Ἡ μεγαλυτέρα ἀναδιανομὴ πλούτου ὅλων τῶν ἐποχῶν…

Αν δεν είσαι δημόσιος υπάλληλος, συνταξιούχος ή ολιγάρχης, η περιουσία σου θα δημευτεί. 
 

Ψηφίζουν την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών.

Η κατάργηση της προστασίας της πρώτης
κατοικίας εν μέσω κρίσεως (συσσωρευμένη απώλεια επάνω από 27% του ΑΕΠ
από το 2008), ήταν το Ισοδύναμο που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ για την
μη-κατάργηση: 

– των 700 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως επιχορήγηση του ταμείου συντάξεων της ΔΕΗ, 
– των 535 εκατομμυρίων ετησίως επιχορήγηση του ταμείου συντάξεων του ΟΤΕ, 
– των καθαριστριών που την δουλειά τους κάνουν ιδιωτικοί εργολάβοι και μετατίθενται στο δικαστικό σώμα, 
– των 3-6 ΕΡΤ, 
– των υπέρογκων μισθών της ΔΕΗ και των
διπλασίων των απαιτουμένων υπαλλήλων της που φέρνουν την τιμή του
ρεύματος στο διπλάσιο της τιμής της Γερμανίας, προκαλώντας την
αποβιομηχάνιση και αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, 
– των 34 δημοσίων υπαλλήλων στην Λάρισσα
που έλλειπαν από την υπηρεσία τους εν ώρα εργασίας εκ των 38 συνολικών,
αλλά η προϊσταμένη τους απεκάλυψε ότι με 4 άτομα η δουλειά του τμήματος
γίνεται μια χαρά!

…και χιλιάδων άλλων καθημερινών παραδειγμάτων, πάλι εν μέσω κρίσεως.

Θυμίζω πως η Ύφεση και η Ανεργία που
προκαλούνται από την υπερφορολόγηση, προκειμένου να πληρώνονται τα
«δωράκια» από το κράτος στους προνομιούχους, είναι η βασική αιτία των
κόκκινων στεγαστικών και των κόκκινων επαγγελματικών και των κόκκινων
καταναλωτικών δανείων!

Η υπερφορολόγηση όμως συνεχίζει
ενισχυόμενη, ενώ ισοδύναμα κρίνονται η θήρευση των εξαθλιωμένων, χωρίς
νομικό πλαίσιο για ελάφρυνση των χρεών όσων δεν είναι είτε δημόσιοι
υπάλληλοι, είτε άνεργοι χωρίς καμμία ιδιοκτησία στο όνομά τους!

Συμφώνησαν και θα βγάλουν στο σφυρί το 75% των σπιτιών όσων χρωστούν στις τράπεζες.

Αυτό σημαίνει πως αποφάνθηκαν ότι το
75% όσων Ελλήνων χρωστούν καθυστερημένες οφειλές στις τράπεζες, είναι
μπαταχτσήδες, δόλιοι και απατεώνες. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη
όπου οι «δόλιοι» υπολογίστηκαν στατιστικά στο 4%-5%!

Αν το 75% λέει κάποιος ότι είναι δόλιοι
δανειολήπτες, τότε λέει πως οι Έλληνες είναι κατά 75% απατεώνες! Την
ίδια στιγμή που εκκρεμούν 250.000 καταγγελίες για διαφθορά στο Δημόσιο,
στην Αρχή Καταπολεμἠσεως της Διαφθοράς!

Αλλιώς δεν γίνεται να πάρουν το σχεδόν
εξοφλημένο διαμερισματάκι του ανέργου με τα τρία παιδιά, όταν μάλιστα
προκάλεσαν αύξηση της ανεργίας και ύφεση σε 7 μόλις μήνες.

Το 75% των Ελλήνων μπαταχτσήδες!

Μάλιστα, η κυβέρνηση αψηφώντας την
απόφαση Νοεμβρίου 2014 από το ΣτΕ, για αναπροσαρμογή των αντικειμενικών
αξιών έως τον Μάιο του 2015 (που πέρασε προ εξαμήνου), συνεχίζει και
βεβαιώνει αντισυνταγματικούς φόρους ΕΝΦΙΑ σε πλασματικές τιμές.

Πλάκα επίσης έχει, που κανείς δεν λέει
πως χωρίς προστασία 1ης κατοικίας, οι μικρομεσαίοι θα χάσουν τα σπίτια
τους για τα εταιρικά δάνεια που εγγυήθηκαν προσωπικά προ κρίσεως. 

Ο νόμος 4321/15 (άρθ. 31) που ίσχυσε
και αναδρομικά, δηλαδή θα εφαρμοστεί και για χρέη που γεννήθηκαν πριν ο
νόμος αυτός ψηφισθεί, αποτελεί την ισχυρότερη απόδειξη πως το Σύνταγμα
της Ελλάδος έχει καταπατηθεί. 

Ο 4321/15 περνάει χρέη εταιρειών σε
κατόχους άνω του 10% των μετοχών μικρομεσαίων Ελληνικών εταιρειών, ενώ
εξαιρεί εισηγμένες και πολυεθνικές (κάτι έλεγε το Σύνταγμα για
ισονομία;).

Σε συνδυασμό με την κατάργηση της
προστασίας της 1ης κατοικίας, καταλήγει ότι οι μικρομεσαίοι θα χάσουν τα
σπίτια τους γιατί υπέστησαν τις επιπτώσεις της κρίσης που προκαλεί η
αλόγιστη σπατάλη των χρημάτων των φορολογούμενων και η υπερφορολόγηση.

Η ελληνική οικονομία μετατράπηκε σε ένα
τοξικό κοκτέιλ. Οι 2,8 εκατομμύρια εργαζόμενοι της παραγωγικής
οικονομίας φορολογούνται για να συντηρούν 1,2 εκατομμύρια δημοσίους
υπαλλήλους (με ΔΕΚΟ κλπ), συν 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, συν 1,5
εκατομμύριο ανέργους, συν φυσικά τον εαυτό τους!

Ο ΣΕΒ έβγαλε και μελέτη για αυτό: ένας
εξαιρετικός εργαζόμενος δουλεύει εξαιρετικά παραγωγικά, και ο εργοδότης
του αποφασίζει να του δώσει υψηλό μισθό για να τον κρατήσει
ευχαριστημένο: 

– Ο εργαζόμενος παίρνει €2780
– Το κράτος παίρνει €3448
– Ο εργοδότης πληρώνει €6228

Ποιος σας είπε ότι ο ιδιωτικός τομέας δουλεύει για τον εαυτό του;;;
 
Για το κράτος δουλεύουμε όλοι. Και εκείνο δουλεύει για τους υπαλλήλους του.

Στο μεταξύ, δεδομένου ότι τα €80 δις
καθυστερημένων οφειλών προς το δημόσιο οφείλουν αποκλειστικά
συμμετέχοντες της παραγωγικής οικονομίας, ετοιμάζεται κολχόζ που θα
ζήλευε και ο Λένιν: 

Μετά από 6 χρόνια υποτιμήσεως των τιμών
των ακινήτων κατά 50%-60% από τα προ κρίσεως επίπεδα, φορολογούν με
τιμές του Ζενίθ των τιμών των πλέον απαξιωμένων ακινήτων, αλλά όταν τα
κατάσχουν και τα πλειστηριάσουν η οφειλή θα μειωθεί μόνο για το ποσόν
που θα πιάσουν στις προφανώς στημένες δημοπρασίες όπου θα πωλούνται ανά
10.000 διαμερίσματα την φορά σε fund-κοράκια για το 10% της πραγματικής
εμπορικής τους αξίας.

Οι 100 δόσεις έγιναν μια ακόμα παγίδα
που στήθηκε στους μετέχοντες της παραγωγικής οικονομίας, (καθώς δεν
υπάρχει δημόσιος υπάλληλος που να πληρώνει φόρους. Οι φόροι για όποιον
λαμβάνει αμοιβή από το κράτος δεν είναι παρά έκπτωση που κάνει το κράτος
στις αμοιβές του.)
  
Θα δημεύσουν και θα βγάλουν στο σφυρί τα σπίτια της μεσαίας τάξεως, αλλά τουλάχιστον δικαιώθηκαν οι καθαρίστριες-δικαστίνες!

Η παρούσα δρομολόγηση οδηγεί να
καταλήξουμε ένας λαός διχασμένος σε 2,8 εκατομμύρια σκλαβάκια που θα
δουλεύουν ασταμάτητα για να πληρώνουν υπέρογκους και αντισυνταγματικούς
φόρους σε πλασματικά εισοδήματα, ώστε οι υπόλοιποι 8 εκατομμύρια Έλληνες
να περνούν μιαν καλή, άκοπη και χωρίς ανησυχία ζωή.

Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οι παρούσες οικονομικές πολιτικές οδηγούν σε αιματοχυσίες στο σύντομο μέλλον. 

Το ερώτημα είναι αν οι αιματοχυσίες θα γίνουν με την παρούσα κυβέρνηση, ή με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ. 

Παρεμπιπτόντως, με την χρονιά που
είχαμε εφέτος στον Τουρισμό, αν δεν είχαμε κάνει 3 φορές εκλογές και δεν
είχαν μπει και τα capital controls, θα είχαμε 3%-4,5% ανάπτυξη εφέτος,
και τα μέτρα που θα χρειαζόταν να πάρουμε θα ήταν περί το 1 δις ευρώ.

Για όσους ακόμη έχουν αυταπάτες…

Ἀγησίλαος Βερούτης
Φιλονόη, Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015 (Ἡ μεγαλυτέρα ἀναδιανομὴ πλούτου ὅλων τῶν ἐποχῶν…) 

400 δισ $ έχασε η Ελλάδα

Ο
τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση το ζήτημα της
ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών οδήγησε σε ζημία του Δημοσίου, ύψους
σχεδόν 400 δισ, λόγω της εξαΰλωσης της συμμετοχής του στα τέσσερα
συστημικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
 
Σαν να μην είχε
αρκετές οικονομικές ανησυχίες η Ελλάδα, την προηγούμενη εβδομάδα ξένα
επενδυτικά funds κατόρθωσαν να πάρουν τον έλεγχο των τεσσάρων συστημικών
τραπεζών της χώρας, δια της συμμετοχής τους στις αντίστοιχες αυξήσεις
μετοχικών κεφαλαίων ύψους 6,42 δισ δολαρίων αλλά και μίας σειράς
περίπλοκων νομικών χειρισμών. Εξ αποτελέσματος, οι μετοχές των τραπεζών
ξεπουλήθηκαν, εξαϋλώνοντας τη συμμετοχή του Δημοσίου σε αυτές, την ώρα
που η περιουσία τους αγγίζει τα 358 δισ δολάρια, αναφέρεται
χαρακτηριστικά σε άρθρο που δημοσιεύει το CNBC. 
Η κρατική συμμετοχή
στην Εθνική Τράπεζα έπεσε στο 24% από 57% και στη Eurobank σε μόλις
2.4% από 35%. Στην Alpha Bank το μερίδιο του Δημοσίου μειώθηκε σε 11%
από 64% στη δε Πειραιώς, η συμμετοχή του ανέρχεται σε 22% από 67%. Όλα
αυτά – συνεχίζει το άρθρο – μεταφράζονται τελικά σε απώλειες ύψους
σχεδόν 44 δισ δολαρίων, χρήματα τα οποία πλήρωσαν οι Έλληνες
φορολογούμενοι για την διάσωση των τραπεζών κατά τα προηγούμενα τρία
χρόνια. 
Οι αγορές αλλά και
νομικοί κύκλοι στην Ελλάδα, προσθέτει το CNBC, θεωρούν ότι οι μανούβρες
που επέφεραν αυτό το αποτέλεσμα δρομολογήθηκαν μετά από την τροποποίηση
στο σχετικό νομοθετικό καθεστώς που υπερψήφισε η Βουλή και η οποία
επέτρεψε στους ιδιώτες επενδυτές να καθορίσουν τις τιμές των τραπεζικών
μετοχών οι ίδιοι, κατά την μέθοδο του book-building. Ταυτόχρονα
κατέστησε υποχρεωτικό για το ΤΧΣ να αποδεχθεί αυτές τις τιμές, ακόμη και
αν δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία των μετοχών. 
Οι ξένοι επενδυτές
αξιολόγησαν τις τέσσερις τράπεζες στα 800 εκ δολάρια περίπου, δηλαδή
περισσότερο από τρεις φορές κάτω από την τρέχουσα αξία τους που αγγίζει
τα 3 δισ δολάρια, σημειώνει ο συντάκτης και υπογραμμίζει: 
Την ίδια ώρα από
τις 4 ως τις 20 Νοεμβρίου, όσο δηλαδή τα βιβλία των τραπεζών παρέμεναν
ανοιχτά, η χρηματιστηριακή αξία των τραπεζικών μετοχών καταποντίστηκε σε
ποσοστό 70%, γεγονός που επέφερε ένα σκληρότατο πλήγμα στον τομέα. 

Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!

Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που βάζει για ακόμα μια φορά την χώρα μας στο στόχαστρο, δεν είναι απαραίτητα η απόλυτη καταστροφή…

Νέα επιστημονική έρευνα που διχάζει οικονομολόγους, πολιτικούς και
δημοσιογράφους διαπιστώνει πως όταν μια βιομηχανική χώρα που δεν μπορεί
να πληρώσει τα χρέη της και κηρύσσει πτώχευση δεν ακολουθεί η οικονομική
καταστροφή αλλά αντιθέτως μια ελάφρυνση για τους κατοίκους της.

Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, αναζητώντας διδάγματα δύο
οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο γερμανός
συνάδελφος της Κρίστοφ Τράμπες, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του
παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση
χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού
της;

Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με
τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief» που μόλις
δημοσιεύτηκε και γίνεται αναφορά σε αυτή στην αυστριακή εφημερίδα der
Standard. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο
συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες
που κηρύσσουν στάση πληρωμών και, με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών
τους, κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με
γρηγορότερο ρυθμό από ότι πριν.

Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47
χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του μεσοπολέμου και στη
Λατινική Αμερικής των δεκαετιών του 80 και του 90. Από τα 47 κράτη τα 39
κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξη μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής
στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σε
δύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.

Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους
ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνια μετά την χρεοκοπία στο διάστημα του
μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της
Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση
ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Το 1934
πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν
άλλο τα δάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των
ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23
εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των
δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.

Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν
οι βιομηχανικές χώρες εξοικονομούν μικροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα
όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται,
αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να
μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη. Μετά από μια χρεοκοπία το 1980
χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του
’90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο
χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι
προηγούμενοι «αιμορράγησαν».

Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί.
Βέβαια σε όλα αυτά αναμένεται πολύ γρήγορα και ο αντίλογος, δεδομένου
ότι η Ράινχαρτ γίνεται αντικείμενο στενής επιστημονικής παρακολούθησης,
αφότου ανακαλύφθηκε ότι σε δημοσιεύσεις της μετά το 2013 με θέμα το
χρέος, τις οποίες έκανε μαζί με τον οικονομολόγο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητή
στο Χάρβαρντ, κρύβονταν πολλά λάθη.

Defencenet, Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014 (Ιδού ο δρόμος για την Ελλάδα: Οποια χώρα διαγράφει μόνη το χρέος της «απογειώνεται»!) 

Greece Is Stuck With the Euro, and Vice Versa

Sometimes a country becomes so overridden by debt that it actually
makes sense for it to default, abandon its currency and start over.
Greece is not one of those countries.

That hasn’t stopped a number of economists from arguing otherwise, however, and Prime Minister Alexis Tsipras’s statement that he may call
a referendum on any deal with creditors suggests Greeks might soon be
asked to make a choice. If they are, they should trust their instincts
(insofar as they can be measured by opinion polls) and stick with the euro.

It isn’t that default or leaving a currency union is unthinkable. Far
from it: The Hellenic peninsula was home to the first recorded default
in the fourth century B.C., and modern Greece has reneged on its debts four times since gaining independence in 1829. Worldwide, more than 70 countries have exited currency unions and pegs since 1945, not all of them painfully.

The argument for Greece to go it alone has always been superficially
attractive. For one thing, it should never have joined the euro in the
first place, because it couldn’t meet the European Union’s debt-limit
requirements. And the standard way for overextended countries to reboot
their economies is to devalue their currencies, increase their exports
and start growing again. So long as it’s in the euro zone, Greece can’t
do this.

The likely outcome of a return to the drachma would be more misery
for Greece. While some defaults lead to recovery, often after a short
period of pain, others haven’t been successful or quick. In Greece, the
combination of poor governance and a falling currency has tended to
produce inflation rather than sustainable growth. There’s little reason
to believe this has changed.

Greece still has a relatively small tradable sector to create
export-led growth — mainly tourism, shipping and agriculture. So the
potential benefits of a devalued currency are limited. Greece needs a new business model.

Another hurdle to a successful devaluation is that the country has
already undergone so much economic depression. One projection says that a
default and return to the drachma would lead to only a 10 percent loss
of gross domestic product. That sounds manageable — until you realize
that Greece has already lost more than a quarter of its economy since
the start of the current crisis. Another 10 percent could bring about a
political and economic meltdown.

Which leads directly to a further handicap: the Greek government. Changing currencies is no small matter. It requires organization
on a military scale, from both elected officials and civil servants.
Neither group, to put it kindly, has shown that degree of competence. A
lasting recovery would require precisely the kind of fiscal discipline
and structural reforms that Tsipras is resisting.

Leaving the euro could also have unpredictable consequences for
Greeks’ place in the European Union, especially if it results in other
defaults and departures. Greece, Europe’s southeastern outpost, needs
the security of the EU more than the EU needs Greece.

With another government, at a calmer time, it might make sense for
Greece to leave the euro. Right now, however, it’s more likely to lead
to even deeper misery.

 Bloomberg, Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015 (Greece Is Stuck With the Euro, and Vice Versa)

Νίκος Μπογιόπουλος: Μας λένε ψέματα για τα δάνεια και το εξωτερικό χρέος

)

Δείτε πως το κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε τη χώρα.

Για να μπορέσει να λειτουργήσει το κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα (έστω και αν αυτό είναι ολιγαρχικό), χρειάζεται να πατάει σε ένα υπόβαθρο ισχυρής αστικής βιομηχανικής κοινωνίας με εθνικούς καπιταλιστές και ισχυρό ανεξάρτητο εργατικό κίνημα.

Τέτοιες προϋποθέσεις δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν στην Ελλάδα (όπως υπήρξαν τουλάχιστον στο παρελθόν στη Δ. Ευρώπη, που είναι και το λίκνο αυτού του συστήματος) γι’ αυτό και το ελληνικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, από την αρχή της εφαρμογής του, αυτονομήθηκε από την κοινωνία με διάφορα τεχνάσματα και συνταγματικούς θεσμούς και κατέληξε σε ένα απλά «κλεπτοκρατικό» σύστημα που σπαταλούσε τα δανεικά και χρέωνε την ανήμπορη να αντιδράσει διασπασμένη και διχασμένη τεχνητά κοινωνία. Ορίστε και η απόδειξη σε αριθμούς:

Όταν έπεσε η χούντα το δημόσιο χρέος ήταν 24,7% του ΑΕΠ.

Μετά την πτώση της χούντας και την επαναφορά του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος, έχουμε:

1. Περίοδος Κωνσταντίνου Καραμανλή 1975-1981 το δημόσιο χρέος ανέβηκε στο 34,5% του ΑΕΠ.

2. Περίοδος Ανδρέα Παπανδρέου 1981-1988, ανέβηκε στο 66,8% του ΑΕΠ.

3. Περίοδος κυβερνήσεων συνεργασίας (Τζανετάκη και Ζολώτα) 1989-1990, ανέβηκε στο 69,9% του ΑΕΠ.

4. Περίοδος Κωνσταντίνου Μητσοτάκη 1990-1993, εκτοξεύτηκε στο 111,6% του ΑΕΠ.

5. Περίοδος Ανδρέα Παπανδρέου 1994-1995, κατέβηκε στο 110,1% του ΑΕΠ.

6. Περίοδος Κωνσταντίνου Σημίτη 1996-2003, κατέβηκε στο 107,8% του ΑΕΠ.

7. Περίοδος Κώστα Καραμανλή 2004-2008, ανέβηκε στο 115% του ΑΕΠ.

8. Περίοδος Γιώργου Παπανδρέου 2009-2010 (πριν το μνημόνιο), ανέβηκε στο 129,7% του ΑΕΠ, μόνο σε τρεις μήνες!!!!

9. Περίοδος μνημονιακή (Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου, Πικραμένου, Α. Σαμαρά) 2010-2013 εκτοξεύτηκε στο 175% του ΑΕΠ, ΠΑΡΑ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΤΑ 53%!!!!!!!

Τι λέτε λοιπόν τώρα; Είναι ή όχι υπεύθυνο για τη χρεοκοπία της χώρας το διαπλεκόμενο κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, το οποίο, μη έχοντας κοινωνικά ταξικά ερείσματα, στηρίζεται μόνο στη διαπλοκή και στην εκλογική πελατεία, τις οποίες πρέπει να ταϊζει συνεχώς για να επιβιώνει; Σήμερα, που ο κύκλος των δανεικών έσπασε, το ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα δείχνει το εντελώς ανάλγητο και αντιλαϊκό πρόσωπό του, προκειμένου να επιβιώσει το ίδιο, αδιαφορώντας πλήρως για την κοινωνία, την οποία χρεοκόπησε.

Μόνη λύση για τον ελληνικό λαό, που επί 200 σχεδόν χρόνια ζει σε έναν ιδιότυπο πολιτικό ραγιαδισμό, κάτω από πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, είναι η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ αυτού του πολιτικού συστήματος. Μόνος του ο λαός θα φτιάξει το δικό του πολιτικό σύστημα, κομμένο στα δικά του μέτρα και όχι να μετριέται αυτός με τη λογική των προβάτων στα κομματικά μαντριά.

Πέτρος Χασάπης

Ολυμπιάδα, Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013 (Δείτε πως το κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε τη χώρα.) 

Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής: Ψευδαίσθηση ότι η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014

«Μαύρα μαντάτα» στέλνει το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής σε έκθεσή του για την πορεία του δημοσίου χρέους μετά το τέλος του Μνημονίου το 2014. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά είναι ψευδαίσθηση να αναμένουμε ότι η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014 για να καλύψει με λογικούς όρους τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους συν τυχόν έκτακτες ανάγκες.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού, υπό τον συντονισμό του καθηγητή κ. Π. Λιαργκόβα, επισημαίνει, εξάλλου, ότι από το β’ εξάμηνο του 2014 που θα έχει καταβληθεί και η τελευταία δόση από τους πιστωτές, «οι πόροι που διαθέτει η χώρα δεν θα επαρκούν για να καλύψει τις υποχρεώσεις προς πληρωμή των τόκων για τα δάνεια που έχει λάβει». Ειδικότερα, υποστηρίζεται ότι «δεν θα επαρκεί το πρωτογενές πλεόνασμα (= περίσσευμα φόρων πάνω από τις δαπάνες) για την πληρωμή των τόκων».



Νέος δανεισμός και νέα μέτρα;

Όπως εξηγείται, η διαφορά μεταξύ τόκων και πρωτογενούς πλεονάσματος είναι το «δημοσιονομικό κενό» το οποίο υπολογίζεται με βάση την τρέχουσα πολιτική προσαρμογής. «Αν η τελευταία αλλάξει, π.χ. αν αυξηθούν οι κοινωνικές δαπάνες, τότε ceteris paribus (σ.σ. κρατώντας όλα τα άλλα σταθερά) το κενό γίνεται μεγαλύτερο και μαζί του οι δανειακές ανάγκες», επισημαίνεται, ενώ το ίδιο ισχύει αν υπάρξει υστέρηση των φορολογικών εσόδων. Το ΔΝΤ προβλέπει ένα «δημοσιονομικό κενό» 4.4 δις € προς τα τέλη 2014 και επιπλέον 6.5 δις € το 2015, συνολικά 11 δις €. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το κενό είναι μικρότερο, ελπίζοντας ότι θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2.83 δις €. «Όπως και να διαμορφωθεί τελικά, το ΄΄κενό΄΄ θα πρέπει να καλυφθεί, πράγμα που μπορεί να γίνει με νέο δανεισμό, μείωση των επιτοκίων και νέα μέτρα ή με ένα συνδυασμό όλων αυτών. Η κυβέρνηση αποκλείει νέα μέτρα», υπογραμμίζεται στην έκθεση.

Μάλιστα σημειώνεται ότι το «κενό» διευρύνεται αν προσθέσουμε τις δαπάνες πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρεών και τότε μετονομάζεται σε «χρηματοδοτικό κενό». Και τεκμαίρεται ότι «η Ελλάδα δεν θα είναι εύκολο να δανεισθεί με λογικούς όρους από τις αγορές για να καλύψει το ΄΄κενό΄΄ αυτό, δηλαδή να πληρώσει τους τόκους και να αποπληρώσει ληξιπρόθεσμα δάνεια».

Μορατόριουμ

Κατά το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής «μια συμφωνία για νέα δάνεια στήριξης ή και άλλες διευκολύνσεις (μείωση επιτοκίων κλπ) είναι η πιθανότερη λύση με τα σημερινά δεδομένα», κάτι που προβλέπεται άλλωστε και στη δήλωση της Ευρωομάδας. «Επίσης και συναφώς, η ελληνική πλευρά εξετάζει το ενδεχόμενο να καλύψει μέρος του δημοσιονομικού κενού με διάφορους τρόπους εκτός δανεισμού από τους εταίρους, ένας από τους οποίους είναι η προσφυγή στις «αγορές». Όπως αναφέρει η έκθεση «η Τρόικα για τους δικούς της λόγους την παρακινεί προς αυτή την κατεύθυνση» και επισημαίνεται ότι «μια νέα δανειακή σύμβαση για το κλείσιμο του δημοσιονομικού κενού δίνει μόνο προσωρινή λύση για ένα-δύο χρόνια» και «ουσιαστικά αναβάλλει την αντιμετώπιση του μείζονος προβλήματος που είναι ο όγκος του Δημόσιου Χρέους της χώρας».

Περί βιωσιμότητας του χρέους

Η βασική παραδοχή των μελών της επιστημονικής επιτροπής του Γραφείου Προϋπολογισμού είναι ότι «το χρέος δεν πρόκειται να τεθεί σε τροχιά μείωσης και να γίνει ΄΄βιώσιμο΄΄ ως το 2020 ή 2027 αποκλειστικά με εθνικές προσπάθειες αποταμίευσης (=δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων και ιδιωτικοποιήσεις), χωρίς οποιαδήποτε αναδιάρθρωση (=νέο «κούρεμα») ή και αναδιάταξη (=επιμήκυνση των περιόδων αποπληρωμής χρεών) και άλλες διευκολύνσεις». Και σημειώνουν ότι «η εξυπηρέτηση του χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο μόνο με τις δικές μας δυνάμεις προϋποθέτει ένα συνδυασμό ρυθμών μεγέθυνσης και πρωτογενών πλεονασμάτων για πολλά χρόνια που όμως δεν είναι ρεαλιστικό να υποθέσουμε ότι θα επιτευχθούν. Θα προϋπέθετε επίσης δυνατότητα ανα-χρηματοδότησης από τις αγορές με ανεκτούς όρους».

Επίσης, εκτιμούν ότι η προοπτική των διευκολύνσεων στην εξυπηρέτηση του χρέους δεν πρέπει να υποτιμηθεί. «Έχει μεγάλη σημασία πόσα μπορεί η χώρα να δίνει για την εξυπηρέτηση του χρέους. Οι προτεινόμενες διευκολύνσεις θα πρέπει να ενταχθούν σε μια συνολική λύση του προβλήματος του χρέους. Αν π.χ. συμφωνηθεί ένα moratorium (=διακοπή της πληρωμής όλων ή μέρους των τόκων) για 4-5 ή και περισσότερα χρόνια, τα αντίστοιχα ποσά θα μπορούσαν να επενδυθούν». Όπως αναφέρεται στην έκθεση «ένα σχετικό επενδυτικό πρόγραμμα που θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας θα έπρεπε βέβαια να συμφωνηθεί με την ΕΕ, θα έδινε ερεθίσματα για ανάκαμψη και μείωση της ανεργίας αν και δεν θα έλυνε το πρόβλημα αυτό». «Το σπουδαιότερο είναι ότι θα άλλαζε το κλίμα. Η εξυπηρέτηση του χρέους δεν θα έπνιγε την οικονομία μας».

Όχι επ’ άπειρον δανεισμός

Ωστόσο, το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι «αν η μείωση των επιτοκίων και η επιμήκυνση της αποπληρωμής χρεών (= παράταση των ωριμάνσεων) θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές για να καλύψει υποχρεώσεις χρεολυσίων με λογικούς όρους». Η άποψη του Γραφείου Προϋπολογισμού είναι ότι «μολονότι η αποπληρωμή του Δημόσιου Χρέους μέσω νέου δανεισμού (π.χ. από την ΕΚΤ ή το ΕΤΣ) δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον, είναι ψευδαίσθηση να αναμένουμε ότι η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014 για να καλύψει με λογικούς όρους τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους συν τυχόν έκτακτες ανάγκες». Μόνο για τα χρεολύσια, οι απαιτήσεις τα επόμενα χρόνια ανέρχονται σε 70,5 δις € και κατά την εκτίμησή τους, «οι ελαφρύνσεις είναι μεν αναγκαίες, αλλά δεν αρκούν για μια οριστική λύση του προβλήματος και αφήνουν την Ελλάδα έκθετη στις απροσδόκητες διαταραχές της διεθνούς και ευρωπαϊκής οικονομίας».

Δαμόκλειος σπάθη το χρέος

«Το χρέος θα παραμείνει ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία, θα επηρεάζει αρνητικά τις προσδοκίες των οικονομικών παραγόντων και θα εμποδίζει την επιστροφή στις αγορές», υπογραμμίζεται.

Οι εκτιμήσεις για την πορεία του δημοσίου χρέους είναι οι εξής: στο τέλος του 2013 θα ανέλθει σε 321 δις € ή 175.5% του ΑΕΠ, το οποίο το 2013 εκτιμάται ότι θα μειωθεί δραματικά στα 183 δις €, γεγονός που εξηγεί και την άνοδο του λόγου χρέους προς ΑΕΠ σε σχέση με το 2012 (304 δις € ή 156.9%). Το επόμενο έτος 2014 προβλέπεται ότι θα μειωθεί στα 319 δις € ή 174.5% του ΑΕΠ. «Επομένως, από τη σκοπιά αυτή, η χώρα είναι σε χειρότερη θέση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του Δημοσίου Χρέους της αφού έχει καταρρεύσει η παραγωγική της βάση σύμφωνα και με τα επίσημα στοιχεία. Επιπλέον: Ακόμη και αν επιτευχθεί ο στόχος ενός λόγου χρέους 124% ΑΕΠ έως το 2020 η κατάσταση δεν θα είναι διατηρήσιμη!», τονίζεται.

Δυσμενείς οι προοπτικές

Επιπλέον, υποστηρίζεται ότι «η επίτευξη και κυρίως η διατήρηση μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων στο μέλλον (πάνω σε μια εξασθενισμένη οικονομία) είναι σχεδόν αδύνατη». Και επίσης ότι «οι προοπτικές μεγέθυνσης της χώρας είναι δυσμενείς, παρά τις επίσημα διατυπωμένες προσδοκίες για ανάκαμψη το 2014 λόγω ασθενούς εξαγωγικής βάσης (που αναπτυσσόμενη θα παρέσυρε όλη την οικονομία), πολιτικών αβε-βαιοτήτων, συνεχιζόμενης περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής (λιτότητας), υπερβολικά υψηλού λόγου χρέους κλπ.». «Προς το παρόν η αριθμητική του χρέους είναι εναντίον της. Ούτε μπορεί κανείς να αναμένει σοβαρή μείωση του χρέους μέσω ιδιωτικοποιήσεων», τονίζεται.

Αποτρεπτική η δυναμική του χρέους

Σύμφωνα με την άποψη που διατυπώνουν οι οικονομολόγοι του Γραφείου Προϋπολογισμού «η χώρα είναι αδύνατο να επιστρέψει στις αγορές κεφαλαίου για να αναχρηματοδο-τήσει το τεράστιο χρέος της με λογικούς όρους», καθώς «το μέγεθός του θα λειτουργεί αποτρεπτικά για τους πιθανούς δανειστές». Πάντως, θεωρούν ότι «η έκβαση μιας διαπραγμάτευσης για αναδιάρθρωση του χρέους εξαρτάται (και) από την αξιοπιστία της χώρας, η οποία με τη σειρά της μετράται με την εξέλιξη της δημοσιονομικής πολιτικής μας, των μεταρρυθμίσεων και της αξιοποίησης των φυσικών πόρων». Κάτι που ισχύει και για τις προβλεπόμενες ανάγκες για περαιτέρω στήριξη μετά το 2014. Και συμπεραίνεται ότι «όσο καθυστερούν οι μεταρρυθμίσεις και άλλες αποφάσεις, η οικονομική κατάσταση θα επιβαρύνεται και οι διαπραγματευτικές δυνατότητες θα ελαχιστοποιούνται». «Θα ήταν μια χρήσιμη έκπληξη και θα βελτίωνε τις διαπραγματευτικές δυνατότητες της χώρας η έγκαιρη εκπλήρωση των πιο κρίσιμων προαπαιτούμενων», υπογραμμίζεται.

Το βήμα, Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013 (Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής: Ψευδαίσθηση ότι η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014)

DIE WELT: «Στο τέλος θα κουρέψουμε το ελληνικό χρέος»

Ότι το ΔΝΤ έχει δίκιο και δεν θα μπορέσει η Γερμανία να αποφύγει το κούρεμα του ελληνικού χρέους σχολιάζει η εφημερίδα Die Welt.
 
«Το ΔΝΤ επιμένει ότι μετά τις γερμανικές εκλογές,
το Βερολίνο θα αναγκαστεί να παραδεχθεί την πραγματικότητα και να
προχωρήσει στο κούρεμα του ελληνικού χρέους», γράφει η εφημερίδα Die
Welt.
 
Οι αρθρογράφοι σχολιάζουν την εκτίμηση του Πολ Τόμσεν ότι η Ελλάδα
βρίσκεται σε καλό δρόμο και ότι το σημαντικό είναι πως η ελληνική
οικονομία εξυγιαίνεται με ένα αξιοθαύμαστο ρυθμό και επισημαίνουν ότι οι
αριθμοί δείχνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
 
Στο άρθρο γίνεται αναφορά σε τρύπα χρηματοδότησης ύψους 4,4 δισ.
για το 2014 και άλλων 6,5 δισ. για το 2015. Ο Πολ Τόμσεν υπενθυμίζει ότι
έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα οι δανειστές της Ελλάδας θα πρέπει να
χαρίσουν 10 δισ. τα επόμενα δύο χρόνια, κάτι που θα βαρύνει και τους
φορολογούμενους των χωρών-δανειστριών.
 
«Δεν πρόκειται για μυστικό» υπενθυμίζει το δημοσίευμα «διότι εκτός
από τους υπεύθυνους στη γερμανική κυβέρνηση ο κάθε μυημένος στην υπόθεση
ξέρει ότι μετά τις εκλογές πρέπει να γίνει κούρεμα».
 
«Βέβαια, όλοι γνωρίζουν ότι το θέμα δυσαρεστεί τους ψηφοφόρους, στο
τέλος όμως θα πρέπει να υποκύψουμε στην αλήθεια», καταλήγει η
εφημερίδα.