ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ Α” ΔΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 1η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΗ ΜΟΛΙΣ 1.293,07 ΕΥΡΩ !!!

Ο ας πούμε πρωθυπουργός, πριν ούτε ένα μήνα, οριόταν στη Βουλή των
Ανθελλήνων, ότι δεν θα γίνει καμία κατάσχεση σε ανθρώπους που δεν
μπορούν να πληρώσουν εξαιτίας της κρίσης. Ότι δεν θα γινόταν ΚΑΜΙΑ κατάσχεση σε πρώτη κατοικία για χρέη κάτω από 5.000€.

Γελάστε κόσμε γιατί πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις ήρθε κατασχετήριο πρώτης
κατοικίας σε φίλη των κατοχικών Νέων. Προσέξτε όχι ειδοποίηση
κατάσχεσης, αλλά ΕΝΤΟΛΗ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ και μάλιστα για την
γελοία οφειλή των 1300 ευρώ.

Το καλύτερο τα κουμάσια υπάλληλοι όπως θα δείτε στην έκθεση που
συνέταξαν αποτίμησαν χωρίς κανένα αντικειμενικό μέσο, την αξία του
σπιτιού 90 τμ, σε μόλις 30.000 κατά την «ελεύθερη κρίση» όπως λέει και
το κατασχετήριο.

Η γυναίκα αυτή ΠΟΤΕ δεν κλήθηκε στην εφορία για εξηγήσεις.

Η γυναίκα αυτή ΠΟΤΕ δεν κλήθηκε σε ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ, ούτε σε κανένα άλλο
δικαστήριο να υπερασπισθεί στον εαυτό της και την περιουσία της.

Λαμόγια ελάτε να κάνετε τις κατασχέσεις! Ελάτε ρε και οι ψυχές που θα πάρετε θα είναι πολλές, πάρα πολλές.

ΥΓ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΝΕΩΝ: Ήδη την φίλη αναγνώστρια η οποία είναι φυσικά
απεγνωσμένη την έχουμε κατευθύνει σε οργανώσεις προκειμένου να την
βοηθήσουν. Όμως πρέπει όλοι να είμαστε πλεον σε ΠΟΛΕΜΙΚΗ ετοιμότητα.

Η΄αυτοί ή εμείς !  ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ!!!

Ή   είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και θα υπερασπισθούμε ΈΛΛΗΝΕΣ ή να
αυτομολήσουμε τώρα στην Τουρκία!!! Αυτοί κρατάνε τουλάχιστον τα
παντελόνια ψηλά. 


Παράδραση, Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015 (ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ Α” ΔΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 1η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΗ ΜΟΛΙΣ 1.293,07 ΕΥΡΩ !!!)

Η Οριάνα Φαλάτσι, η απειλή του Ισλάμ και η μετατροπή της Ευρώπης σε ‘Ευράμπια’

Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα
δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για
την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα
σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο
της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό
ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων».
Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”)
δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller.  
Στο βιβλίο, η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει
6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η
ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.
Ένας δικαστής διέταξε την προσαγωγή της σε δίκη στη
γενέτειρά της, την Ιταλία, (έμενε στη Νέα Υόρκη) με την κατηγορία ότι με το βιβλίο
της «δυσφήμησε το Ισλάμ».
 
Με αφορμή την έκδοση εκείνου του βιβλίου, μεταφέρουμε άρθρο της
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στις 14/05/2004, που επιμελήθηκε η Όλγα Κολιάτσου
«La Forza
della Ragione»- «Η δύναμη της λογικής» είναι μία πολεμική προειδοποίηση προς τη
Δύση για τη λαβή στραγγαλισμού που προετοιμάζει το Ισλάμ. Η Φαλάτσι γράφει
-πανηγυρίζουν οι θαυμαστές της- όσα «καλοκάγαθοι» διανοητές, Εκκλησία και
πολιτικές παρατάξεις δεν εννοούν να συνειδητοποιήσουν, ότι δηλαδή η Ευρώπη
βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, απειλούμενη από τούς οπαδούς τού Αλλάχ.
Το βιβλίο ξεκινά ως εξής, «Από το Γιβραλτάρ έως το Νόρντκαπ,
από τους λόφους της Τοσκάνης έως το Βόλγκογκραντ, σ’ όλες τις ευρωπαϊκές
πολιτείες, υπάρχει από καιρό και μια δεύτερη πόλη, μια πόλη μουσουλμανική, όπου
κυριαρχεί το Κοράνι».
Αυτή η πόλη μέσα στην πόλη δεν έχει καμία σχέση με τις
παραδοσιακές κοινότητες διασποράς, όπου συγκεντρώνονται οι μετανάστες φθάνοντας
στο νέο, ξένο κόσμο.
Είναι «μια βαθμίδα της ισλαμικής επεκτατικής πολιτικής
-πρόκειται για τη μοναδική τέχνη, στην οποία οι γιοι του Αλλάχ ήσαν πάντοτε
αξεπέραστοι- η τέχνη να εισβάλλουν, να κατακτούν, να υποτάσσουν». Κι «η διακαώς
ποθούμενη λεία τους ήταν πάντα η Ευρώπη, ο χριστιανικός κόσμος».
Γι’ αυτή τη λαφυραγωγία οι μουσουλμάνοι, ισχυρίζεται η
Φαλάτσι, δεν χρησιμοποιούν όπλα τρομοκρατών ούτε τα μηνύματα φανατισμού των
μουλάδων τους, αλλά τα γόνιμα σώματα των γυναικών τους. «Στην υποδουλωμένη
Ευρώπη, όμως, το θέμα της ισλαμικής γονιμότητας έχει κηρυχθεί ταμπού, που
κανείς δεν τολμά να θίξει», καταγγέλλει η συγγραφέας. «Κι αν το προσπαθήσεις,
σε στέλνουν στο δικαστήριο λόγω ρατσισμού, ξενοφοβίας ή βλασφημίας», όπως
συνέβη στην ίδια όταν κατηγορήθηκε ως ηθική αυτουργός για υποδαύλιση
εθνικιστικού μίσους,
γράφοντας για τις μουσουλμάνες ότι «πολλαπλασιάζονται σαν
αρουραίοι» Τώρα η Φαλάτσι γράφει: «Κανένας νόμος που καταπνίγει την ελευθερία
δεν θα μπορέσει ποτέ ν’ αμφισβητήσει… πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα νεογέννητα
των μουσουλμανικών κοινοτήτων καλύπτουν το 10%, στις Βρυξέλλες φθάνουν στο 30%,
στη Μασσαλία, μάλιστα, 60%. Κι αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Μπουμεντιέν
(σ.σ. πρώην προέδρου της Αλγερίας) ενώπιον της Συνέλευσης των Ηνωμ. Εθνών το
1974: “Κάποια μέρα εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο
για να εισβάλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές
και θα το καταλάβουν, εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών
μας θα μας εξασφαλίσει τη νίκη”
».
Η παλαίμαχη δημοσιογράφος, που συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με
την «Κοριέρε ντελα Σέρα» και τους «Τάιμς Ν. Υόρκης», υπήρξε ρεπόρτερ στον
πόλεμο του Βιετνάμ, έχει πάρει συνέντευξη από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τον
Κινέζο ηγέτη Ντενγκ Ξιαοπίνγκ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αποσύρθηκε κι
αφιερώθηκε στο συγγραφικό της έργο, αλλά μετά την 11.9.2001 αισθάνθηκε
υποχρεωμένη να προειδοποιήσει τον κόσμο για τις προθέσεις τού Ισλάμ.
Στην εισαγωγή του βιβλίου της γράφει «Η οργή κι η
υπερηφάνεια γέννησαν ένα παιδί- την αγανάκτηση, που όξυνε τη σκέψη και τη
λογική της ικανότητα να βλέπει καθαρά όσες αλήθειες προσπαθεί να εκφράσει.
Αγανακτεί με μία δημοκρατία, που, αντί ν’ακούσει τους πολίτες της, τους
καταδικάζει σε σιωπή, τους παραδίδει στον εχθρό
και στην έλλειψη δικαιοσύνης,
δίδει αξία σ’ ένα σύστημα όπου υπολογίζονται περισσότερο οι μειονότητες απ’
ό,τι η πλειοψηφία
-μία “μη-δημοκρατία”, απάτη και ψέμα».
Και συνεχίζει: «Ούτε για ελευθερία μπορείς να μιλήσεις, όταν
η κοινωνία εμποδίζει όσους διέκριναν, -όπως η ίδια- την απειλή για τη
μη-μουσουλμανική ανθρωπότητα, ν’ αντισταθούν στους εισβολείς ή μας φιμώνει. Όχι
μόνον οι σκέψεις, αλλά και τα αισθήματα των ανθρώπων λογοκρίνονται και σου
καθορίζουν ποιον πρέπει ν’ αγαπάς και ποιον να μισείς
».
 «Ευράμπια» («Eurabia») αποκαλεί η Φαλάτσι την,
κατά τη γνώμη της, παρηκμασμένη, εξισλαμισμένη Ευρώπη, που έχει μετατραπεί ήδη
σε αραβική επαρχία
, ενώ «οι Δυτικοί θα ‘πρεπε επιτέλους ν’ αμυνθούν και να τους
επιτρέπεται να αμυνθούν, αλλιώς είναι χαμένοι».
Και τονίζει ότι δεν έχει τον
φανατισμό, ούτε τον πλουτισμό ως συγγραφικό κίνητρο, αλλά το καθήκον. Κι επειδή
καμία θύελλα ούτε κανένα θαύμα δεν θα σβήσει τη φωτιά του Ισλάμ- «το θέμα αφορά
την επιβίωση όλων, εκείνων που δεν θέλουν να προσκυνήσουν τον Αλλάχ».

Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες»

Της Oriana Fallaci* (από
το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι
εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους
Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να
λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε
για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι».
Δεν είναι καθόλου έτσι
τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός
από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από
χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι
στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που
εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο
φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους
για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε
πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:
 
Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση
3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι
ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές
περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει
ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο
έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις,
ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια
καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. Η πλειονότητα των κατοίκων
ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές
εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των
ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση,
υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει.
Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο
φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός
της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της
Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ
μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για
μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας,
στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν
ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική
ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα,
οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν
κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο
έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει
πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν
υπέγραψε την Homestead Act.
Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής
γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο,
στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά… Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε
μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν
κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους,
οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά
480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό
πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια,
να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια
και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα
σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι
περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των
μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ,
Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με
επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς.
Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη
«Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα
μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο
Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς,
δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε
σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί
οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα
αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας,
αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε
πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ
και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν
έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει
να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να
εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η
Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την
ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για
παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια
όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε
την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος
νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν
υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας
νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες
ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο
τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς
που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική
αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική
πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη
σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και
όποτε θέλουν.
Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι,
έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό
ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα
σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση
των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων.
Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό
ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους
μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα,
πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω.
Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν
τίποτε. Ανάθεμά τους!
 
 
Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι
παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες
παραμονής.
(Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες
σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές,
έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις
κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία,
Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ… Δε θα το ξεχάσω
ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς
που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες
τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί
καραγκιόζηδες!
Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν
διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους
περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε
σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους
στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.
 
Όσο για τον τελευταίο
λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε
ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που
ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει
. Η Αμερική
είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση
του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε
εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι
ένα έθνος μεταναστών
. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι
της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι
κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο
πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον
πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η
πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα,
η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως
είναι το παλαιότερο της Δύσης.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις
χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι
Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’
όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που
προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις
κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε
ποτέ έθνος μεταναστών.
Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες.
Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από
τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και
Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν
την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το
σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’
όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε
τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν
υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει
επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν
βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός.
Σε μια εκκλησία που
ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και
αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία»
, δηλώνω
πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε
μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία.
Πιστέψτε με,
γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους
εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι
πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι
καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του
Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή
την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης
Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.
Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση
και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση.
Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν
υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια
χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι
περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό…
 
Βλέπετε; Πάλι
χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου
αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό
πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου
λόγου.
Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε,
Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού.
Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε
συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που
ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με
πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε
ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’
όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου.
Μου αρέσουν.
 
Επίσης, μ’ αρέσουν όλες
αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι
μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα
μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση
γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το
παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις
συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των
Διαμαρτυρομένων. ….
Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή.
Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη,
υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που
πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην
πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην
έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη.
Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις
αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη.
(Και βάζω στοίχημα ότι οι
περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει
εκμυστηρευτεί,
Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός
Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον
ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών…).
 
Για όνομα του Θεού, για
άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε
στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς
. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και
διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες
μονάχα με μια υπηκοότητα.
Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα
είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’
αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς…
Και που δε θέλουν
να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας
απορροφήσουν εκείνοι.
Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την
ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την
οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την
οπισθοδρομική θρησκεία τους.
Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό
δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το
ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος
γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν
να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας.
Θα ήταν σαν
να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που
έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα
τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

* Η Οριάνα Φαλάτσι
(Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια
και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο
Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν
Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The
Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που
εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα
πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των
μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of
Reason” (“La Forza
della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί
η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία
χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί
αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

Οι απόψεις ενός μουσουλμάνου που ζει στη Σουηδία και υποστηρίζει τον ISIS

ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της
ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν
γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς
αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και
διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχ επισημανθεί
στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα
χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη
Χαλικιά.


Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα
όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε
μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο
στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988 Χωρίς περιστροφές, ο κ.Δ.Χαλικιάς
περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της
κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει
σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε
ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός
ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ.Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της
εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του
κ.Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή
της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα
εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω
τον τότε πρωθυπουργό κ.Ανδρέα Γ.Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η
επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε
τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα
χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου
πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει
ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα
σταθεροποιησης της οικονομίας.

»Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση
με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε
και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ.Σημίτη, που είχε ήδη
αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και
τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες
της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος
είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την
δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1
δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια
δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του
δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα
Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε
λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για
συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του
1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία
κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…».

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ.Ζακ
Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή
Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από
ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης,
από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις
στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου
χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να
περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και
Κ.Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις
συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού
κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος
European Business Review, Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011 (ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ) 

Το μεγάλο ψέμα των διαπραγματεύσεων

 


Δυστυχώς την μόνη επίσημη ανακοίνωση για την πορεία των διαπραγματεύσεων
με τους Θεσμούς ο ελληνικός λαός την πήρε από το κοινό ανακοινωθέν
Γιούνκερ-Τσίπρα με την τηλεφωνική τους συνομιλία. Για ό,τι «μαγειρεύουν»
οι Θεσμοί το μαθαίνουμε από τις πηγές των ξένων ΜΜΕ αμερικανικών,
βρετανικών και γερμανικών).
Χωρίς να ενημερωθεί προεκλογικά ο ελληνικός λαός για τον σκοπό που είχε η
κυβέρνηση να αυξήσει τουλάχιστον κατά 3% έως 5% τον ΦΠΑ σε τρόφιμα,
ρεύμα, νερό, παροχή υγείας, μαθαίνουμε από την συζήτηση μεταξύ επιστολών
ελληνικού υπουργείου Οικονομικών και της εφημερίδας Wall Street Journal
ότι η κυβέρνηση έχει σίγουρη την συμφωνία της διαπραγμάτευσης, ότι έχει
αποδεχθεί τους όρους των Θεσμών και ότι εδώ παίζεται ένα παιχνίδι στις
πλάτες του ελληνικού λαού χωρίς προηγούμενο. Ένα κρυφό παιχνίδι που έχει
ξεφύγει κατά πολύ από τα όρια της Αλήθειας, της Αξιοπρέπειας και της
Δημοκρατίας. 
Το μυστικό παιχνίδι του Γιάνη

Ένα δημοσίευμα της αμερικανικής
εφημερίδας κατηγορεί τον κ. Βαρουφάκη ότι έστειλε ένα 36σελιδο πρόγραμμα
για συζήτηση προς τους Θεσμούς το οποίο, κατά την εφημερίδα είναι
τροχοπέδη για τις διαπραγματεύσεις. Όμως, η απάντηση που έδωσε το
υπουργείο Οικονομικών στην Wall Street Journal αποδεικνύει ότι ο κ.
Βαρουφάκης δεν έκανε κάτι μεμπτό για τις διαπραγματεύσεις αλλά έκανε τα
συμφωνημένα με τους Θεσμούς από την στιγμή που άλλαξε η ελληνική ομάδα
παίκτες και από καθαρά οικονομικό παιχνίδι πέρασε σε πολιτικό παιχνίδι.
«Μετά το Eurogroup στη Ρίγα αποφασίσθηκε και ανακοινώθηκε η
σύσταση ομάδας εργασίας του Υπουργείου Οικονομικών που συντονίζει ο
Γενικός Γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής, κ. Νίκος Θεοχαράκης, η
οποία προετοιμάζει το νέο Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανάπτυξης της χώρας για
τη Μεταμνημονιακή Εποχή».
Βλέπουμε λοιπόν, ότι οι διαπραγματεύσεις που γίνονται αυτή την στιγμή
στις Βρυξέλλες είναι ήδη παρελθόν εφόσον  αποφασίσθηκε στο τελευταίο
Γιουρογκρούπ να οριστεί Σχέδιο για την Μεταμνημονιακή Εποχή.

Ήταν όλα προαποφασισμένα 
Στις 28 Απριλίου όταν ο κύριος
Τσακαλώτος πήρε τα ηνία για την οικονομική διαπραγμάτευση δυστυχώς
κανένας βουλευτής όλων των κομμάτων δεν έδωσε σημασία στις δηλώσεις του
επικεφαλής του Γιούρογκρουπ, κ. Ντάισελμπλουμ. Αυτά που είχε δηλώσει
τότε ο «αντίπαλος» του κ. Βαρουφάκη έρχεται σήμερα ο κ. Βαρουφάκης να τα
ενστερνιστεί και να κάνει τα σχέδια του μέλλοντος. Είχε πει ο
επικεφαλής του Γιούρογκρουπ :»Δεν
πρόκειται μόνο για τα Οικονομικά αλλά και για την Ενέργεια, τη
Δικαιοσύνη, τις Εξωτερικές Υποθέσεις… Είναι τόσο μεγάλο (το πεδίο) που
χρειαζόμαστε έναν απευθείας σύνδεσμο, υπό την ευθύνη του πρωθυπουργού».

Το υπουργείο Οικονομικών σήμερα απαντώντας στο αμερικανικό δημοσίευμα
δηλώνει καθαρά ότι οι συναντήσεις που είχε ο κ. Βαρουφάκης τις
τελευταίες ημέρες με Ευρωπαίους ομολόγους του δεν αφορούσαν την
διαπραγμάτευση που τρέχει, αλλά το μετά την διαπραγμάτευση. Γράφει η
ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών: «Το πρώτο σχέδιο (draft)
συντάχθηκε ήδη υπό την επίβλεψη του Υπουργού Οικονομικών κ. Γιάνη
Βαρουφάκη, ο οποίος το συζήτησε άτυπα με τους Υπουργούς Οικονομικών της
Γαλλίας κ. Michel Sapin, της Ιταλίας κ. Pier Carlo Padoan, της Ισπανίας
Luis de Guindos και με τον Επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων κ. Pierre
Moscovici κατά την διάρκεια των συναντήσεων που είχε μαζί τους αυτή την
εβδομάδα.

Πρόκειται για μακρόπνοο σχέδιο που
υπερβαίνει κατά πολύ, ΩΣ ΟΦΕΙΛΕΙ, τα όρια της διαπραγμάτευσης που
εξελίσσεται τώρα στο πλαίσιο του Brussels Group.».   

Βλέπουμε ότι οι δύο «αντίπαλοι» με το «ουάου» και το «μόλις σκότωσες την
Τρόικα» ήταν δύο καλοί ηθοποιοί που έκαναν έναν λαό να ασχολείται με
τους «τσαμπουκάδες» και όχι με την χειραψία συμφωνίας των δύο εκτελεστών
του Νέου Σχεδίου για την Μεταμνημονιακή Εποχή. Ο κ. Βαρουφάκης έπαιξε
τον ρόλο του «σκληρού» στα οικονομικά φτιάχνοντας ως υπάλληλος το
Πολιτικό Σχέδιο » πέρα από τα όρια της διαπραγμάτευσης», ενώ ο κύριος
Ντάισελμπλουμ «έπαιξε» τον «ανένδοτο» συμμετέχοντας στην ίδια πολιτική
ομάδα σχεδιασμού με τον δήθεν «αντίπαλό» του.  

Έξαλλοι γιατί μαθεύτηκε το μυστικό

Σαν να μην έφτανε η φοβερή αλήθεια
που μαθαίνουμε από ξένο έντυπο την ώρα που ο Έλληνας πρωθυπουργός μιλά
στον ελληνικό λαό για «πολιτική βούληση» και «δημοκρατία στο κοινό σπίτι
της Ε.Ε», το υπουργείο Οικονομικών «μαλώνει» τους δημοσιογράφους που
έβγαλαν το 36σελιδο Σχέδιο Θεσμών και Βαρουφάκη στην φόρα: 
«Δυστυχώς, άλλη μια φορά επιστρατεύθηκε το γνωστό «σύστημα»
διαρροών και συγκεκριμένων δημοσιογραφικών κύκλων που στοχεύουν
συστηματικά στην αποδόμηση και διαστρέβλωση των ελληνικών θέσεων.

Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ουσία του εν λόγω Σχεδίου και την
ποιότητα των προτεινόμενων πολιτικών και μεταρρυθμίσεων θα μπορέσουν
σύντομα να τις κρίνουν μετά τη δημοσιοποίησή του
«.

Ποιες τελικά είναι οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησεις απέναντι στους
εταίρους το ξέρει μόνο το επιτελείο διαπραγματεύσεων του κ. Τσίπρα και
οι Θεσμοί. Οι υπόλοιποι θα το μάθουμε μετά την «δημοσιοποίησή του». Ο
ελληνικός λαός αυτό που γνωρίζει είναι ότι όντας πτωχευμένος και
χρεωμένος σε δανειστές απειλείται από την κυβέρνηση να κατέλθει σε
δημοψήφισμα την ώρα που με τροπολογίες και πράξεις νομοθετικού χαρακτήρα
έχει περάσει την οικονομία του κράτους στις τράπεζες που διαχειρίζεται η
ΕΚΤ. 

Ο λαός γνωρίζει ότι απειλείται με παύση παροχής φαρμάκων από ευρωπαϊκές
εταιρείες, με παύση εξαγωγών αν τολμήσει να ψηφίσει ΟΧΙ στην Ε.Ε και με
ξεπουλημένη τη μισή πλούσια Ελλάδα μέσω ΤΑΙΠΕΔ. Ακόμα και η ηλεκτρική
ενέργεια και το νερό είναι βαλμένες με νόμο στο Χρηματιστήριο άρα στα
χέρια των ιδιωτών μετόχων. Με την γκιλοτίνα στο λαιμό είναι σαν ζητάς
από τον μελλοθάνατο να υπογράψει την θανατική του καταδίκη τώρα ή
παράταση ζωής μέρα με τη μέρα. Οτι θα υπογράψεις για παράταση είναι
δεδομένο ειδικά όταν και με ένα ΟΧΙ θα σε κυνηγά το ίδιο το Κράτος σου
για οφειλές που αυτό δημιούργησε. 
Πρώτη φορά και τελευταία
Μετά το μεγάλο αυτό σκάνδαλο με το Σχέδιο Βαρουφάκη για την
Μεταμνημονιακή Εποχή που είναι στα σκαριά, ο ελληνικός λαός πρέπει να
είναι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να υπογραφεί τον Ιούλιο νέο Μνημόνιο,
αλλά θα υπογραφεί Σύμφωνο Πολιτικής Παράδοσης της χώρας. Δεν αφορά τις
κομματικές παρατάξεις αλλά αυτό που δήλωσε δημοσίως ο επικεφαλής του
Γιούρογκρουπ στην Ρίγα της Λετονίας. Η οικονομία και η δήθεν κρίση ήταν ο
Δούρειος Ίππος της Ε.Ε για να αλλάξει τα πράγματα σε όλη την Ευρώπη.
Από οικονομικό πείραμα η Ελλάδα με την κυβέρνηση της «αριστεράς»
μετατρέπεται με το Νέο Σύμφωνο σε πολιτικό πείραμα. Έτσι εξηγούνται τα
προεκλογικά λεγόμενα του πρωθυπουργού που συνεχίζονται με πάθος περί
πολιτικής λύσης και όχι οικονομικής. Περί ευρωπαϊκής κρίσης και όχι
ελληνικής. Ότι αν πάθει κάτι η Ελλάδα τότε παθαίνει και η Ε.Ε. Ήξερε από
την αρχή που οδηγούν την κατάσταση οι Τροικανοί τους οποίους μετονόμασε
σε Ελληνικούς Θεσμούς συμμετέχοντας στο Νέο Σχέδιο την ώρα που ο λαός
ψήφιζε για την Ελπίδα. 
Οι εχθροί έγιναν Θεσμοί και  είναι σίγουροι για την επιτυχία του
πειράματος που έρχεται. Η μεγάλη τους επιτυχία να έχουν στο χέρι την
Οικονομία της Ελλάδας με σοσιαλιστικές και δεξιές παρατάξεις την
διαβεβαιώνουν ότι η επιτυχία τους να κατέχουν την Ελλάδα πολιτικά είναι
το εύκολο του πράγματος. Δεν θα στοιχίσει τίποτε. Θα συνεχίσουν
ακάθεκτοι βάζοντας την Ελευθερία της Ελλάδας στο τσεπάκι τους με την
αριστερή παράταξη που μόλις σκότωσε την Ελπίδα συνειδητά και άνευ
οίκτου.

Γιώργος Κασιμάτης: Το παράνομο ‘’μυστικό’’ των δανειστών της Ελλάδας

Α. Γεωργιάδης: Ήξερα ότι τα μνημόνια είναι καταστροφή


Τελικά ο υπουργός Υγείας πότε είναι σοβαρός και ειλικρινής απέναντι στον ελληνικό λαό και πότε όχι;

Τόσο καιρό διαλαλεί ότι είναι ο μνημονιακότερος όλων των υπουργών,
ότι η τρόικα δεν θέλει να του κλέψει τη δόξα των μεταρρυθμίσεων,
δικαιολογεί κάθε διαλυτική του παρέμβαση στη δημόσια υγείας λέγοντας ότι
έπρεπε ούτως ή άλλως να γίνει χωρίς να το ζητήσουν οι δανειστές, γιατί
είναι «για το καλό» των πολιτών.

Τα παραδείγματα που ο Α. Γεωργιάδης δίνει διαπιστευτήρια υποταγής στην τρόικα είναι αμέτρητα. Μία όμως από τις αμέτρητες φορές που «λέει και ξελέει», τον εκθέτει ανεπανόρθωτα στα μάτια του ελληνικού λαού.

Ερωτώμενος σε βραδινή τηλεοπτική εκπομπή, ποιο είναι το ψέμα που
αναγκάστηκε να πει στην πολιτική, αφήνει τους πάντες σύξυλους με την
απάντησή του:

«Τις πρώτες μέρες του μνημονίου έβγαινα πολύ πιο αισιόδοξος
από ό,τι πραγματικά πίστευα μέσα μου. Δηλαδή έλεγα, θα τα καταφέρουμε,
μην ανησυχείτε δεν είναι τίποτα, ενώ ξέραμε όλοι ότι ήταν η καταστροφή».

Με λίγα λόγια, ο Γεωργιάδης ομολογεί ότι τα
μνημόνια ήταν καταστροφή, άρα καταστροφική είναι και η πολιτική που
υλοποιήθηκε από τη σημερινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις με βάση τις
δεσμεύσεις που είχαν θέσει οι δανειστές.
 
Επομένως, και ο ίδιος ο Γεωργιάδης υλοποιεί μια καταστροφική πολιτική
για τη δημόσια υγεία, τις σκληρές συνέπειες της οποίας βιώνουν
καθημερινά με το χειρότερο τρόπο χιλιάδες Έλληνες που χρίζουν
ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ή νοσηλείας στα δημόσια νοσοκομεία.

Το ψέμα του, ο Γεωργιάδης προσπάθησε να δικαιολογήσει σήμερα μέσω Twitter, όταν δέχτηκα την επίθεση των χρηστών: «Θα σας παρακαλούσα να μην διαστρεβλώνετε τις απόψεις μου. Αυτό που είπα είναι ότι έβγαζα μεγαλύτερη αισιοδοξία».

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..

Στο «Report on Public finances in EMU European Economy 4|2013 Economic and Financial Affairs 2013», ανάμεσα σε άλλα γίνεται και μια αναλυτική παρουσίαση στο Part IV των δαπανών του συστήματος υγείας στις χώρες της Ε.Ε

Τα στοιχεία αυτά συνοψίζονται σε πίνακες όπως αυτός της σελίδας 153 (Table IV.2.1: Past trends in total and public expenditure on health in EU Member States 1980-2012)

Στον εν λόγω πίνακα απεικονίζονται οι δαπάνες δημόσιας και ιδιωτικής υγείας ως ποσοστό επι της % του ΑΕΠ οων των χωρων από το 1980 ως σήμερα..
«Total (public and private) expenditure on health as % of GDP καθώς και Public expenditure on health as % of GDP»

Aπό τα στοιχεία του εν λόγω πίνακα προκύπτει ότι η χώρα μας με δαπάνες δημόσιας υγείας μόλις 5.9 % του ΑΕΠ το 2011, είναι από τις λιγότερο «ακριβές-δαπανηρές» στον χώρο της υγείας….

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος δαπανών υγείας ειναι 7,8 και 7,9 % του ΑΕΠ στην Ε.Ε των 27 και 12 αντίστοιχα…

Δείτε στον πίνακα που ακολουθεί την πρόβλεψη για το 2060, με διάφορα σενάρια περικοπών κοινά για όλες τις χώρες, για την κατάσταση των δαπανών στον χώρο υγείας..

Θα διαπιστώσετε και εδώ ότι η χώρα μας θα εξακολουθεί να είναι απ τις χώρες με το οικονομικότερο σύστημα υγείας..

Αυτό λοιπόν, πάντα με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε, το σύστημα υγείας με τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες, που σίγουρα χρήζει αναδιοργανωσης και μεταρρυθμίσεων ειδικά στις φαρμακευτικές δαπάνες, αντί να το συντηρήσουν το απαξιώνουν και ετοιμάζονται μεθοδευμένα να το διαλύσουν και να το ξεπουλήσουν…

Τυχάιο…;;
Έχω μάτια και βλέπω, Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013 (ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ..)

Υποσχέθηκαν 10.712.000 θεσεις Εργασίας Σαμαρας Παπανδρέου Βενιζέλος !