Θανάσιμες παρενοχλήσεις σε κορίτσια του Μπαγκλαντές

Το Μπαγκλαντές κήρυξε αυτήν την Κυριακή 13
Ιουνίου Ημέρα Προστασίας Σεξουαλικής Παρενόχλησης, έπειτα από τον
ανησυχητικό αριθμό κοριτσιών και γυναικών που αυτοκτονούν για να
αποφύγουν τα σεξουαλικά πειράγματα. 

Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν από τον οργανισμό ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, Ain-O-Shalish Kendra (ASK) αποκαλύπτουν ότι 14 κοπέλες και
γυναίκες έχουν αφαιρέσει τις ίδιες τους τις ζωές τους τελευταίους
τέσσερις μήνες στη χώρα, ως αποτέλεσμα παρενοχλήσεων.

Επιπλέον, η αυτοκτονία ενός πατέρα μαζί με την κόρη του, επίσης
αποδόθηκε από τις αρχές σε παρενόχληση. Οι αρχές εκτιμούν ότι τρεις
άνδρες που διαμαρτυρήθηκαν δημοσίως ενάντια στις παρενοχλήσεις έχουν
σκοτωθεί τις τελευταίες 12 εβδομάδες.

Οι οργανώσεις εκτιμούν ότι οι νόμοι ενάντια στις σεξουαλικές
παρενοχλήσεις είναι τόσο κακώς συνταγμένοι ώστε τα θύματα δεν μπορούν να
βοηθηθούν από τις προσφυγές στο νόμο.

«Ορισμένα θύματα βρίσκουν την αυτοκτονία σαν τη μοναδική διέξοδο
που τους επιτρέπει να ξεφύγουν από την κοινωνική πανδημία», δήλωσε η
Σουλτάνα Καμάλ, διευθύνων σύμβουλος του ASK.

«Η κατάσταση είναι πολύ τρομακτική. Οι αυτοκτονίες των 14
κοριτσιών είναι ένα ανησυχητικό σημάδι των καιρών. Εάν δεν ελεγχθεί,
εμείς οι γυναίκες δεν θα μπορέσουμε πλέον να ζήσουμε στην κοινωνία με
αξιοπρέπεια.»

Η 13χρονη Νασφία Ακάντ Πίνκι, που έχει προκαλέσει σάλο στη χώρα
ήταν μαθήτρια σχολείου σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το σπίτι της.
Στο δρόμο για το σχολείο, ακολουθούνταν από τον 22χρονο γείτονά της και
τους φίλους του, που, σύμφωνα με την οικογένειά της, επέμεναν σε «αισχρά
σχόλια, πρόστυχα ανέκδοτα, χυδαία γέλια, πονηρά σφυρίγματα και ακόμα
και άσεμνες αποκαλύψεις».

Όταν αποφάσισε να σηκώσει το ανάστημα και να υψώσει τη φωνή της,
τα παιδιά έγιναν πιο επιθετικά και την χτύπησαν στο πρόσωπο.

Λίγες ημέρες μετά, βασανισμένη ψυχικά από αυτά τα περιστατικά
και μη μπορώντας να ανεχθεί αυτές τις προσβολές, κρεμάστηκε μα το κασκόλ
της στο σαλόνι του σπιτιού.

“Όταν τράβηξαν το κασκόλ μου και με παρενόχλησαν ψυχολογικά
μπροστά από το σπίτι, οι θεατές γέλασαν. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε.
Κανένα από τα μέλη της οικογένειας μου δεν είναι υπεύθυνο για την
αυτοκτονία μου», ανέφερε στο σημείωμα που άφησε η Πίνκι.

Η αστυνομία του Μπαγκλαντές δήλωσε ότι η περίπτωσή της και άλλες παρόμοιες, αποτελούν αιτία για «μεγάλη ανησυχία».

Ο υπουργός Παιδείας, Νουρουλ Ισλαμ Ναχίντ, δήλωσε ότι οι
μαθήτριες και οι δασκάλες δεν είναι ασφαλείς στους δρόμους ή τα σχολεία.

«Αυτό δεν είναι υπερβολή. Σε ορισμένα μέρη, τα σχολεία κλείνουν ή
οι εξετάσεις καθυστερούνται λόγω τέτοιων προβλημάτων. Όσες δέχονται
πειράγματα δεν θέλουν να πηγαίνουν σχολείο και πολλές φορές οι κηδεμόνες
τους δεν το επιτρέπουν για τη δική τους ασφάλεια και τιμή» δήλωσε ο
Ναχίντ.

«Μια άλλη αρνητική εκδήλωση του προβλήματος είναι η τάση των
γονέων να ωθούν τις ανήλικες κόρες τους σε πρόωρους γάμους, για να
γλιτώσουν έτσι από πειράγματα. Οι γονείς πιστεύουν ότι αν η κόρη τους
έχει έναν σύζυγο, θα σωθεί από τους κινδύνους”, επεσήμανε ο ίδιος
προσθέτοντας: «Έχει γίνει ένας φαύλος κύκλος».

Αυτού του είδους οι παρενοχλήσεις αποκαλούνται “Πειράγματα της
Εύας” (Eve teasing)
στο Μπαγκλαντές, την Ινδία και το Πακιστάν .
Ελευθεροτυπία, Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010 (Θανάσιμες παρενοχλήσεις σε κορίτσια του Μπαγκλαντές) 

Η Οριάνα Φαλάτσι, η απειλή του Ισλάμ και η μετατροπή της Ευρώπης σε ‘Ευράμπια’

Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα
δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για
την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα
σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο
της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό
ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων».
Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”)
δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller.  
Στο βιβλίο, η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει
6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η
ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.
Ένας δικαστής διέταξε την προσαγωγή της σε δίκη στη
γενέτειρά της, την Ιταλία, (έμενε στη Νέα Υόρκη) με την κατηγορία ότι με το βιβλίο
της «δυσφήμησε το Ισλάμ».
 
Με αφορμή την έκδοση εκείνου του βιβλίου, μεταφέρουμε άρθρο της
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στις 14/05/2004, που επιμελήθηκε η Όλγα Κολιάτσου
«La Forza
della Ragione»- «Η δύναμη της λογικής» είναι μία πολεμική προειδοποίηση προς τη
Δύση για τη λαβή στραγγαλισμού που προετοιμάζει το Ισλάμ. Η Φαλάτσι γράφει
-πανηγυρίζουν οι θαυμαστές της- όσα «καλοκάγαθοι» διανοητές, Εκκλησία και
πολιτικές παρατάξεις δεν εννοούν να συνειδητοποιήσουν, ότι δηλαδή η Ευρώπη
βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, απειλούμενη από τούς οπαδούς τού Αλλάχ.
Το βιβλίο ξεκινά ως εξής, «Από το Γιβραλτάρ έως το Νόρντκαπ,
από τους λόφους της Τοσκάνης έως το Βόλγκογκραντ, σ’ όλες τις ευρωπαϊκές
πολιτείες, υπάρχει από καιρό και μια δεύτερη πόλη, μια πόλη μουσουλμανική, όπου
κυριαρχεί το Κοράνι».
Αυτή η πόλη μέσα στην πόλη δεν έχει καμία σχέση με τις
παραδοσιακές κοινότητες διασποράς, όπου συγκεντρώνονται οι μετανάστες φθάνοντας
στο νέο, ξένο κόσμο.
Είναι «μια βαθμίδα της ισλαμικής επεκτατικής πολιτικής
-πρόκειται για τη μοναδική τέχνη, στην οποία οι γιοι του Αλλάχ ήσαν πάντοτε
αξεπέραστοι- η τέχνη να εισβάλλουν, να κατακτούν, να υποτάσσουν». Κι «η διακαώς
ποθούμενη λεία τους ήταν πάντα η Ευρώπη, ο χριστιανικός κόσμος».
Γι’ αυτή τη λαφυραγωγία οι μουσουλμάνοι, ισχυρίζεται η
Φαλάτσι, δεν χρησιμοποιούν όπλα τρομοκρατών ούτε τα μηνύματα φανατισμού των
μουλάδων τους, αλλά τα γόνιμα σώματα των γυναικών τους. «Στην υποδουλωμένη
Ευρώπη, όμως, το θέμα της ισλαμικής γονιμότητας έχει κηρυχθεί ταμπού, που
κανείς δεν τολμά να θίξει», καταγγέλλει η συγγραφέας. «Κι αν το προσπαθήσεις,
σε στέλνουν στο δικαστήριο λόγω ρατσισμού, ξενοφοβίας ή βλασφημίας», όπως
συνέβη στην ίδια όταν κατηγορήθηκε ως ηθική αυτουργός για υποδαύλιση
εθνικιστικού μίσους,
γράφοντας για τις μουσουλμάνες ότι «πολλαπλασιάζονται σαν
αρουραίοι» Τώρα η Φαλάτσι γράφει: «Κανένας νόμος που καταπνίγει την ελευθερία
δεν θα μπορέσει ποτέ ν’ αμφισβητήσει… πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα νεογέννητα
των μουσουλμανικών κοινοτήτων καλύπτουν το 10%, στις Βρυξέλλες φθάνουν στο 30%,
στη Μασσαλία, μάλιστα, 60%. Κι αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Μπουμεντιέν
(σ.σ. πρώην προέδρου της Αλγερίας) ενώπιον της Συνέλευσης των Ηνωμ. Εθνών το
1974: “Κάποια μέρα εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο
για να εισβάλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές
και θα το καταλάβουν, εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών
μας θα μας εξασφαλίσει τη νίκη”
».
Η παλαίμαχη δημοσιογράφος, που συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με
την «Κοριέρε ντελα Σέρα» και τους «Τάιμς Ν. Υόρκης», υπήρξε ρεπόρτερ στον
πόλεμο του Βιετνάμ, έχει πάρει συνέντευξη από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τον
Κινέζο ηγέτη Ντενγκ Ξιαοπίνγκ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αποσύρθηκε κι
αφιερώθηκε στο συγγραφικό της έργο, αλλά μετά την 11.9.2001 αισθάνθηκε
υποχρεωμένη να προειδοποιήσει τον κόσμο για τις προθέσεις τού Ισλάμ.
Στην εισαγωγή του βιβλίου της γράφει «Η οργή κι η
υπερηφάνεια γέννησαν ένα παιδί- την αγανάκτηση, που όξυνε τη σκέψη και τη
λογική της ικανότητα να βλέπει καθαρά όσες αλήθειες προσπαθεί να εκφράσει.
Αγανακτεί με μία δημοκρατία, που, αντί ν’ακούσει τους πολίτες της, τους
καταδικάζει σε σιωπή, τους παραδίδει στον εχθρό
και στην έλλειψη δικαιοσύνης,
δίδει αξία σ’ ένα σύστημα όπου υπολογίζονται περισσότερο οι μειονότητες απ’
ό,τι η πλειοψηφία
-μία “μη-δημοκρατία”, απάτη και ψέμα».
Και συνεχίζει: «Ούτε για ελευθερία μπορείς να μιλήσεις, όταν
η κοινωνία εμποδίζει όσους διέκριναν, -όπως η ίδια- την απειλή για τη
μη-μουσουλμανική ανθρωπότητα, ν’ αντισταθούν στους εισβολείς ή μας φιμώνει. Όχι
μόνον οι σκέψεις, αλλά και τα αισθήματα των ανθρώπων λογοκρίνονται και σου
καθορίζουν ποιον πρέπει ν’ αγαπάς και ποιον να μισείς
».
 «Ευράμπια» («Eurabia») αποκαλεί η Φαλάτσι την,
κατά τη γνώμη της, παρηκμασμένη, εξισλαμισμένη Ευρώπη, που έχει μετατραπεί ήδη
σε αραβική επαρχία
, ενώ «οι Δυτικοί θα ‘πρεπε επιτέλους ν’ αμυνθούν και να τους
επιτρέπεται να αμυνθούν, αλλιώς είναι χαμένοι».
Και τονίζει ότι δεν έχει τον
φανατισμό, ούτε τον πλουτισμό ως συγγραφικό κίνητρο, αλλά το καθήκον. Κι επειδή
καμία θύελλα ούτε κανένα θαύμα δεν θα σβήσει τη φωτιά του Ισλάμ- «το θέμα αφορά
την επιβίωση όλων, εκείνων που δεν θέλουν να προσκυνήσουν τον Αλλάχ».

Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες»

Της Oriana Fallaci* (από
το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι
εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους
Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να
λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε
για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι».
Δεν είναι καθόλου έτσι
τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός
από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από
χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι
στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που
εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο
φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους
για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε
πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:
 
Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση
3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι
ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές
περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει
ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο
έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις,
ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια
καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. Η πλειονότητα των κατοίκων
ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές
εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των
ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση,
υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει.
Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο
φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός
της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της
Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ
μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για
μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας,
στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν
ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική
ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα,
οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν
κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο
έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει
πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν
υπέγραψε την Homestead Act.
Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής
γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο,
στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά… Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε
μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν
κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους,
οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά
480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό
πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια,
να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια
και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα
σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι
περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των
μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ,
Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με
επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς.
Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη
«Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα
μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο
Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς,
δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε
σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί
οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα
αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας,
αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε
πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ
και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν
έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει
να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να
εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η
Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την
ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για
παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια
όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε
την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος
νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν
υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας
νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες
ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο
τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς
που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική
αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική
πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη
σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και
όποτε θέλουν.
Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι,
έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό
ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα
σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση
των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων.
Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό
ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους
μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα,
πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω.
Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν
τίποτε. Ανάθεμά τους!
 
 
Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι
παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες
παραμονής.
(Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες
σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές,
έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις
κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία,
Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ… Δε θα το ξεχάσω
ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς
που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες
τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί
καραγκιόζηδες!
Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν
διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους
περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε
σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους
στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.
 
Όσο για τον τελευταίο
λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε
ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που
ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει
. Η Αμερική
είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση
του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε
εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι
ένα έθνος μεταναστών
. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι
της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι
κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο
πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον
πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η
πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα,
η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως
είναι το παλαιότερο της Δύσης.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις
χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι
Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’
όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που
προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις
κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε
ποτέ έθνος μεταναστών.
Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες.
Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από
τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και
Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν
την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το
σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’
όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε
τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν
υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει
επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν
βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός.
Σε μια εκκλησία που
ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και
αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία»
, δηλώνω
πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε
μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία.
Πιστέψτε με,
γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους
εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι
πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι
καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του
Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή
την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης
Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.
Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση
και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση.
Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν
υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια
χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι
περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό…
 
Βλέπετε; Πάλι
χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου
αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό
πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου
λόγου.
Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε,
Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού.
Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε
συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που
ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με
πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε
ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’
όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου.
Μου αρέσουν.
 
Επίσης, μ’ αρέσουν όλες
αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι
μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα
μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση
γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το
παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις
συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των
Διαμαρτυρομένων. ….
Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή.
Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη,
υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που
πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην
πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην
έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη.
Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις
αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη.
(Και βάζω στοίχημα ότι οι
περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει
εκμυστηρευτεί,
Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός
Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον
ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών…).
 
Για όνομα του Θεού, για
άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε
στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς
. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και
διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες
μονάχα με μια υπηκοότητα.
Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα
είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’
αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς…
Και που δε θέλουν
να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας
απορροφήσουν εκείνοι.
Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την
ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την
οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την
οπισθοδρομική θρησκεία τους.
Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό
δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το
ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος
γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν
να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας.
Θα ήταν σαν
να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που
έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα
τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

* Η Οριάνα Φαλάτσι
(Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια
και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο
Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν
Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The
Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που
εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα
πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των
μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of
Reason” (“La Forza
della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί
η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία
χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί
αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

Οι απόψεις ενός μουσουλμάνου που ζει στη Σουηδία και υποστηρίζει τον ISIS

How the Public Get Suckered

The US aristocracy’s control over all the mainstream ‘news’ is ironclad – and this includes the political magazines, such as National Review, and The Nation; as well as ‘intellectual’ magazines, such as Harpers and The Atlantic.
American ‘news’ media stifle democracy in America; they’re not part
of democracy, in America. They’re like poison that’s presented as being
‘medicine’ instead. Suckers don’t just swallow it; they come back for
more.
Here was the shocking admission that was made by the US Defense Department’s press-spokesman at his 18 November 2015 presentation, in
which he voluntarily acknowledged that the US had not previously
destroyed any of the thousands of oil tank-trucks that were transporting
ISIS’s stolen oil out from Iraq and from Syria – the stolen-oil sales
that bring $2 billion per year into ISIS coffers:

«This
is our first strike against tanker trucks, and to minimize risks to
civilians, we conducted a leaflet drop prior to the strike. We did a
show of force, by – we had aircraft essentially buzz the trucks at low
altitude.
So,
I do have copy of the leaflet, and I have got some videos, so why don’t
you pull the leaflet up. Let me take a look at it so I can talk about
it.
As
you can see, it’s a fairly simple leaflet, it says, «Get out of your
trucks now, and run away from them». A very simple message.
And
then, also, «Warning: airstrikes are coming. Oil trucks will be
destroyed. Get away from your oil trucks immediately. Do not risk your
life».
And
so, these are the leaflets that we dropped – about 45 minutes before
the airstrikes actually began. Again, we combine these leaflet drops
with very low altitude passes of some of our attack aviation, which
sends a very powerful message».
So:
not only had the US previously avoided destroying ISIS’s main source of
income (other than multimillion-dollar donations made by members of the
royal families of Saudi ArabiaQatar,
UAE, and Kuwait – all of whom are protected by the US), but, when the
US now started to bomb those tank-trucks filled with stolen oil, the US
warned in advance the drivers, who were also assets to the jihadist
cause the US pretended to oppose, and thus were enemies of the public
(and were participants in the evils of ISIS). The US Department of
Defense (DOD) wanted to protect them – not to kill them. Wow!! And the
US totally ignored the need to choke off the financing of ISIS, which
pays their fighters etc. Can any hypocrisy exceed this? If the United
States were a democracy, its press would have been focusing on this
issue for a week. The US protecting ISIS’s financial base, and assets,
has mind-boggling implications.
Did any of the major US news media, all of which have reporters attending those press conferences, report the US Government’s open admission there,
that the US Government had protected ISIS all along, not bombed any of
ISIS’s oil tank-trucks? None of them reported it. None of them conveyed
to their audience this astounding information – essentially, that the US
was protecting the money-flow to the jihadists in Syria, and was even
protecting their truckers.
Another major revelation at this same press conference was that «we right now have no plans to conduct coordinated operations with the Russians» in
Syria. In other words: the US President is so hostile toward Russia,
that, even a month and a half after Russia’s request to Washington to
cooperate in exterminating all jihadists in Syria, Obama still refuses
to work together with Russia, or even just to «coordinate operations with the Russians», to
kill the jihadists. The jihadists had flocked into Syria to oust the
non-sectarian leader of that country, Bashar al-Assad, and to replace
him with an Islamist leader, a Sharia-law Sunni, whom the US Government,
and the royal families of Saudi Arabia, Qatar, UAE, and Kuwait, approve
of as being better than the non-sectarian Assad (who is personally a
Shiite, but runs a decidedly unsectarian, secular, government). The
jihadists work for the American alliance. Russia’s position on the
matter is that no foreign power possesses the right to determine whom
the President of Syria will or won’t be; only the Syrian people do, in
an election. Russia insists that it be determined in internationally
monitored and overseen elections. However, polls taken
by Western polling firms indicate that Assad would overwhelmingly win
any such election; so, US President Barack Obama has rejected democracy for Syria. And yet, the US accuses Putin of being dictatorial, and claims itself to be ‘democratic.’
The DOD spokesperson, Steve Warren, spoke contemptuously of Russia. He said that in Russia’s war against jihadists in Syria, «the Russians are using dumb bombs. Their history has been both reckless and irresponsible». This
statement was being made by a military spokesman for the same
Government that in the most «reckless and irresponsible» manner had
invaded and destroyed Iraq in 2003. However, his statement here was
also, itself, simply false. Russia’s bombings have been with both precision-guided weapons and unguided munitions that are under no control after being fired.
Warren there was reaffirming a reporter’s question which had asserted: «Getting
back to Raqqa, as we all know, the Russians are not using precision
munitions. Any sense of any increased civilian casualties in Raqqa as a
result of that?» 
So, Warren was here reaffirming a reporter’s (or
actually, a press-appointed government stenographer’s) falsehood –
reaffirming an assertion that was either unprofessionally ignorant, or
else a knowing lie. On September 30th, when Russia had started its air strikes, the US had said that they were «doomed to failure». That,
too, seems increasingly likely to have been false. (And any such
pretended foresight is also a lie when it comes from an official source
such as a government. It was propaganda.)
Instead
of the mainstream US press reporting that the US Government lied there
(though this Government does so routinely), only a small number of only non-mainstream sites, all online-only,
picked up anything from this stunning press conference, regarding any
of the important and much-discussed issues it addressed, and the first
such site to do so was a fundamentalist Christian one, which is
obsessively pro-Israel, and generally hard-rightwing Republican. Bridget
Johnson at PJ Media headlined, on the same day as the press conference (the only site to report at all upon it that day, November 18th), «ISIS Oil Tankers Hit for First Time – With 45-Minute Warning».
This was an admirable reporting coup (though it wasn’t really «for
First Time,» since Russian bombers  had already done it dozens of
times), because it covered all of the main points, including the
shocking admissions by Mr Warren. Her news coup had over 1,400
reader-comments.
Paul Joseph Watson, at the generally conservative Republican site InfoWars, bannered on
November 23rd, «White House Gave ISIS 45 Minute Warning Before Bombing
Oil Tankers,» and he placed these matters honestly into their
geostrategic context, of the Obama Administration’s placing a higher
priority upon defeating Russia than defeating jihadism. As is so often
the case with the terrific journalist Watson, he penetrated deeply into
these matters, and was not at all shy to acknowledge, for example, the
following stark contrast, which US ‘news’ media hide:
«Compare the Obama White House’s approach to fighting ISIS to that of Russia.

While
it took the US fifteen months to even begin targeting ISIS’ oil
refineries and tankers, air strikes by Moscow destroyed more than 1,000
tankers in a period of just five days.

In
comparison, Col. Steve Warren said that the US had taken out only 116
tanker trucks, the «first strike» to target ISIS’ lucrative black market
oil business, which funds over 50 per cent of the terror group’s
activities».
So:
this, too, like Bridget Johnson’s report, was honest and first-rate
news-reporting, from another non-mainstream Republican site. (Note,
however, that the mainstream Republican news-sites, such as Fox NewsWall Street Journal, and Rush Limbaugh, were no more forthcoming on this matter than all of the Democratic Party sites were.)
The next day, November 23rd, «Tyler Durden,» the pseudonymous genius behind his own Zero Hedge blog, headlined «’Get
Out Of Your Trucks And Run Away’: US Gives ISIS 45 Minute Warning On
Oil Tanker Strikes,» and he reported using some of the same sources as
the others, but supplementing it with additional good sources. He had
around 400 reader-comments.
In addition, there were some trashy news-reports at far-right Republican sites, such as one, on November 19th,
crediting Bridget Johnson’s news report the day before as its source,
«The Obamization of the military, pt. 243». This was by JR Dunn, at the
fundamentalist Republican, American Thinker, blog. He pretended that
Obama was being bad here because Obama was too concerned to avoid
bloodshed: «You see, the important thing isn’t hurting ISIS. No – the important thing is not hurting civilians». Picking
up from the standard Republican meme that torture should be used
against ‘bad people’ in order for ‘good people’ to be kept safe, and
that civilians in ‘enemy’ nations are okay to be victims of American
military attacks, Dunn took Bridget Johnson’s news-report merely as
confirmation of his own bigotries and hatreds. He had about 150
reader-comments. Typical was this one: «The Left in America has
known that in order to succeed with their agenda the US military had to
be infiltrated, compromised, and weakened»
. For such suckers, the ‘source’ of America’s problems wasn’t America’s aristocracy; it was America’s Democrats.
On November 24th, Michael Morell, Obama’s CIA Director during 2011-2013, said on
the trashy PBS Charlie Rose show (hosted by Mr Rose, who is such an
incompetent interviewer that he’s beloved by aristocrats for his
reliably softball interviews), «We didn’t go after oil wells,
actually hitting oil wells that ISIS controls, because we didn’t want to
do environmental damage, and we didn’t want to destroy that
infrastructure»
. Of course, Mr Rose avoided drilling down there to
find out why the US Government treats jihadists as being such a minor
matter. And, of course, almost all of the news-media that picked up on
that stunning admission from Obama’s former CIA Director, were
Republican sites, such as Daily Caller, Washington Times, Breitbart, Real Clear Politics, and American Thinker. In addition, there were a few high quality journalistic sites reporting it, such as Zero HedgeThe HillThe Economic Collapse, and Moon of Alabama.
In other words: only very few Americans came to know about this
jaw-dropping stunning admission from an Obama official – and most who
did were people who hate Obama for his being such things as ‘against
torture.’
Basically,
in America, only marginal, and mainly right-wing, audiences were being
informed even badly, regarding the sensational things that were revealed
– and in some instances proudly revealed – at the November 18th DOD
press conference, and also in the November 24th TV interview of Morell.
What is traditionally viewed as being America’s ‘news media’ were
entirely absent from their job of reporting even one of these two
important statements by US Government officials. And none of the
news-reports on that astounding DOD press conference, and of that Morell
interview, reached Democratic Party voters at all. Republicans hate
Obama because he’s a communist Islamic Kenyan, while Democrats love
Obama because the wacko Republican Party lies about him constantly and
because Obama is to the left of those blithering wackos.
A
press like this makes it impossible for there to be intelligent,
informed, rather than misinformed and/or stupid, voting in national
political elections in the United States.
Perhaps
the biggest scandal in America is its rigid aristocratically controlled
‘press,’ which is really nothing more than a propaganda-operation
that’s run by and for the nation’s aristocracy. The owners of America’s
‘news’ media know that the way for the press to make money in this type
of dictatorship is
to sell to the aristocrats’ corporations access to the public, and to
‘report’ only ‘news’ that the corporate sponsors don’t mind the public’s
knowing about.
So: this is how the public get suckered, in America.
It
wouldn’t be so bad if the American Government didn’t hypocritically
claim to be a ‘democracy.’ That’s just piling it on, with a shovel.

Πολὺ πετρέλαιο ποὺ …χάνεται μέσα σὲ πολὺ …σκοτάδι!!!

Ένα τουλάχιστον τάνκερ την ημέρα φορτώνεται με πετρέλαιο, που διακινεί η ISIS, από τα λιμάνια της Τουρκίας.
Αλλά δεν υπάρχει κάποιος να μας πεί πού πηγαίνουν αυτά τα τάνκερ.
Πρέπει να είναι πολύ «δύσκολο» να εντοπίσουν τις …διαδρομές τους εδώ και τέσσερα χρόνια.

Οι Αμερικανοί έχουν κάνει εμπάργκο
στην Κούβα, την Βενεζουέλα, το ΙΡΑΝ, την Συρία αλλά να …ελέγξουν τα
τάνκερ που φεύγουν από τα τουρκικά λιμάνια δεν το θεωρούν και τόσο
…σημαντικό.

Το παιχνίδι στην περιοχή δεν έχει σχέση ούτε με το Ισλάμ, ούτε με τις αιρέσεις , ούτε με τον πολυπολιτισμό.

Ο Ερντογάν δεν μας λέει πού πάει το πετρέλαιο μετά την Τουρκία…

Οι Ρώσσοι δεν μας λένε που πάει το πετρέλαιο μετά την Τουρκία…

Οι Αμερικανοί ούτε που είδαν να υπάρχει πετρέλαιο…

Το Ισραήλ αγοράζει ΜΟΝΟν…«κουρδικό» πετρέλαιο από την Τουρκία και καλύπτει το 77% των αναγκών του…

Πολύ σκοτάδι, πολύ πετρέλαιο, πολλά τάνκερ αλλά οι δορυφόροι και τα υπερσύγχρονα GPS δεν μας δίνουν τα λιμάνια προορισμού.

Μέχρι και από
το internet μπορεί κάποιος να δει που πηγαίνουν αυτά τα τάνκερ, γεμάτα
ματωμένο πετρέλαιο, αλλά οι υπερδυνάμεις κάποιους καλύπτουν.

Στην φωτογραφία με τον χάρτη βλέπετε μόνο όσα τάνκερ κινούνται αυτή την στιγμή στην περιοχή.
Τα άλλα πλοία έχουν εξαιρεθεί.
 

Αντί λοιπόν να καταστρέψουν τις αποθήκες
πετρελαιοειδών, τα χιλιάδες συγκεντρωμένα βυτία, τις εγκαταστάσεις
αντλήσεως κι επεξεργασίας πετρελαίου, όπως έκαναν οι Ρώσσοι, σκότωσαν
απλά έναν ανεπιθύμητο του κυκλώματος, χωρίς φυσικά να βλάψουν τις
εγκαταστάσεις, τους δρόμους και τα οχήματα της ISIS.

 Φιλονόη, Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015 (Πολὺ πετρέλαιο ποὺ …χάνεται μέσα σὲ πολὺ …σκοτάδι!!!)

Κοροϊδία περιοπής! Βενιζέλος «Τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν ΦΟΡΟ και όχι ανταποδοτικό τέλος» Άρειος Πάγος (απόφ 428/2005) «Τα τέλη κυκλοφορίας έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικό, ΔΕΝ είναι φόροι»

Σύμφωνα
με όσα έχουν γίνει δεκτά παγίως στη νομολογία, αλλά και κατά τη δημοσιονομική
θεωρία φόρος είναι η αναγκαστική παροχή
που επιβάλλεται στους πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών και χωρίς ειδικό
αντάλλαγμα
, ενώ το
ανταποδοτικό τέλος
αποτελεί, όπως και ο φόρος, αναγκαστική παροχή, που όμως καταβάλλεται από τους πολίτες
έναντι ΕΙΔΙΚΗΣ  ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ
, δηλαδή έναντι ειδικής προς αυτούς
παρεχόμενης δημόσιας υπηρεσίας
. Η συμμετοχή στη δαπάνη αυτή αποτελεί το αντάλλαγμα ή την
ειδική αντιπαροχή για συγκεκριμένη παρεχόμενη ωφέλεια και ΟΧΙ αόριστα για την
δημιουργία εσόδων προς κάλυψη γενικά των δημοσιονομικών αναγκών του Δημοσίου. Η
ειδική αντιπαροχή του Κράτους, που αντιστοιχεί στο ανταποδοτικό τέλος, αποτελεί
σε τελευταία ανάλυση παροχή δημόσιας υπηρεσίας, με την οποία όμως
εξυπηρετούνται ταυτόχρονα ΑΤΟΜΙΚΑ και
οι χρήστες αυτής
πολίτες, που
φέρουν έτσι και το βάρος των δαπανών της.


Με
βάση τα παραπάνω κρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 428 του 2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, ότι
τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών, ΔΕΝ
είναι φόροι, και επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων για τη
χρησιμοποίηση από τους τελευταίους του οδικού δικτύου της χώρας και την
εξεύρεση των αναγκαίων πόρων για τη συγκάλυψη των δαπανών συντήρησης του δικτύου
τούτου
.
Επομένως, τα εν λόγω τέλη κυκλοφορίας καταβάλλονται από τον
ιδιοκτήτη, ανεξάρτητα από το αν το όχημα κυκλοφορεί ή έχει τεθεί συνεπεία
μηχανικής βλάβης ή τροχαίου ατυχήματος σε αχρησία, ΕΚΤΟΣ αν στην τελευταία αυτή περίπτωση έχουν κατατεθεί οι πινακίδες
κυκλοφορίας.
Έχοντας
υπόψη τα παραπάνω, απευθύναμε την από 30 Δεκεμβρίου 2011 εξώδικη δήλωση προς
τον υπουργό Οικονομικών, με την οποία του ζητήσαμε να μας γνωστοποιήσει ΠΟΥ
ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ που καταβάλουμε για τα τέλη κυκλοφορίας
.
Την εξώδικη αυτή
δήλωση κοινοποιήσαμε με την υποψία ότι τα χρήματα που καταβάλουμε για τα τέλη
κυκλοφορίας πάνε ΟΧΙ για την επέκταση και συντήρηση του «οδικού» δικτύου του
οποίου είμαστε χρήστες, αλλά για την αποπληρωμή των δανείων της Τρόικας.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον τύπο, το
κράτος πέρυσι εισέπραξε για τέλη κυκλοφορίας το ιλιγγιώδες ποσό των 200
εκατομμυρίων ευρώ και είναι αμφίβολο εάν από αυτό επέστρεψε 2
εκατομμύρια για οδοποιία

Με την εξώδικη αυτή δήλωση, υπενθυμίσαμε στον υπουργό, τους υπέρογκους  φόρους,
τέλη, δασμούς και εισφορές (τακτικές και έκτακτες) που  επιβαρύνουν την αγορά και χρήση του
αυτοκινήτου, σε σχέση με την άθλια κατάσταση του Εθνικού «Οδικού»
Δικτύου και την εκατόμβη των νεκρών που θρηνούμε ετησίως ως έθνος.
Του υπενθυμίσαμε τη σκληρή στατιστική των
τροχαίων ατυχημάτων, σύμφωνα με την οποία κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο
χωριό 1.600 ατόμων, περίπου, από τον χάρτη της ελληνικής επικράτειας.
 [Δες αναλυτικά την υπόθεση σε αυτό το ποστ. Κατέβασε την εξώδικη δήλωση
εδώ
].  
Με
την από 28/02/2012 απάντηση, η οποία
μας κοινοποιήθηκε την 07/03/2012 την οποία υπογράφει η προϊσταμένη της
διεύθυνσης γενικής γραμματείας φορολογικών θεμάτων Δήμητρα Γκαραβέλα, ο υπουργός των Οικονομικών απάντησε το εξής
τρομερό
: ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ
λέει, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΗ ΑΛΛΑ
ΦΟΡΟΣ,
επικαλούμενος μια αρχαία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας
του 1984 (όταν στην Ελλάδα δεν υπήρχε ακόμη άσφαλτος).
Την
απόφαση αυτή δεν την έχω βρεί σε καμία βάση νομικών δεδομένων. Αντίθετα βρήκα τρεις αποφάσεις, μια του 1971
του Εφετείου Αθηνών (ΕφΑΘ 1520/71),
μια του 1989 επίσης του Εφετείου Αθηνών (1712/1989 ΕΦ ΑΘ) και μια του 2005 (την 428/2005
του Αρείου Πάγου), με τις οποίες έχει επανειλημμένα κριθεί
ότι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων ΔΕΝ είναι φόροι, αλλά έχουν χαρακτήρα
ανταποδοτικών τελών
… Ολόκληρη η απάντηση του υπουργού δημοσιεύεται εδώ
.
Πρόσεξε
τώρα να δεις
Έστω
ότι ο νομομαθής υπουργός επί των Οικονομικών έχει νομικά δίκιο, ότι τα τέλη
κυκλοφορίας δεν έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών όπως ο Άρειος Πάγος έκρινε
το 2005, αλλά ότι είναι ΦΟΡΟΣ. Αφού λοιπόν οι νομικοί φωστήρες
του υπουργού έχουν αυτή την άποψη, ας εξηγήσουν σε μας τους υποτακτικούς τους,
 με ποιο ακριβώς σκεπτικό εξέδωσαν
την ΠΟΛ 1149/27.10.2011 σύμφωνα με την
οποία «ΔΕΝ υποχρεούνται στην προμήθεια
ειδικού σήματος τελών κυκλοφορίας για το έτος 2011 τα οχήματα που τεθούν σε
ΑΚΙΝΗΣΙΑ (εκούσια ή αναγκαστική) για ολόκληρο το έτος 2011
»
ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ
άραγε (με αυτή την ΠΟΛ) σε περισσότερους από 160.000 ιδιοκτήτες Ι.Χ.
αυτοκινήτων να γλιτώσουν τα
ΦΟΡΟ-τέλη κυκλοφορίας
, καταθέτοντας απλά
τις πινακίδες κυκλοφορίας των οχημάτων τους (επειδή αδυνατούσαν να πληρώσουν);;; Αν
έτσι έχει το πράγμα και μπορείτε νομικά να απαλλάσσετε τους πολίτες από ΦΟΡΟΥΣ
υποβάλλοντας απλά μια δήλωση ακινησίας του αυτοκινήτου τους, ε τότε να σας
υποβάλουμε και μια δήλωση ότι το εξοχικό μας ΔΕΝ κατοικείται και να μας
απαλλάξετε (και) από το φόρο ακίνητης περιουσίας…
Πρόκειται
βεβαίως για αστειότητες… Το πράγμα έχει
νομικά ως εξής:

Τα
τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών, ΔΕΝ
είναι φόροι, και επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων για τη
χρησιμοποίηση του οδικού δικτύου. Αυτό σημαίνει, έχεις κατοχή αυτοκινήτου και το κυκλοφορείς; Τότε πληρώνεις κύριε. Δεν
έχεις ή δεν το χρησιμοποιείς; ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ φράγκο
.
Με αυτή ακριβώς τη λογική,
προβλέπεται από τις διατάξεις των παραγράφων 1 έως και 6 του άρθρου 22 του
ν.2367/1953, ότι «η  Δήλωση ακινησίας,
επιφέρει έκπτωση από τα  τέλη κυκλοφορίας»
,
δεδομένου
ότι με τη δήλωση αυτή εξωτερικεύεται
η βούληση του κατόχου, το αυτοκίνητο να παραμείνει σε ακινησία.
Μετά
εφαρμόζεται το άρθρο 45 του Ν 2992/2002 που προβλέπει ότι κάτοχος οχήματος που
επιθυμεί να καταθέσει την άδεια κυκλοφορίας και τις κρατικές πινακίδες του
αυτοκινήτου στη Δ.Ο.Υ, υποχρεούται είτε να φυλάξει αυτό σε ιδιωτικό κλειστό
χώρο είτε να το παραδώσει για πολτοποίηση, εκποίηση ή απόσυρση στον Ο.Δ.Δ.Υ.
Για την κατάθεση των ανωτέρω στοιχείων απαιτείται και η προσκόμιση υπεύθυνης
δήλωσης του Ν. 1599/1986, στην οποία αναγράφονται υποχρεωτικά η διεύθυνση του χώρου φύλαξης, καθώς και ταστοιχεία του ιδιοκτήτη αυτού.
Πρόσεξε
τώρα και το τελευταίο
Κατάθεση
της άδειας κυκλοφορίας και των  πινακίδων
του αυτοκινήτου δεν σημαίνει οριστική διαγραφή. Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί, ότι
με την κατάθεση το όχημα δεν διαγράφεται οριστικά, δηλαδή ΔΕΝ παύει να αποτελεί περιουσιακό σου στοιχείο, πράγμα που σημαίνει
ότι θα πρέπει να δηλώνεται στην Εφορία.
Μόνο στην περίπτωση της οριστικής διαγραφής, το όχημα αποξενώνεται πλήρως από την περιουσία σου. Στη συνέχεια
αποταξινομείται και παίρνει το δρόμο της ανακύκλωσης.

Αφού λοιπόν τα τέλη κυκλοφορίας
είναι σύμφωνα με τον υπουργό «φόρος» και αφού σύμφωνα με όσα έχουν γίνει δεκτά
παγίως στη νομολογία, φόρος είναι η αναγκαστική παροχή που επιβάλλεται στους
πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ,
τότε ΓΙΑΤΙ
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΑ ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΦΟΡΟ» των τελών κυκλοφορίας
;;; Για να τα
απαλλάσσεις, σημαίνει ότι μέχρι χθες δεχόσουν ότι ΥΠΗΡΧΕ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ

Άρα ότι τα τέλη κυκλοφορίας είχαν
χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών και όχι «φόρου» όπως μας τσαμπουνας σήμερα
… 

Αν
αντίθετα θεωρούσες τα τέλη κυκλοφορίας «φόρο», όφειλες να τα εισπράξεις
ΕΙΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΟΥΤΑΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ και όχι να απαλλάξεις
όσους το ακινητοποίησαν καταθέτοντας τις
πινακίδες
… Διότι αλλιώς υπάρχει απιστία σε βάρος του δημοσίου,
που προσπόρισε αθέμιτο περιουσιακό όφελος σε όσους δεν πλήρωσαν το φόρο-τέλος,
δικαίωμα που νομιμοποιείται να ασκήσει ο
αρμόδιος επί των Οικονομικών υπουργός και αν αυτός  παραλείπει, ν’ ασκήσει πλαγιαστικώς, ακόμη
και ο κάθε πολίτης.
Απαντώντας
ο υπουργός ότι τα τέλη κυκλοφορίας δεν έχουν ανταποδοτικότητα αλλά αποτελούν «φόρο», αποφεύγει να ομολογήσει
ότι
από τα 200.000.000 ευρώ που το κράτος εισέπραξε πέρυσι από τα τέλη
κυκλοφορίας μόλις τα 2.000.000 δαπανήθηκαν για την επέκταση και
συντήρηση του οδικού δικτύου…
Αν όμως απαντούσε έτσι, θα έδινε ισχυρό
νομικό έρεισμα ώστε του χρόνου να μην πληρώσει κανείς, αφού θα αποδεικνύονταν ΑΝΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ
μεταξύ δαπάνης και ανταλλάγματος
. Οι οδηγοί θα προσφευγαν
μαζικά και τα δικαστήρια δεν μπορούσε παρά να πουν, ότι υπάρχει  ΜΕΓΑΛΗ
αναντιστοιχία μεταξύ δαπάνης και ωφέλειας, άρα ότι δεν οφείλονται τέλη
Όταν
λοιπόν του χρόνου θα  μας (ξανα)ζητήσετε
λεφτά για «ΦΟΡΟ–τέλη»,  λεφτά από μας δε
πρόκειται να πάρετε. Γιατί  όπως φάνηκε
δεν τα δίνετε για δρόμους αλλά τα δίνετε εκεί που σας προστάζουν… Κακό αυτό δε
ξέρω αν είναι, είναι όμως κακό να τα ζητάς και να τα παίρνεις ως τέλη ανταποδοτικά…
Μα το χειρότερο όλων είναι να απαντάς
λες και η 428 του ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
!!! Να δούμε λοιπόν τι τα πουν
δικαστήρια, όταν του χρόνου τεθεί υπόψη Τους η απάντηση που έδωσες και ρωτηθούν
αν ο Άρειος Πάγος υπάρχει ή δεν υπάρχει…

Ας
μιλήσουμε όμως λιγάκι σοβαρά. Πιστεύεις αληθινά ότι μπορείς με δέκα αράδες να
καταλύεις τους ΝΟΜΟΥΣ ; Με δαύτους πορευτήκαμε
και πορευτήκαμε δίκαια ως σήμερα. Γιατί οι νόμοι αυτοί γραφτήκαν από ανθρώπους
που χαν το δίκιο μέσα τους. Και τη νομολογία αυτή που πας να καταργήσεις, την
έχουνε φτιάξει άνθρωποι σοφοί… Και μείς ως νομικοί έχουμε χρέος ένα: Να την
υπερασπιστούμε μέχρι τελευταίας ρανίδος του μελανιού μας…
Αλαμπάσης Θ., Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012 (Απάντηση Βενιζέλου στην εξώδικη δήλωση για τα τέλη κυκλοφορίας: «Τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν ΦΟΡΟ και όχι ανταποδοτικό τέλος» !!! ) 

Νέο ρεκόρ παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη το 2013 στη Γερμανία!

Αιολικά; Ποιά αιολικά; Φωτοβολταϊκά; Ποιά φωτοβολταϊκά; Όπως γράφει το SPIEGEL, η Γερμανία έκανε το 2013 νέο ρεκόρ παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη την τελευταία 20ετία! Και όπως βλέπετε
στο διάγραμμα, που δείχνει τα στοιχεία παραγωγής του 2010 και 2011, η βασική πηγή
ηλεκτροδότησης της Γερμανίας είναι το κάρβουνο και η συμμετοχή του αυξάνεται συνέχεια! 
Το 1990,
αμέσως μετά την ενοποίηση με την Ανατολική Γερμανία, η παραγωγή
ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη ήταν 171TWh, με όλα όμως τα παλιά
εργοστάσια της Ανατολικής Γερμανίας σε λειτουργία! Από τότε πολλά
εργοστάσια έκλεισαν, αλλά το 2013 η παραγωγή έφθασε τις 162TWh, σύμφωνα
με τα προσωρινά στοιχεία της AG EnergieBilanzen. 
Η αύξηση αυτή
οφείλεται στο ό,τι το 2012 μπήκαν σε λειτουργία λιγνιτικές μονάδες με
συνολικά 2.743MW, πολύ περισσότερα από τα 1.321MW που αποσύρθηκαν λόγω
παλαιότητας.  
Αυτό φυσικά έχει ως αποτέλεσμα …
να
αυξάνονται οι εκπομπές CO2 της Γερμανίας, κάτι που δεν αρέσει στους
Πράσινους, οι οποίοι κάλεσαν την κυβέρνηση «να αυξήσει το φόρο στις
εκπομπές CO2, προκειμένου να γίνει πιο ανταγωνιστικό το φυσικό αέριο, που είναι πιο φιλικό προς το κλίμα» (σας θυμίζει κάτι;).
«Those serious about protecting the climate must ensure that less and
less power is generated from brown coal,» said Green Party politician
Bärbel Höhn. «CO2 emissions needed to be priced at a level that makes
the more climate-friendly gas-fired power stations economical», she
said.


Η παραγωγή από
λιθάνθρακα επίσης αυξήθηκε κατά 8TWh στις 124TWh, ενώ η παραγωγή από
φυσικό αέριο μειώθηκε κατά 10TWh στις 66TWh. Το 2011 έκλεισαν 8 πυρηνικά εργοστάσια και τα εργοστάσια που καίνε κάρβουνο ήταν αυτά που κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας που έλειψε.
Η αύξηση στην παραγωγή από κάρβουνο
έφερε και νέο ρεκόρ στις γερμανικές εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας στις
33TWh, βγάζοντας εκτός λειτουργίας εργοστάσια φυσικού αερίου τόσο στη
Γερμανία όσο και στο εξωτερικό, ιδίως στην Ολλανδία.
Αυτό φυσικά οφείλεται στις χαμηλές τιμές του δικαιώματος εκπομπής CO2, κάτι που έχει προκαλέσει σοκ σ’ αυτούς που ασχολούνται με την εμπορία δικαιωμάτων: «The volume of emissions certificates must be reduced in order to boost the price of CO2», δήλωσε ένας αναλυτής: «Μή δίνετε άδειες εκπομπής, για ν’ ανέβουν οι τιμές του CO2». 
Από κοντά και η Greenpeace με τη μόνιμη γκρίνια :
«Energy Minister Sigmar Gabriel, of the center-left Social Democrats,
must stop the shocking coal boom. No other country produces more brown
coal than Germany. The coal boom now endangers Germany’s credibility on
climate protection and the energy revolution». «Ο
Σοσιαλδημοκράτης Υπουργός Ενέργειας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ πρέπει να
σταματήσει τη σοκαριστική αύξηση του κάρβουνου. Καμιά χώρα δεν παράγει
περισσότερο λιγνίτη απ’ τη Γερμανία. Η αύξηση του κάρβουνου υπονομεύει
την αξιοπιστία της Γερμανίας στην προστασία του κλίματος και την
ενεργειακή επανάσταση».
Και
οι καταναλωτές, θα ρωτήσει κάποιος. Οι αναλυτές και η Greenpeace είδατε
να μιλούν για τους καταναλωτές; 220 ευρώ «καπέλο» θα πληρώσει κάθε
νοικοκυριό το 2014 στη Γερμανία για τις επιδοτήσεις των ΑΠΕ, που θα
φτάσουν στα 23,5 δισεκατομμύρια ευρώ! Πολλά λεφτά, δεν νομίζετε; Να ποιος πληρώνει πάντα τις άστοχες πολιτικές: ο δύσμοιρος φορολογούμενος.
Σε
όλο τον κόσμο, και στην Ευρώπη, η τάση είναι μία : κατασκευάζουν παντού
νέες, σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες, με όσο πιο μεγάλο βαθμό απόδοσης
μπορούν, σε όσο πιο μεγάλο μέγεθος λέβητα μπορούν, για να εξασφαλίσουν
οικονομίες κλίμακας και να μειώσουν και τις εκπομπές CO2. Και με τον
τρόπο αυτό εξασφαλίζουν φθηνή, αδιάλειπτη και αξιόπιστη παροχή
ηλεκτρικής ενέργειας στους πολίτες τους, φθηνή ενέργεια στη βιομηχανία,
ανταγωνιστικότητα στην οικονομία τους, δίνουν δουλειά στους νέους τους.
Εμείς εδώ, που μπορούμε να έχουμε άνετα 4.000 λιγνιτικά MW, αλλά σύντομα δεν θα έχουμε ούτε τα μισά προκειμένου να καίμε φυσικό αέριο, πότε θα σταματήσουμε να παραλογιζόμαστε;

Ἐμεῖς οἱ …«ἀριθμοί» εἴμαστε μόνον γιὰ νὰ πληρώνουμε!!!

Όταν εξουσιαστές διεκδικούν «οικόπεδα»
και «κοπάδια», που βρίσκονται υπό την εκμετάλλευση άλλων εξουσιαστών,
όλους εμάς τους απλούς πολίτες μας βλέπουν σαν αριθμούς.

Οι δεκάδες χιλιάδες άμαχοι, που πέφτουν νεκροί κατά την διεκδίκηση των «οικοπέδων», θεωρούνται …παράπλευρες απώλειες!!!

Οι 10.000 αυτοκτονίες που προκάλεσαν στην
Ελλάδα δεν προβλημάτισαν κάποιον από τους απατεώνες της πολιτικής,
εμπρός στον κίνδυνο να πέσουν σε δυσμένεια και να εκνευρίσουν τους
επικυριάρχους.

Τα 6.000.000 Συρίων, που έχουν
εγκαταλείψει τις εστίες τους και ζουν πρόσφυγες εντός κι εκτός Συρίας,
επίσης δεν προβλημάτισαν τους επικυριάρχους, που απεφάσισαν να
αποσταθεροποιήσουν την Συρία, να χρηματοδοτήσουν και να εξοπλίσουν
τρομοκράτες, να ισοπεδώσουν ολόκληρες πόλεις και να καταστρέψουν
περιουσίες εκατομμυρίων πολιτών, για να ανατρέψουν τον Άσαντ. 

Η αντίσταση στην Νέα Τάξη έχει τεράστιο
κόστος  και οι επικυρίαρχοι διαθέτουν τεράστια τεχνογνωσία κι εμπειρία
ώστε αυτό το τεράστιο κόστος να το μετακυλούν στις πλάτες μας και να μην
επιβαρύνει τους ίδιους ούτε στο ελάχιστο.

Όλες οι καταστροφές που προκάλεσαν κατά
τον …«εκδημοκρατισμό» των χωρών, όπως η Γιουγκοσλαβία, το ΙΡΑΚ κλπ,
επιβάρυναν με νέα χρέη τους πολίτες που δέχτηκαν την επίθεση.

Οι κατασκευαστικές εταιρείες που ανέλαβαν
την ανοικοδόμηση και οι Τράπεζες που έδωσαν τα σχετικά δάνεια, ήταν
…«αδερφές εταιρείες» με αυτές που προκάλεσαν και τον πόλεμο και κέρδιζαν
από τις πωλήσεις όπλων. 

Όχι μόνον υποδούλωσαν πολιτικά τις
χώρες αλλά τις υποδούλωσαν και οικονομικά, αφού τις υποχρέωσαν να πάρουν
τεράστια δάνεια για την αποκατάσταση των υποδομών τους, που ήταν
εργολαβίες τις οποίες φυσικά ανέλαβαν οι δικές τους εταιρείες.

Συνταγή τύπου Cochrane-Rothschild, υποβρύχια ΠΑΣΟΚ κλπ. 

Για να αντιμετωπίσουμε τους Οθωμανούς έπρεπε να αγοράσουμε πλοία.
Τα χρήματα αυτά μας τα έδιναν οι
Rothschild υπό την προϋπόθεση την δουλειά για την κατασκευή των πλοίων
να την πάρει ο δικός τους υπάλληλος και συνεργός σε χρηματιστηριακές
απάτες,  ο Ναύαρχος Cochrane. 

Χωρίς να μπει στην Ελλάδα ΟΥΤΕ ΜΙΑ
ΧΡΥΣΗ ΛΙΡΑ, χωρίς να παραλάβουμε ΠΟΤΕ ούτε μία φρεγάτα από τις οκτώ που
πληρώσαμε κι εξοφλήσαμε,φορτωθήκαμε ένα τεράστιο εικονικό χρέος και τους
τόκους αυτού, που μπορεί να ξεπληρώναμε εν αγνοία μας για τα επόμενα
150 χρόνια. 

Τέτοιες κομπίνες, με θύματα εκατομμύρια
απλών ανθρώπων, αφήνουν τεράστια κέρδη, από τα οποία έχουν
εξασφαλισμένο μερίδιο οι Πολιτικοί για να υπογράφουν δήθεν ως εκπρόσωποί
μας και οι Δημοσιογράφοι, που δήθεν μας ενημερώνουν για ότι σημαντικό
πρέπει να γνωρίζουμε.
 
Εννοείται ότι ΟΥΤΕ οι πολιτικοί
εκπροσωπούν εμάς, ούτε οι δημοσιογράφοι μας λένε αυτά που πρέπει να
γνωρίζουμε, για να αποφύγουμε τις λανθασμένες αποφάσεις.

Μας παραπλανούν έντεχνα, μας κρύβουν τις
πιο σημαντικές λεπτομέρειες, ώστε βασιζόμενοι σε παραποιημένες κι
αποστειρωμένες «πληροφορίες» να πέσουμε στον λάκκο που μας άνοιξαν.

Οι Προδότες Δημοσιογράφοι καθοδηγούν την
κοινή γνώμη ώστε να εκλεγούν οι συνεργοί τους Προδότες Πολιτικοί. Οι
προδότες πολιτικοί κατόπιν φροντίζουν να παρέχουν μπόλικο κρατικό, ΔΙΚΟ
ΜΑΣ χρήμα στους προδότες δημοσιογράφους, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες
τους.

Έτσι εν καιρώ κρίσεως ουδείς αναρωτιέται
πώς ένα χρεοκοπημένο κανάλι όχι μόνο εξασφαλίζει νέα δάνεια εκατοντάδων
εκατομμυρίων, αλλά συνεχίζει να πληρώνει με τα δανεικά αυτά  μισθούς
100.000 ευρώ σε διάσημους παρουσιαστές.

10.000.000 άνθρωποι ματώνουν, πεινούν και
κρυώνουν για να ζουν σαν βασιλιάδες ένα τσούρμο εγκληματιών της
Πολιτικής και των ΜΜΕ, κάνοντας …«υψηλή πολιτική», με εξυπνακίστικα
tweet.
Φιλονόη, Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015 (Ἐμεῖς οἱ …«ἀριθμοί» εἴμαστε μόνον γιὰ νὰ πληρώνουμε!!!) 

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ ;

Με δύο αποκλειστικά βίντεο, το ένα από το γνωστό ρωσικό κανάλι Russian
TV, υποστηρίζεται ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι έχουν μεγάλη
δόση απάτης και ο βασικός στόχος είναι αυτός που έχουμε πει, δηλαδή η
εγκαθίδρυση της «Αυτοκρατορίας του Φόβου» στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Τα δυο βίντεο δείχνουν αποκλειστικές στιγμές που τραβήχτηκαν την
βραδιά και την επομένη των επιθέσεων και δείχνουν, αν είναι αλήθεια,
πραγματικά κάποια… «ακατανόητα” πράγματα.
Τα παραθέτουμε χωρίς να πάρουμε θέση αφήνοντας την κρίση ελεύθερη :
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος