ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!ΤΑΛΜΟΥΔ!

Το Ταλμούδ (talmud) είναι ένας κώδικας, μία εγκυκλοπαίδεια θρησκευτικού και νομικού περιεχομένου,
που περιλαμβάνει, ταξινομημένες σε κανονισμούς και θεματικές ενότητες,
όλες τις προφορικές παραδόσεις (χαλαχά), αφηγήσεις (χαγγαδά) και
ερμηνείες (μιδράς) των νομοδιδασκάλων (ραββίνων), για τη ρύθμιση της
συμπεριφοράς και την αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων του Ιουδαϊκού
λαού, σύμφωνα με τις διδασκαλίες των βιβλίων της πεντατεύχου (Τορά),
δηλαδή τον Μωσαϊκό Νόμο.

Διαβάστε παρακάτω πόσο ’’ωραία’’ πόσο ’’φιλειρηνικα’’ και πόσο
‘’αντιρατσιστικά’’ μιλάει για τους Έλληνες και τους άλλους λαούς ο
‘’περιούσιος’’(sic) λαός του Θεού ο οποίος υπέστη ολοκαύτωμα και εξορία.
Θαυμάστε:


ΒΙΒΛΙΟ: ΤΑΛΜΟΥΔ :

ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
-Orach CHAIIM (225,10) : Οι Έλληνες (Εθνικοί) και τα ζώα συναθροίζονται εις ομάδας προς σύγκρισην.
-ZOHAR 11 (64B) : Οι Έλληνες ειδωλολάτραι ομοιάζουν με τας αγελάδας και όνους.
-KETHUBOTH(110B) : Ο Ψάλτης (Δαυίδ) παρομοιάζει τους Εθνικούς Έλληνες με ακάθαρτα κτήνη (Γκόιμ).
-SANHEDRIN (974B) TOS : Η σεξουαλική συνουσία του Έλληνος , είναι, ως του κτήνους (Γκόιμ).
-IORE DEA (337,1) : Αντικαταστήσατε τους νεκρούς Έλληνες , όπως αντικαθιστάτε ψοφίσασαν αγελάδαν ή γάιδαρον .
-ABHODAH ZARACH (78) : Αι Εθνικές Ελληνικές Εκκλησίαι (= του Δήμου) είναι τόποι ειδωλολατρίας.
-IOREA DEA (142,10) : Πρέπει να ευρίσκεσαι μακράν εκκλησιών (του Δήμου).
-SCHABATH (116A) TOS : Τα Ευαγγέλια ( μυστικισμός των Ελλήνων) ονομαζόμενα τεύχη της ανομίας , είναι αιρετικά βιβλία.
– ABHODAH SARACH (2A) : Αι Εορταί των Ελλήνων ωνομάσθησαν ημέραι συμφοράς .
– ABHODAH SARACH (78C) : Αι εθνικές των Ελλήνων εορταί είναι καταφρονημενέναι ημέραι μάταιαι και πονηραί.
– KETHUBOTH (3Β) : Το σπέρμα των Ελλήνων έχει την αυτήν αξίαν με το σπέρμα του κτήνους.
– ABHODAH ZARACH (26Β) : Οι καλύτεροι των Ελλήνων πρέπει να φονεύονται.
-SEPHER OR ISRAEL (177B) : Εάν Εβραίος φονεύση Έλλην , δεν διαπράττει έγκλημα.
-ΚERITHUTH (6B , σελ. 78) : Οι Εβραίοι ονομάζονται άνθρωποι . Οι έλληνες δεν ονομάζονται άνθρωποι.
– ABHODAH SARACH (22 Α ) : Ύποπτοι είναι οι Έλληνες της συνουσίας μετά ζώων.
-KIDDUSCHIM (68A) : Οι Έλληνες είναι ένας λαός γαιδάρων.
-MIDRASCH TALPIOTH (225) : Oι Έλληνες επλάσθησαν , δια να υπηρετούν τους Εβραίους πάντοτε.
-SANHEDRIN( 92,1) : Οι Έλληνες φυλή αγέλη κτηνών εστί εκ του Σατανά καταγομένη και μόνο το όνομα του χοίρου δικαιούται να φέρει.
– CHOSCHEN HAM (183 , 7) : Κράτησε εκείνο , το οποίον, ο Έλλην εκ λάθους σου πλήρωσε επιπλέον.
– CHOSCHEN HAM ( 226 , 1) : Ο Εβραίος δύναται να κρατήση απωλεσθέν υπό ‘Ελληνος και ανευρεθέν υπό Εβραίου

CHOSCHEN HAM ( 183, 7) : Οι Εβραίοι πρέπει να διαμοιράζονται εκείνο, το
οποίον εισέπραξαν επιπλέον από Έλληνες , οι οποίοι πιστεύουν εις το
Ελληνικό δόγμα.
-IORE DEA (157,2H ) : Επιτρέπεται να εξαπατάς τους Έλληνες .
-ABHODAH ZARACH ( 54 Α) : Τοκογλυφία δύναται να εφαρμοστή επί Ελλήνων ή αποστατών.
BABHA BATHRA ( 113 A ) : Εβραίος δύναται να ψευσθή και να ψευδορκήση , ίνα, καταδικασθή Χριστιανός .

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ:
-KALLAH (18B) : Νόθος ,συλληφθείς κατά την διάρκεια εμμήνου ροής.
-TOLBATH JESCHU : Γέννησις αναφερόμενη κατά τον πλέον αισχρόν τρόπον .
-SHABBAT (104B) : Ονομάσθη παράφρων και ουδείς δίδει σημασία εις τους παράφρονας
-TOLDOTH JESCHU : Ο Ιούδας και ο Ιησούς συνεπλάκησαν εν μέσω ακαθαρσιών.

ABHODAH ZARACH (6 A) : Έλληνας Χριστιανός ονομάζεται αυτός που
ασπάζεται τις ψευδείς διδασκαλίες εκείνου του ανθρώπου , ο οποίος δίδαξε
να γιορτάζεται πρώτη μέρα του Σαββάτου.
ΓΙΑ ΌΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ

Shulchan Aruch Choszen Hamiszpat (348): Όλα τα υπάρχοντα των άλλων Εθνών
ανήκουν εις το Εβραικόν Έθνος, το οποίο δικαιούται να τα αρπάξει άνευ
οιωνδήποτε δισταγμόν .
-ΕΒΕΝ – ΗΑ –ΕSER (6,8) : Τι είναι πόρνη ; Κάθε γυναίκα που δεν είναι Εβραία!
MAKKOTH (7B) : Αθώος , δολοφονίας είναι κάθε Εβραίος , εφ όσον ο σκοπός είναι η δολοφονία Χριστιανού!

Αν όλα αυτά τα έγραφαν Μουσουλμάνοι θα τους λέγανε Μουσουλμάνους
Φονταμενταλιστές , αν τα λέγανε Χριστιανοί θα τους λέγανε
παραθρησκευτικούς και σκοταδιστές , αν τα λέγανε πολιτικοί θα τους
λέγανε φασίστες ! Στην προκειμένη περίπτωση που τα αναφέρουν οι’’
περιούσιοι’’ κάτοικοι αυτού του κόσμου όλοι μούγκα!

Γιώργος Τουλγερίδης
Freehellasleptokaria, Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012 (ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!ΤΑΛΜΟΥΔ! γράφει ο Γιώργος Τουλγερίδης) 

Οι ξένοι μας φοβούνται γιατί είμαστε διαχρονικά ατίθασοι

«Ο λαός των Γραικών είναι ατίθασος και δύσκολος. Γι αυτό πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί…» Χένρυ Κίσινγκερ.

«Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ” αυτούς.
Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί
ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους»
Φρειδερίκος Νίτσε (Η
Γέννηση της Τραγωδίας, κεφ. 15), 1872.

«Οι Έλληνες πρέπει να γίνουν λαός μικρόψυχος…» Λόρδος Λοντόντερυ.

Συμμόρφωση λοιπόν ή Αφανισμός είναι οι δύο επιλογές που έχει
φαινομενικά ο Ελληνισμός, σύμφωνα με «κάποιους» που «τρέφουν» τέτοιου
είδους ευσεβείς πόθους.

Οι Έλληνες πέραν των επιστημονικών, φιλοσοφικών, μεταφυσικών και
άλλων ανακαλύψεων διέθεταν και ένα πολύ συγκεκριμένο αλλά ταυτόχρονα
πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό· δεν έσκυβαν ποτέ μα ποτέ το κεφάλι.

Όπως ανέφερε και η Ζακλίν ντε Ρομιγύ στην ομιλία της στην Πνύκα το 1995, «Οι Έλληνες είχαν καταλάβει ότι η ιδιαιτερότητά τους ήταν να μην υποκλίνονται μπροστά σε άνθρωπο, να μην δέχονται την απόλυτη εξουσία».

Το εν λόγω χαρακτηριστικό απαντά από τα αρχαία χρόνια. Ο τραγικός
ποιητής Αισχύλος στο έργο του «Προμηθεύς Δεσμώτης» τονίζει πως ο Προμηθέας, που συμβολίζει τον Ελληνισμό, ποτέ δεν πρέπει να κάμπτει τα γόνατα «ὀρθοστάδην… οὐ κάμπτων γόνυ». Αλλά και οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν «άνανδρες και ανελεύθερες» τέτοιου είδους συμπεριφορές.
(Ιάμβλιχος, Πυθαγορικός Βίος).

Από την άλλη, στην Ανατολή η γονυκλισία
ήταν πολύ σύνηθες φαινόμενο. Προσκυνούσαν τους βασιλείς ως θεούς,
συνήθεια που υιοθέτησαν αργότερα και οι Ρωμαίοι.

Ιστορικό έχει μείνει το τέχνασμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος,
καταδιωκόμενος από τους Έλληνες και αναγκασμένος να καταφύγει στον Μέγα
Βασιλέα, κλήθηκε να τον προσκυνήσει, γιατί διαφορετικά ήταν αδύνατον να
τον ακούσει. Άλλωστε ο Πέρσης αξιωματούχος Αρτάβανος τον είχε
προειδοποιήσει: «…Ὑμᾶς ελευθερίαν μάλιστα θαυμάζειν και ισότητα… ἡμῖν δὲ
βασιλέα προσκυνεῖν ὡς εἰκόνα θεοῦ»
. Έτσι ο μεγάλος αυτός στρατηγός,
προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του, έριξε το δαχτυλίδι του κάτω, ώστε ο
Πέρσης βασιλιάς να θεωρήσει πως τον προσκύνησε (Πλούταρχος, Βίοι
Παράλληλοι).

Όταν επίσης ζητήθηκε από τους Σπαρτιάτες να δώσουν «γῆν  και ὓδωρ» ως
ένδειξη υποταγής, τότε εκείνοι έριξαν τους Πέρσες απεσταλμένους σε ένα
πηγάδι. Επειδή όμως οι πρέσβεις θεωρούνταν πρόσωπα απαραβίαστα,
αποφάσισαν να πληρώσουν το αντίστοιχο τίμημα στον Ξέρξη, στέλνοντάς του
δύο απεσταλμένους εθελοντές να τους σκοτώσει. Ο Σπερθιής και ο Βούλις
προσφέρθηκαν, πήγαν στον Πέρση βασιλιά και του δήλωσαν ρητά και
κατηγορηματικά: «Ήρθαμε για να μας σκοτώσετε, όχι για να προσκυνήσουμε» (Ηροδότου Ιστορία Ζ’ 136).

Οι Έλληνες ήταν από την φύση τους άνθρωποι ελεύθεροι, κάτι που
πιστοποιεί και η άρνηση του Ιπποκράτη, σύμφωνα με τον Στοβαίο, να πάει
ως γιατρός στην περσική αυλή, γιατί όπως είπε δεν του χρειάζεται καλό
αφεντικό «οὐ δέομαι χρηστοῦ δεσπότου». Αλλά και τα λόγια του Αθανάσιου
Σταργείτη στο έργο Ωγυγίαν, όπου αναφέρει: «Οἱ Ἓλληνες, ἐλεύθεροι
ὂντες, δεν ἒκλιναν ποτὲ τὰ γόνατα οὒτε τὸν αὐχένα εἰς ἂγαλμα, οὒτε εἰς
βωμὸν ἀνθρώπου». 

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενη μελέτη μας, οι Έλληνες μένουν ίδιοι ως προς τις συνήθειες και τις αξίες τους… 

Έτσι λοιπόν και ο μεγάλος Κολοκοτρώνης αργότερα,
σύμφωνα με όσα καταγράφονται στα «Απομνημονεύματά» του, επειδή οι
προσκυνημένημένοι έκαναν ζημιά στον απελευθερωτικό αγώνα, φώναξε: «η
πατρίς κινδυνεύει από το προσκύνημα! Φωτιά και τσεκούρι στους
προσκυνημένους»!
 

Αλλά και στον ίδιο τον Ιμπραήμ απάντησε: «όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμεν». Ανάλογη απάντηση έδωσε και ο Καραϊσκάκης στον Κιουταχή.

Άλλωστε και τα δημοτικά τραγούδια, που ύμνησαν τους κλέφτες και τους
αρματωλούς, αποδεικνύουν πόσο βαθιά χαραγμένο στην ελληνική ψυχή και το
ελληνικό πνεύμα ήταν το ανυπόταχτον…  

«Όσο είν’ ο κλέφτης
ζωντανός, πασά δεν προσκυνάει. Κι αν πέσει το κεφάλι του, δεν μπαίνει
στο ταγάρι. Το παίρνουν οι σταυραετοί να θρέψουν τα παιδιά τους. Να
κάνουν πήχη το φτερό και πιθαμή το νύχι». 



«-Προσκύνα Διάκο τον Πασά,
προσκύνα τον Βεζύρη. –Όσο είναι ο Διάκος ζωντανός, πασά δεν προσκυνάει». 



«-Μάρκο μου πάρε τα κλειδιά κι έλα να προσκυνήσεις. –Μένα με λένε
Μπότσαρη, μένα με λένε Μάρκο, ποτέ μου δεν προσκύνησα κι ούτε θα
προσκυνήσω».

Την «ιδιαιτερότητα» αυτή των Ελλήνων αναγνώριζαν και οι ίδιοι οι Τούρκοι.. Όπως γράφει σε επιστολή προς τον γιο του ο
Σουλτάνος Σελίμ Β’ το 1572: «Παιδί μου ο θεός εβοήθησε και ενίκησα και
πήρα την Κύπρο, τους άπιστους ανθρώπους, όπου δεν με επροσκενούσαν».

Ο Ιωάννης Κακριδής ακόμη αναφέρει χαρακτηριστικά: «Στα Λαηνά
του Σουφλιού είναι ένας τσοπάνος που φτιάνει θαυμάσιες γκλίτσες. Σε μίαν
από αυτές παρίστανε έναν Τούρκο να κόβει το κεφάλι ενός Έλληνα. Ο
Έλληνας στέκει όρθιος, και με χωρίς κεφάλι που είναι. Κι όταν τον
ρώτησαν τον τσοπάνο γιατί στέκει όρθιος, αφού είναι χωρίς κεφάλι,
αποκρίθηκε: “Γιατί είναι Έλληνας”»
(Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Νεοελληνική Παράδοση, εκδ. ΜΙΕΤ).

Αλλά μέχρι και λίγα χρόνια πριν, η μητέρα του ήρωα Αυξεντίου που
κάηκε ζωντανός  από τους Άγγλους, δήλωσε: «Κάλλιο μια χούφτα χώμα ο
λεβέντης μου, παρά γονατισμένος».

Ας κλείσουμε με το ποίημα του Α. Ανδρέου  

«Δεν προσκυνώ
Αγαρηνό. Κρατάω απ’ τον Όμηρο εγώ. Είμαι του Τεύκρου αγγόνι και του
Κολοκοτρώνη. Παιδί του Μακρυγιάννη δεν με νικούν βαρβάροι…». 

Αυτό ας έχουμε όλοι μες στην καρδιά και το μυαλό μας και τότε
θα βρούμε την δύναμη να σηκώσουμε το κεφάλι, να κοιτάξουμε ψηλά, να
πάρουμε βαθιά ανάσα και να σταθούμε όρθιοι, έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε
τους πάντες και τα πάντα.

Πυγμή, Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012 (Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει…) 

Η αξία της χειρονομίας

Στην επικείμενη παρέλαση εορτασμού της 25ης Μαρτίου,είναι πιθανό να ξαναδούμε το φαινόμενο της μαθητικής μούτζας.Ομάδες μαθητών να αποστρέψουν τα πρόσωπά τους από τους «επίσημους» ή να τους φασκελώσουν σε ένδειξη αποδοκιμασίας.

Το φαινόμενο πρωτοπαρατηρήθηκε στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και ήδη λαμβάνονται μέτρα για την αντιμετώπισή του: από σκέψεις για μη-παρουσία εκπροσώπων της πολιτείας (!) έως «απειλές» τιμωρίας των καθηγητών ή/και μαθητών που θα αποδοκιμάσουν τους «επίσημους»(sic) εκπροσώπους.

Οπως συνηθίζεται στην Ελλάδα,το ζήτημα απέκτησε ιδεολογικο-πολιτικές διαστάσεις και η μούτζα αποτελεί ήδη σημείο θεωρητικών αντεγκλήσεων (οι μεν τη θεωρούν «πολιτική πράξη»,οι δε «ασέβεια προς τους θεσμούς»)!

Η χειρονομία,αποτελεί την τελειότερη διατύπωση της  «γλώσσας του σώματος».Αν υποθέσουμε ό’τι,σε κάποιο απώτατο στάδιο πολιτισμού,οι άνθρωποι θα επικοινωνούν με έναν πιο εξελιγμένο τρόπο,μια πιθανή απάντηση αυτής της εξέλιξης μπορεί να είναι η σιωπή!  Υπέροχη βέβαια η ομιλία,έξοχοι οι γλωσσικοί μηχανισμοί,αλλά μάλλον ατελείς για να αποδώσουν τον πλούτο και την ένταση των ανθρώπινων συναισθημάτων.Διόλου τυχαία,οι εντονότατες των συγκινήσεων μας αφήνουν σιωπηλούς (με την έννοια πως «δε βρίσκουμε λόγια» για να τις περιγράψουμε) ή απλά συμπυκνώνονται σε πρωτόγονες κραυγές (ηδονής ή πόνου) δηλαδή σε στοιχειώδεις γλωσσικές μορφές!
Ακόμη περισσότερο,δυο άνθρωποι που «γνωρίζονται καλά»,συχνά επικοινωνούν με ένα νεύμα,μια ματιά ή μια σωματική κίνηση: το εργαλείο της γλωσσικής έκφρασης έχει περάσει σε μερική ακύρωση,ως περιττό!
Από την άποψη αυτή λοιπόν,κάθε χειρονομία,ακόμη και η μούτζα,υποδηλώνει ένα πλήθος επεξεργασμένων συναισθημάτων τα οποία διέφυγαν της γλωσσικής οδού και πέρασαν στο πεδίο της σωματικής εκφραστικότητας!
Η μούτζα είναι -νοητικά- ανώτερη επινόηση!

Οι χειρονομίες λοιπόν,ως μορφές έκφρασης-και μάλιστα ανώτατου νοητικού τύπου-είναι για μένα πάντοτε ευπρόσδεκτες! Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι εκφράζονται ελεύθερα και-επομένως-χειρονομούν ελεύθερα.Είναι σαφές πως όσο ελεύθερη πρέπει να είναι η χειρονομία,τόσο κολάσιμη πρέπει να είναι η χειροδικία! Ελεύθερη έκφραση ναι,ανεμπόδιστη πράξη ναι,βίαιη πράξη όχι,αυτό είναι νομίζω ένα συνεπές motto μιας φιλελεύθερης κοινωνίας!

Το ζήτημα περιπλέκεται από τη νομική επινόηση της «λόγω ή έργω εξύβρισης».Εχοντας προβλέψει την ποινικοποίηση της «ύβρεως»,οποιασδήποτε μορφής,ουσιαστικά θέτουμε σε δοκιμασία την ελευθερία της έκφρασης.Το κράτος νομιμοποιείται να καταστείλει ποικίλες ανθρώπινες εκφράσεις,υπό το πρόσχημα της «ύβρεως»! Αλλά η ίδια η σημειολογία της λέξης είναι προβληματική:
Τί είναι ύβρις και πώς ορίζεται?
Υπάρχουν «αντικειμενικά κριτήρια» προσδιορισμού της ή πάντοτε επικαλούμαστε υποκειμενικές αιτιάσεις (θρησκευτικές,εθνικοπατριωτικές,ατομικές,ιδεολογικές κλπ) για να την ορίσουμε?
Υποστηρίζω την άποψη πως η ετυμολογία της «ύβρεως» ως θρησκευτικού τύπου αποκλίσεως μη αποδεκτής από το επίσημο ιερατείο,καθιστά αυτή καθεαυτή τη λέξη εξαιρετικά αμφίσημη!
Το αποτέλεσμα της ποινικοποίησης αυτής της επινόησης είναι τραγικό για την ελευθερία των ανθρώπων:
-Πίνακες ζωγραφικής,γλυπτά,κινηματογραφικές ταινίες,τραγούδια,βιβλία,όλα τα δυνάμει δημιουργήματα της ανθρώπινης διάνοιας λογοκρίνονται υπό το πρόσχημα της «ύβρεως».
-¨Ανθρωποι υφίστανται διακρίσεις-ενίοτε και πολιτικούς διωγμούς-ως «υβριστές»
-Σε συνθήκες θρησκευτικού φανατισμού,ακόμη και πόλεμος μπορεί να προκύψει με πρόσχημα την «ύβρη».
Εκτιμώ πως όσο προχωρά η απο-δαιμονοποίηση της κοινωνίας των ανθρώπων,τόσο λιγότερο θα γίνεται επίκληση της «ύβρεως» ως στοιχείου πολιτικής συμπεριφοράς.

Επιστρέφοντας στη μούτζα,δεν τη θεωρώ «ύβρη» μετά τα όσα υποστήριξα,ούτε βέβαια ποινικά κολάσιμη.Πρόκειται απλά για μια χειρονομία απαξίωσης,με σκοπό ενδεχομένως να ενοχλήσει ηθικά αυτόν που την εισπράττει.Η συχνή χρήση της-όπως συχνά συμβαίνει-έχει σαφώς μειώσει τη σημασία της.Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την προσφώνηση «μαλάκα»: έχει καταντήσει ψωμοτύρι,δε γνωρίζω κανέναν που να προσβάλλεται απ’αυτήν,αντίθετα ακούω πολλούς φίλους να αλληλοπροσφωνούνται έτσι καθημερινά!
Κατά συνέπεια,το να μιλάμε για προσβολή από τη μούτζα των μαθητών,το θεωρώ υποκριτικά πουριτανικό.

Από την άλλη πλευρά βέβαια,η μούτζα δε συνιστά και «επαναστατική πράξη».Αν δεχτούμε την αξία της ευγένειας στη συμπεριφορά, ως πρακτικής που αποφεύγει να υποβιβάσει ηθικά τον άλλο άνθρωπο και ειδικά αυτόν με τον οποίον διαφωνούμε,η μούτζα είναι μια αγενής πρακτική.Οχι ποινικά κολάσιμη φυσικά,αλλά ηθικά ελεγκτέα με βάση τον κώδικα της αστικής ηθικής. Αν απορρίψουμε την αστική ηθική,θα χρειαστεί να υιοθετήσουμε το σκεπτικό όσων υποστηρίζουν την «επαναστατικότητα» της μούτζας.Αλλά νομίζω η προσπάθεια περιττεύει:καμία επανάσταση δεν υλοποιήθηκε με μούτζες!

Τα παιδιά λοιπόν που αύριο θα φασκελώσουν,επιδεικνύοντας την αγένειά τους,κανένα έγκλημα αλλά και καμία επανάσταση δε θα διαπράξουν.Απλά θα προβούν σε μια ηθικά ασήμαντη χειρονομία.

Υπάρχουν άραγε χειρονομίες ηθικά σημαντικές?
Η απάντηση εδώ είναι αναμφίβολα «ναι».

Οταν ο Churchill σχημάτιζε το «V» εν μέσω της ναζιστικής προέλασης δεν εμψύχωνε απλά τον ελεύθερο κόσμο.Του έδινε ένα σύμβολο αγώνα ηθικά ανεκτίμητο.Από τότε βέβαια,το κακόμοιρο το «V» το οικειοποιήθηκαν ένα σωρό πολιτικοί τσαρλατάνοι (και παρ’ημίν)…
Θα επικαλεστώ όμως δυο άλλες χειρονομίες αντίστασης που έγιναν από απλούς ανθρώπους,δίχως την πολιτική ισχύ του Churchill και υπό συνθήκες εξαιρετικά δυσμενείς.Δηλαδή σε περιβάλλον εχθρικό και σε πολιτικές καταστάσεις που καθιστούσαν τη χειρονομία τους δυνητικά επικίνδυνη για τους ίδιους.Καμία σχέση δηλαδή με την εκ του ασφαλούς «τζάμπα μαγκιά» των ελλήνων μαθητών που γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να υποστούν καμία συνέπεια για τη μούτζα.
-«Μα,εσύ δεν υποστήριξες πως δεν πρέπει να τιμωρείται η μούτζα»?
-Ασφαλώς,αλλά αυτό που λέω εδώ είναι κάτι διαφορετικό.Είναι αναγκαίο να διευκρινίσουμε κάτι:
άλλο μουτζώνω ελεύθερα και ατιμώρητα και άλλο μουτζώνω με ενδεχομενο ρίσκο: στην πρώτη περίπτωση η μούτζα δε λέει τίποτε,στη δεύτερη αποκτά το βάρος της ηθικής επιλογής,είναι μια κραυγή ελευθερίας!

Θα επικαλεστώ λοιπόν δυο τέτοιες χειρονομίες ελευθερίας:

Ολυμπιακοί Αγώνες 1968,Μέξικο Σίτι: απονομή στους νικητές των 200μέτρων.O Tommie Smith και ο John Carlos στο βάθρο,υψώνουν τη γροθιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διακρίσεις σε βάρος των μαύρων αμερικανών.Φορούν μόνο τις κάλτσες τους (υπόμνηση της φτώχειας των μαύρων).Ο Smith φορά ένα μαύρο κασκόλ (μαύρη περηφάνεια),ο Carlos έχει ξεκούμπωτο το μπουφάν (συμπαράσταση στους μαύρους εργάτες) και φορά ένα κολιέ («για όλους αυτούς που λυντσαρίστηκαν,εκτελέστηκαν,κρεμάστηκαν δίχως κανείς να προσευχηθεί γι’αυτούς»)!
Χειρονομία με ασύλληπτες πολιτικές διαστάσεις και συνέπειες γι’αυτούς που την έκαναν! Χειρονομία που βοήθησε την αμερικανική κοινωνία να εξελιχθεί επί το φιλελεύθερον στα ζητήματα των φυλετικών διακρίσεων.Σαράντα χρόνια αργότερα,ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος,περνάει το κατώφλι του Λ.Οίκου.
Οι  υψωμένες γροθιές των μαύρων αμερικανών ασφαλώς και συνέβαλλαν στην πολιτική φιλελευθεροποίηση της αμερικανικής κοινωνίας!

Ολυμπιακοί Αγώνες,ξανά,1980,Μόσχα: εκτός απ’το μποικοτάζ των δυτικών,ένα χαρακτηριστικό αυτής της Ολυμπιάδας ήταν οι αποδοκιμασίες του κοινού απέναντι στους μη-σοβιετικούς αθλητές!Στο άλμα επί κοντώ,ο Πολωνός Kozakiewicz,υπό τις έντονες αποδοκιμασίες του πλήθους,περνάει τα 5,78μ και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο.Μόλις σηκώνεται από το στρώμα,ο Kozakiewicz κάνει τη γνωστή αλήτικη χειρονομία με τα δυο χέρια: δεκαετίες καταπίεσης (πολιτικής) και αιώνες αντιπαράθεσης (εθνοτικής) εκφράστηκαν με αληθινό θάρρος μέσα σε ένα κατεξοχήν εχθρικό περιβάλλον! Ηταν η εποχή που στην Πολωνία ξεκινούσε η «Αλληλεγγύη» και η σοβιετική επικυριαρχία χλώμιαζε.Η χειρονομία του Πολωνού,ήταν βέβαια εξίσου αγενής με τη μούτζα μας,αλλά οι συνθήκες κάτω απ’τις οποίες συντελέστηκε,την καθιστούν «βωμολοχία ηρωισμού» σχεδόν κατά τα πρότυπα του Καραισκάκη (είπαμε,εκάς η «ύβρις»)!

Θα έλεγα λοιπόν στους μαθητές μας που θα φασκελώσουν μεθαύριο πως είναι ελεύθεροι να το πράξουν,αλλά καμία μούτζα δεν έκανε ποτέ καλύτερο τον κόσμο.
Αντίθετα υπήρξαν χειρονομίες που τον έκαναν λίγο πιο ελεύθερο!
Ας έχουν κι αυτές κατά νου…
Nikorestis, Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012 (Η αξία της χειρονομίας)