο νόμισμα. Οι τιμές θα αναφέρονται όχι σε δολάρια, γιεν ή D-σήμα, αλλά ας πούμε, σε φοίνικες. Ο φοίνικας θα ευνοηθεί από εταιρείες και καταναλωτές, διότι θα είναι πιο βολικός από τα εθνικά νομίσματα του σήμερα, τα οποία μέχρι τότε θα φαίνονται μια περίεργη αιτία της μεγάληςαναστάτωσης στην οικονομική ζωή, στα τελειώματα του εικοστού αιώνα.

Στις αρχές του 1988 αυτή φαίνεται μία παράξενη πρόβλεψη.Προτάσεις για την τελική νομισματική ένωση είχαν πολλαπλασιαστεί πέντε και δέκα χρόνια πριν, αλλά δεν προβλέπεται καμία σχεδόν αποτυχία όπως του 1987. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων οικονομιών προσπάθησαν να μετακινήσουν μια ίντσα ή δύο προς ένα πιο διαχειρίσιμο σύστημα των συναλλαγματικών ισοτιμιών – μια λογική προκαταρκτική, και μπορεί να φαίνεται, ριζική νομισματική μεταρρύθμιση.

Η έλλειψη συνεργασίας τους σε βασικές οικονομικές πολιτικές τα έκαναν,φρικτά,θάλασσα, και προκάλεσαν την αύξηση των επιτοκίων που έφερε τοχρηματιστηριακό κραχ του Οκτωβρίου.Αυτά τα γεγονότα έχουν αθωώσει τους μεταρυθμιστές των συναλλαγματικών ισοτιμιών

Η συντριβή της αγοράς τους δίδαξε ότι το πρόσχημα της πολιτικής συνεργασίας μπορεί να είναι χειρότερο από το τίποτα, και ότι μέχρι η πραγματική συνεργασία ναείναι εφικτή (δηλαδή, μέχρι οι κυβερνήσεις να παραδώσουν κάποια οικονομική κυριαρχία) περαιτέρω προσπάθειες για την πρόσδεση των νομισμάτων θα είναι απαραίτητη.

Αλλά παρ ‘όλο τα προβλήματα των κυβερνήσεων στην επίτευξη και (ακόμα πιο δύσκολο) να κολλήσουν με τις διεθνείς συμφωνίες σχετικά με τη μακροοικονομική πολιτική, η πεποίθηση,ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες δεν μπορεί να αφεθούνστους εαυτούς τους είναι αυξανόμενη. Να θυμάστε ότι η συμφωνία του «Λούβρου»και ο προκάτοχός του, η συμφωνία «Πλάζα» του Σεπτεμβρίου του 1985, ήταν τα μέτρα έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση μιας κρίσης της αστάθειας τουνομίσματος. Μεταξύ 1983 και 1985 το δολάριο αυξήθηκε κατά 34% έναντι των νομισμάτων των εμπορικών εταίρων της Αμερικής- από τότε έχει μειωθεί κατά 42%. Τέτοιες αλλαγές έχουν τρελλάνει τον τρόπο διεξαγωγής του διεθνούς συγκριτικούπλεονέκτηματος, πιο δραστικά μέσα σε τέσσερα χρόνια, από ότι βασικές οικονομικέςδυνάμεις που μπορεί να γίνονταν σε μια ολόκληρη γενιά.

Στις προηγούμενες μέρες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου, φοβούμενοι μια άλλη κατάρρευση του δολαρίου, είχαν και πάλι από κοινού παρέμβαση στις αγορές συναλλάγματος (βλ. σελίδα 62). Αγαπημένοι υπουργοί των αγορών όπως της Βρετανίας κ. Nigel Lawson έχει μετατραπεί σε αιτία για την υπόθεση της σταθερότητας των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Ιάπωνες αξιωματούχοι παίρνουν στα σοβαρά την ιδέα όπως του προγράμματος EMS για τις κύριες βιομηχανικές οικονομίες. Ανεξάρτητα από την ενοχλητική έλλειψη του «Λούβρου», παραμένει η πεποίθηση ότι πρέπει να γίνει κάτι σχετικά με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Κάτι θα γίνει, σχεδόν βέβαιο, κατά τη διάρκεια του 1988. Και όχι πολύ καιρό μετά την συμφωνία νομισμάτων που υπογράφηκε, θα πάει με τον ίδιο τρόπο όπως ητελευταία. Θα καταρρεύσει.

Οι κυβερνήσεις δεν είναι έτοιμες να υποτάξουν τους εγχώριους στόχους τους για το στόχο της διεθνούς σταθερότητας. Αρκετά πιο μεγάλες συναλλαγματικές διαταραχές, μερικές ακόμα χρηματιστηριακές συντριβές και πιθανώς μια πτώση ή δύο θα είναι αναγκαίες πριν οι πολιτικοί είναι πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν ξεκάθαρα μέχρι και αυτήν την επιλογή. Αυτό δείχνει μια μπερδεμένη σειρά έκτακτης ανάγκης πουακολουθείται από ένα μπάλωμα ,ακολουθούμενο ξανά από έκτακτη ανάγκη, που εκτείνεται πολύ πιο πέρα από το 2018 – εκτός από δύο πράγματα. Με την πάροδο του χρόνου, η ζημία που προκαλείται από την νομισματική αστάθεια σταδιακά πρόκειται να γιγαντωθεί Και η ίδια η τάση που θα κάνει τη γιγάντωση, είναι να καταστεί η ουτοπία της νομισματικής ένωσης, εφικτή.

Η νέα παγκόσμια οικονομία

Η μεγαλύτερη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 είναι ότι η ροή των χρημάτων έχει αντικαταστήσει το εμπόριο αγαθών, όπως η δύναμη που οδηγεί τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. ως αποτέλεσμα της αμείλικτηςολοκλήρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών του κόσμου, οι διαφορές στις εθνικές οικονομικές πολιτικές μπορούν να διαταράξουν τα επιτόκια (ή τις προσδοκίες των μελλοντικών επιτοκίων) μόνο ελαφρώς, αλλά θα συνεχιστούν τεράστιες μεταφορές των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων από τη μία χώρα στην άλλη.

Οι μεταβιβάσεις αυτές, θα πλημυρίσουν τη ροή των εσόδων του εμπορίου στην επίδρασή τους στην ζήτηση και την προσφορά, για διαφορετικά νομίσματα, και ως εκ τούτου, στην επίδρασή τους στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Καθώς η τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών συνεχίζει να προοδεύει, οι συναλλαγές αυτές θα είναι φθηνότερες και ταχύτερες ακόμα. Με μη συντονισμένες οικονομικές πολιτικές, τα νομίσματα μπορούν να γίνουν μόνο πιο ασταθή.

Παράλληλα με αυτή την τάση είναι μια άλλη – του ολοένα και διευρύνοντας τις ευκαιρίες για το διεθνές εμπόριο. Αυτό είναι το δώρο της αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Η μείωση των εξόδων μεταφοράς θα είναι πιο εύκολη για τις χώρες καιθα ανταγωνίζονται από χιλιάδες μίλια μακριά τις ξένες αγορές.Ο νόμος της μίας τιμής (ότι μια καλή θα πρέπει να κοστίζει το ίδιο παντού, όταν οι τιμές θα μετατρέπονται σε ένα ενιαίο νόμισμα) θα τον διεκδικούν από μόνες τους όλο και περισσότερο.

Οι πολιτικοί που θα επιτρέπουν, οι εθνικές οικονομίες να ακολουθήσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές τους – θα γίνονται όλο και πιο ανοικτές προς τον έξω κόσμο. Αυτό θα ισχύσει και για την εργασία όσο και για τα εμπορεύματα, που εν μέρει εις βάθος της μετανάστευσης, αλλά και μέσω της ικανότητας της τεχνολογίας, ώστε να διαχωρίζει την ικανότητα του εργαζόμενου από το σημείο στο οποίο θα παραδίδει την εργασία του. Ινδοί χειριστές ηλεκτρονικών υπολογιστών, θα χειρίζονται τα paychecks των Νεοϋορκέζων

Ολοι αυτοί οι εθνικά οικονομικοί δρόμοι σιγά-σιγά διαλύονται. Καθώς η τάση αυτή συνεχίζεται, η προσφυγή μιας νομισματικής ένωσης σε όλες τουλάχιστον τις κύριες βιομηχανικές χώρες θα φαίνεται ακαταμάχητη σε όλους, εκτός από τους traders στα συναλλάγματα και τις κυβερνήσεις. Στη ζώνη του Φοίνικα, η προσαρμογή της οικονομίας σε αλλαγές στις σχετικές τιμές θα συμβεί ομαλά και αυτόματα, αλλά όπως συμβαίνει σήμερα μεταξύ των διαφόρων περιφερειών στο πλαίσιο των μεγάλων οικονομιών (μια σύντομη περιγραφή στις σελίδες 74-75 εξηγεί τον τρόπο.) Η απουσία κάθε νομισματικού κινδύνου θα τονώσει το εμπόριο , τις επενδύσεις και τηναπασχόληση.

Η ζώνη του Phoenix θα επιβάλει αυστηρούς περιορισμούς στις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν θα υπάρχει,για παράδειγμα, αυτό που λέμε εθνική νομισματική πολιτική. Στο κόσμο του Φοίνικα η προσφορά θα καθοριστεί με μια νέα κεντρική τράπεζα, ίσωςαπό το ΔΝΤ. Ο ρυθμός πληθωρισμού του κόσμου – και ως εκ τούτου, μέσα σε στενά περιθώρια, κάθε εθνικό ποσοστό του πληθωρισμού-θα είναι υπεύθυνος αυτού. Κάθε χώρα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους φόρους και τις δημόσιες δαπάνες για την αντιστάθμιση στην προσωρινή μείωση της ζήτησης, αλλά θα πρέπει να δανειζότανχρήματα και όχι να εκτυπώσει για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της.

Χωρίς να μπορούν να προσφύγουν στη φορολογική του πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις και οι πιστωτές τους θα αναγκαστούν να κρίνουν το δανεισμό τους και τα σχέδια δανεισμού με μεγαλύτερη προσοχή από ό, τι σήμερα. Αυτό σημαίνει μια μεγάλη απώλεια της οικονομικής εθνικής κυριαρχίας, αλλά οι τάσεις που κάνουν τον Φοίνικα τόσο ελκυστικό είναι αυτή που διώχνει αυτή την εθνική κυριαρχία μακριά, σε κάθε περίπτωση. Ακόμη και σε έναν κόσμο περισσότερο ή λιγότερο κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, αυτόνομες κυβερνήσεις θα δούν την ανεξάρτητη πολιτικής τους να ελέγχεται από τον μη-φιλικό έξω κόσμο.

Καθώς πλησιάζει ο επόμενος αιώνας, οι φυσικές δυνάμεις που ωθούν τον κόσμο προς την οικονομική ολοκλήρωση θα προσφέρουν στις κυβερνήσεις μια ευρεία επιλογή. Μπορούν να πάνε με τη ροή, ή μπορούν να χτίσουν οδοφράγματα. Προετοιμάζοντας το έδαφος για τον Φοίνικα θα σημάνει λιγότερες προσποιητές συμφωνίες σχετικά μετην πολιτική και περισσότερες πραγματικές Θα σημάνει ότι επιτρέπει και στη συνέχεια να προάγει ενεργά στον ιδιωτικό τομέα, τη δημιουργία ενός διεθνούς χρήματος παράλληλα με τα υφιστάμενα εθνικά χρήματα.

Αυτό θα κάνει τους ανθρώπους να ψηφίζουν με το πορτοφόλι τους για την ενδεχόμενη μετάβαση σε πλήρη νομισματική ένωση.Ο Φοίνικας θα μπορούσε πιθανότατα να ξεκινήσει ως ένα κοκτέιλ από εθνικά νομίσματα, όπως είναι σήμερατα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (SDRs) Με τον καιρό, όμως,με την αξία του έναντι των εθνικών νομισμάτων θα έπαυε να έχει σημασία, επειδή οι άνθρωποι θα το επιλέξουν για τη διευκόλυνσή τους και τη σταθερότητα της αγοραστικής του δύναμης.

Η εναλλακτική λύση – η διατήρηση της χάραξης πολιτικής αυτονομίας, συνεπάγεται μια νέα εξάπλωση των αληθινά δρακόντειων ελέγχων για το εμπόριο και τις ροές κεφαλαίων. Το μάθημα αυτό προσφέρει στις κυβερνήσεις έναν υπέροχο χρόνο. Θα μπορούσαν να διαχειριστούν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, την ανάπτυξη νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτική, χωρίς αναστολή, και την αντιμετώπιση τους με αποτέλεσμα εκρήξεις του πληθωρισμού, με τις τιμές και τα εισοδήματα των πολιτικών αυτών . Πρόκειται για μια αυξητική-ακρωτηριαστικήπροοπτική.

«Μολύβι για το Φοίνικα», περίπου στο 2018, και το καλωσορίζω όταν θα έρθει.

Ελεύθερη μετάφραση: «Αμετανόητος»

——————————————————————————————————————–

http://www.highbeam.com/doc/1G1-6359751.html

http://feltor.wordpress.com/2011/06/01/get-ready-for-a-world-currency/economist-1988/

http://websgglfr.blogspot.com/p/global-currency-in-post-dollar-era.html

———————————————————————————————————————

Τα λόγια είναι περιττά.

Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτού του blog ας κρατήσουν στο αρχείο τους αυτό το άρθρο.

To μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν μου αρέσει.Ούτε κάν, αυτό το παρόν…

Εάν και σε εσάς δεν αρέσει, δράστε και αντιδράστε.

Ας χαλάσουμε τα σχέδια σε αυτούς που τα ετοιμάζουν…

Θα μου πείτε όμως «πως» ? Υπάρχουν τρόποι ? Υπάρχουν…

Ενας, είναι οι εκλογές στις 17 Ιούνη του 2012 στην Ελλάδα.

Σκεφτείτε κι άλλους.

Θα επανέλθουμε.

Αμετανόητος
Ολυμπιάδα, Κυριακή, 20 Μαΐου 2012 (Φοίνικας-παγκόσμιο νόμισμα το 2018 ?) 

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΤ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Αμερική:Ψηφίστηκε ο νόμος S510 που απαγορεύει τη διατήρηση και φύτευση σπόρων

Οι πολυεθνικές, με τις ευλογίες της
κυβέρνησης των ΗΠΑ, περνούν νόμο απαγόρευσης και ωθούν στην πείνα μικρο
καλλιεργητές και ιδιώτες, απαγορεύοντας τη διατήρηση και φύτευση σπόρων
σε λαχανόκηπους στα σπίτια. 

Αν κρίνουμε από τη στροφή που έκαναν χιλιάδες νοικοκυριά και εδώ στην Ελλάδα, που λόγω της κρίσης άρχισαν να
φυτεύουν είδη πρώτης ανάγκης και λαχανικά ώστε να μπορούν να επιβιώσουν,
κατανοούμε και το μέγεθος της απανθρωπιάς των πολυεθνικών που
προκειμένου να ελέγξουν την ανθρωπότητα μέσω του ελέγχου της τροφής,
προωθούν τέτοιες απαγορευτικές νομοθεσίες. 

Ο νόμος S510 είναι μόνο ένα
μέρος από την προώθηση του λεγόμενου κώδικα αλιμεντάριους.

Ύστερα από καθυστέρηση ενός έτους η
γερουσία ψήφισε σήμερα το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο «S 510» για την
προστασία του καταναλωτικού κοινού και που αφορά στη βιομηχανία τροφίμων
στις ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε με ψήφους 73 ψήφους έναντι 25 και
συγκέντρωσε τις θετικές ψήφους τόσο των δημοκρατικών όσο και των
ρεπουμπλικάνων.

Αν και το νομοσχέδιο πρέπει να
συνδιαμορφωθεί με το αντίστοιχο που ψηφίστηκε από τη βουλή των
αντιπροσώπων τον Ιούλιο του 2009 -καθώς στο τελευταίο περιλαμβάνονται
αρκετές τελικές διαφοροποιήσεις- εντούτοις η βουλή των αντιπροσώπων
πρόκειται μάλλον να δεχθεί το κείμενο του Κογκρέσου. 

Ο νέος νόμος
ουσιαστικά παρέχει πλήρη εξουσία στην αμερικανική υπηρεσία φαρμάκων και
τροφίμων (FDA) στις διαδικασίες παραγωγής και διάθεσης τροφίμων στις ΗΠΑ
στο περίπου 80% της παραγωγής. Ο νέος νόμος πρόκειται να εστιάσει στην
πρόληψη πάσης φύσεως επιδημιών που μπορεί να προκύπτουν στην διαδικασία
παραγωγής τροφίμων, στον εντοπισμό τους και την αντιμετώπισή τους.

Κάτω από τις ίδιες προδιαγραφές
πρόκειται να ελέγχονται και τα εισαγόμενα τρόφιμα και η FDA θα
αποφασίζει εάν αυτά ανταποκρίνονται στις διαδικασίες ασφαλείας παραγωγής
που υπόκεινται και τα τρόφιμα που παράγονται στις ΗΠΑ αναγκάζοντας τον
οποιοδήποτε προμηθευτή εξωτερικού να υιοθετεί τις ίδιες αυτές
προδιαγραφές ασφαλείας. Ο προϋπολογισμός του νέου νόμου πρόκειται να
ανέλθει στα 1,4 δις. $.

Οι αντιδράσεις που προκάλεσε το
νομοσχέδιο αφορούσαν στα τρόφιμα που παράγονται από μικρούς παραγωγούς
τόσο για εμπόριο όσο και για ιδία κατανάλωση, μιλώντας για σενάρια όπου
αποσπάσματα της FDA θα συλλάμβαναν τον οποιοδήποτε επιχειρούσε να
καλλιεργήσει τα δικά του λαχανικά στον κήπό του. 

Στο τροποποιημένο
κείμενο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο εξαιρέθηκαν από τους νέους
κανονισμούς οι παραγωγοί που παράγουν προϊόντα τα οποία τους αποφέρουν
μέχρι 500.000 $ ετησίως και τα διαθέτουν σε αποστάσεις όχι μεγαλύτερες
των 275 μιλίων από τον τόπο παραγωγής τους.

Παρόλα αυτά στο νόμο περιέχονται
συγκεκριμένες δικλείδες ασφαλείας ακόμη και για τους μικρούς παραγωγούς
κάτι που ουσιαστικά οδηγεί σε αναίρεση της εξαίρεσης… Αυτό γιατί όσοι
θέλουν να εξαιρεθούν πρέπει να εγγραφούν στα μητρώα της FDA, -αλλιώς θα
υποστούν νομικές κυρώσεις- ενώ -και κυριότερα- οι μικροί παραγωγοί θα
πρέπει ανά πάσα στιγμή να δέχονται τον έλεγχο της FDA εάν η υπηρεσία
διαπιστώσει πως κατά τη διάρκεια παραγωγής των τροφίμων δεν τηρούνται οι
διατάξεις του S-510 από τον οποίο υποτίθεται έχουν εξαιρεθεί!

Η FDA έτσι εκτός του ότι καθίσταται
το κύριο όργανο στην παραγωγή τροφίμων μπορεί να υπαγορεύει οποιαδήποτε
στιγμή το πως παράγονται τα τρόφιμα με ποιες διαδικασίες και με ποια
φάρμακα πιθανόν κρίνει ότι πρέπει να εντάσσονται στην διαδικασία της
παραγωγής. Ένας νόμος αναμφισβήτητα που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής,
καθώς είναι πολύ πιθανό να δούμε σύντομα και την ευρωπαϊκή εκδοχή του.
 

Πρόκειται για μία Παγκόσμια
Διατροφική Συνωμοσία που έχει βαθειά τις ρίζες της μέσα στην ιστορία
δημιουργώντας -με πρόσχημα την καλύτερη υγεία και τη μείωση του κόστους
γεωργικής παραγωγής- ένα αποκύημα οικονομικών συμφερόντων με απώτερο
σκοπό τον αποδεκατισμό του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η πολυεθνική εταιρία γεωργικής
βιοτεχνολογίας Mosanto με έδρα στο Creve Coeur στο Missouri της Αμερικής
είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός του ζιζανιοκτόνου «glyphosate» γνωστό κι
ως «Roundup» και ο μεγαλύτερος παραγωγός γενετικά τροποποιημένων σπόρων
στον κόσμο. Η συγκεκριμένη εταιρία παρέχει στο 90% του παγκόσμιου χάρτη
την τεχνολογία των γενετικά τροποποιημένων σπόρων προς σπορά δηλαδή των
μεταλλαγμένων μετέπειτα τροφών που καταλήγουν στο τραπέζι μας.

Μέχρι το 1999 η περί ου ο λόγος
εταιρία χρησιμοποιούσε την ονομαζόμενη «Τεχνολογία Εξολοθρευτής» (δηλαδή
φυτά που τροποποιούνται γενετικά για να παράγουν στείρους σπόρους) όπου
και… υποσχέθηκε δημόσια να μην την ξαναχρησιμοποιήσει για εμπορικούς
σκοπούς. Μετά από αυτό όμως η Mosanto προώθησε ένα νέο ισχυρισμό όπου
τώρα πλέον υποστηρίζει πως μπορεί να αναπτύξει με σκοπό να
χρησιμοποιήσει τους ονομαζόμενους «αυτοκαταστροφικούς σπόρους»
Agrofasma, Τρίτη, 23 Απριλίου 2013 (Αμερική:Ψηφίστηκε ο νόμος S510 που απαγορεύει τη διατήρηση και φύτευση σπόρων) 

«Ερχεται ο Μεγάλος Αδερφός του διαδικτύου»

Το νομοσχέδιο CISPA (Cyber Inteligence Sharing and Protetion
Act) δεν είναι απλά ένα νομικό κατασκεύασμα που προέρχεται από τις ΗΠΑ,
αλλά αντίθετα μας αφορά, καθώς στον κόσμο του Internet δεν υπάρχουν
σύνορα.

  Τι ακριβώς είναι όμως το CISPA; 

Το νομοσχέδιο
επιτρέπει τον διαμοιρασμό πληροφοριών σχετικά με την κίνηση στο
διαδίκτυο ανάμεσα την κυβέρνηση των ΗΠΑ και σε εταιρίες που έχουν ως
αντικείμενο την πληροφορική και το διαδίκτυο. Ο σκοπός για τον οποίο
προβλέπεται αυτό είναι η ανάγκη της κυβέρνησης να θωρακιστεί απέναντι σε
διαδικτυακές απειλές και να εξασφαλιστούν τα διάφορα κυβερνητικά δίκτυα
από επιθέσεις. 

Ουσιαστικά προβλέπει την στενή συνεργασία των
κυβερνητικών υπηρεσιών ασφαλείας σε πραγματικό χρόνο με ιδιωτικές
εταιρίες, με τις δεύτερες να παρέχουν στις πρώτες πληροφορίες σχετικά με
τις δραστηριότητες των χρηστών τους.

Εισήχθη τον
Νοέμβριο του 2011 και εγκρίθηκε από την βουλή των αντιπροσώπων πριν από
μερικές μέρες. Στη συνέχεια θα χρειαστεί έγκριση από τη Γερουσία. Όμως
όλα δείχνουν πως ο πρόεδρος Ομπάμα θα ασκήσει βέτο και σε αυτή την
περίπτωση θα χρειαστεί θετική ψήφο από τα δύο τρίτα του Κογκρέσου,
πράγμα απίθανο, τουλάχιστον αυτή την περίοδο και δεδομένων των πολιτικών
συνθηκών που επικρατούν στην Ουάσιγκτον.

  Το εν λόγω
νομοσχέδιο έχει κατακριθεί από πολλούς οργανισμούς και ομάδες με την
κατηγορία πως δεν έχουν καθοριστεί σαφή όρια σχετικά με τις πληροφορίες
που θα δίνονται στις αρχές. Επίσης υπάρχουν υποψίες πως το νομοσχέδιο θα
χρησιμοποιηθεί με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να παραβιάζει την ιδιωτικότητα
των πολιτών και ουσιαστικά να τους κατασκοπεύει, με το πρόσχημα της
ασφάλειας. Τα δεδομένα που διακινούνται στο διαδίκτυο θα είναι ανά πάσα
στιγμή διαθέσιμα σε υπηρεσίες όπως η CIA και το FBI, χωρίς την ανάγκη
έκδοσης εντάλματος και οι εταιρίες θα παρέχουν απεριόριστη πρόσβαση σε
ότι δεδομένα έχουν συγκεντρώσει για τους χρήστες τους.

  Πολλές
μεγάλες εταιρίες στον χώρο της πληροφορικής υποστηρίζουν το CISPA.
Ανάμεσα σε αυτές είναι η Microsoft, το Facebook, η Apple, η IBM , η
Intel και η AT&T. Από την άλλη την αντίθεσή τους έχουν εκφράσει η
Mozilla και άλλες οργανώσεις.

  Ακόμη υπάρχει και μια άποψη
σύμφωνα με την οποία το νομοσχέδιο έρχεται σαν το δεύτερο SOPA (Stop
online privacy act), το οποίο δεν πέρασε μετά από τις σφοδρές
αντιδράσεις που συνάντησε. Να θυμίσουμε πως στόχος του ήταν η
καταπολέμηση της πειρατείας και της παραβίασης των πνευματικών
δικαιωμάτων. Στην συγκεκριμένη περίπτωση προβλεπόταν πως η παρακολούθηση
της διαδικτυακής κίνησης θα γίνεται για λόγους προστασίας της
πνευματικής ιδιοκτησίας.

  Τέλος μπορεί το CISPA να ψηφιστεί η
όχι στις ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να επηρεάσει όλο τον
υπόλοιπο κόσμο. Το διαδίκτυο είναι ένα παγκόσμιο οικοσύστημα, το οποίο
δεν γνωρίζει σύνορα. Αν όχι όλοι, πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε
υπηρεσίες, οι οποίες εδρεύουν στις ΗΠΑ. Συνεπώς υπόκεινται στους εκεί
νόμους, με ότι αυτό συνεπάγεται σχετικά με τα δεδομένα που διακινούμε
μέσω αυτών.
Defencenet, Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013 («Ερχεται ο Μεγάλος Αδερφός του διαδικτύου») 

Family Guy – Boston Marathon 2013 (Σύμπτωση ή Συνομωσία;)

Τα δύο διαδοχικά βίντεο της σειράς προβλέπουν την επίθεση στο μαραθώνιο της Βοστώνης. Να θυμηθούμε και τη σειρά Σίμσονς με τους δίδυμους πύργους;

Τι πραγματικά συμβαίνει; Μήπως παίζεται κάποιο παιχνίδι εις βάρος μας και πίσω από την πλάτη μας;